Lalka dla odważnych
Snuli domysły, dlaczego porzucił sklep (na szczęście dobrze prosperujący pod opieką i zarządem przyjaciela „tego wariata” – Ignacego Rzeckiego) i wyjechał na wojnę turecką, biorąc gotówkę po zmarłej żonie. Mniej więcej trzynastej każdego dnia Rzecki zdawał kasę Lisieckiemu, ponieważ miał do niego całe zaufanie i szedł do swego pokoju zjeść obiad przyniesiony z restauracji. Po kilku miesiącach od tej bolesnej straty koledzy ojca wraz z siostrą nieboszczyka radzili się nad losem autora pamiętnika. Inni ludzie zgodzili się na tę ofertę, uradzając dodatkowo, iż ciotka poślubi pana Raczka. Dopiero po śniadaniu w sklepie robił się ruch. Szukałem ustroni tak pustej, gdzie bym mógł upaść na ziemię i nie podsłuchany poprzez nikogo, wyć z bólu jak pies. W końcu poinformowała Izabelę, że długi wekslowe jej ojca ktoś wykupił, o co panna Łęcka posądzała swą ciotkę, hrabinę Krzeszowską. Izabela przypomniała sobie, iż poznała „tego kupca” wiele dni temu w sklepie. W dalszej części rozmowy Karolowa zaprosiła bohatera do siebie na święcone, po czym mężczyzna pożegnał się i odszedł do bocznej nawy. Subiekt wspominał czasy powstania na Węgrzech w latach 1846-1847, gdy podejmował bodaj najważniejsze decyzje w swoim życiu. Gościem był także doktor Szuman, który w rozmowie z Rzeckim rozwodził się nad dwoistością natury Stacha. Wokulski uświadomił sobie, że widział go uprzednio w towarzystwie Izabeli. Obaj mężczyźni udali się w kierunku Łazienek. Ten doradził mu jednakże scedowanie licytacji kamienicy staremu Szlaungbaumowi.
Nie potrafiła zrozumieć, jak potrafił zjednywać sobie ludzi. U Karolowej miał pojawić się Rossi – tragik i artysta włoski, którego obie panie poznały dosyć dawno podczas pobytu w Paryżu. Zdecydował, że odda za inkasenta pieniądze dla korporacji, a on kiedyś mu je zwróci (Rzecki nie był zadowolony z takiego rozwiązania). Wokulski po przeczytaniu kartek, wpadł na pomysł rozwiązania sytuacji. W końcu postanowił, że sam pójdzie do sądu w czasie licytacji i tam na osobiste oczy skonfrontuje pogłoski z prawdą. Zaniósł natomiast korespondencję. Przy dogorywającej świeczce stał Wokulski.. Mężczyźniudali na przegląd lokatorów. Droga upływała mu na niespokojnych myślach, ogarnęła go melancholia. Z powodu tych chorych koncepcji coraz w ogromnej liczbie przypadków smutki topił w alkoholu. Rozdział II Widziadło. Zrobiło mu się żal poznanego arystokraty. Przyznał, iż niestety polskie realia nigdy nie pozwolą odnieść sukces wybitnej jednostce. Rozdział XVII Relacja narratora w trzeciej osobie. .
[55817] [55818] [55819] [55820] [55821] [55822] [55823] [55824] [55825] [55826] [55827] [55828] [55829] [55830] [55831] [55832] [55833] [55834] [55835] [55836] [55837] [55838] [55839] [55840] [55841] [55842] [55843] [55844] [55845] [55846] [55847] [55848] [55849] [55850] [55851] [55852] [55853] [55854] [55855] [55856] [55857] [55858] [55859] [55860] [55861] [55862] [55863] [55864] [55865] [55866] [55867] [55868] [55869] [55870] [55871]