Lalka dla odważnych
. Mógł tak leżeć godzinami: „Lecz im mniej wychodził, tym w wielu sytuacjach marzył o jakiejś dalekiej podróży na wieś albo za granicę. Ciotka była praczką, a ojciec, chcąc wykorzystać maksymalnie czas, zajmował się klejeniem kopert. Rozmyślania przerwał mu nagły szmer dochodzący z sieni. Ci interesują się nią, mówią o niej, składają hołdy jej poświęceniu, a znowu stary mąż jest mniej wymagający od męża w średnim wieku. Gardziła nim, mimo iż prócz kilkusekundowego spotkania, nie znała go dużo lepiej: „- Nic znasz tych osób [pokroju Wokulskiego], a ja widziałam ich przy pracy. Obok starego budynku był budowany nowy, dużo większy i Łęcka pomyślała, że to dla niej Wokulski go buduje, że chce ją tym zakupić.. Z kolei, gdy ona wyszła, wrócił baron z zapytaniem, o co „ta dama” pytała i co mówiła. Na drugi dzień, w Wielki Czwartek, do Wokulskiego przyszło małżeństwo Krzeszowskich (oddzielnie) z prośbą o ponowne przyjęcie Mraczewskiego. Wraz z powiększeniem sklepu grono subiektów zasilił zasymilowany Żyd Szlangbaum (systematycznie wytyka mu się jego pochodzenie). Rozdział XII Wędrówki za cudzymi interesami. Miał zbyt ogromne plany powiązane z koniem…wierzył w zwycięstwo klaczy i od jej sukcesu uzależnił spersonalizowane powodzenie w miłości. Stanisław wspomniał o planowanym wyjeździe na wystawę do Paryża.
Choćby Rzecki był bardzo zły, Stanisław znalazł rozwiązanie. Łęcki był bardzo zdenerwowany. Z zamieszania i prawdopodobnej awantury uratowało wszystkich przybycie Wokulskiego, który nakazał Żydom, ażeby o osiemnastej przyszli do niego i wtedy dostaną pieniądze. Rzecki pisał, że dwa tygodnie temu Stach nagle wyjechał do Paryża, a przed podróżą wezwał go do siebie i polecił, by już nie robił tajemnicy z faktu kupna kamienicy. Rzecki wspominał, ze u Hopfera był również dwudziestoletni młodzieniec – Leon, chłopak bardzo zdolny i motywujący Stacha do dalszej nauki. W 1861 roku Ignacy zabrał Wokulskiego do siebie i tym samym Wokulski zaczął pracę u Mincla. Mówiła Stasiowi o własnych uczuciach, lecz spotykała się z obojętnością. Ponieważ gościnny Machalski już na schodach przyjął nas ogromnymi kielichami wina (i to wcale dobrego), a mnie wziął w priorytetową opiekę, muszę więc przyznać, że w tej samej chwili zaszumiało mi w głowie, a w kilka minut później byłem kompletnie zapity. Nie mógł zrozumieć, dlaczego ukochana przedstawiła go Starskiemu jako plenipotenta ojca, dlaczego wyrażała się o nim z ogromną pogardą (edukacji angielskiego się opłaciły, ponieważ tamci rozmawiali w tym języku). Dalski był niewiarygodnie zakochany w dziewczynie. Pobyt upływał na rozmowach, przejażdżkach i spacerach. Plany Rzeckiego jednak się nie spełniły: przypadkiem ujrzał Stacha spacerującego pod oknami pałacu księcia, tęsknie spoglądającego w jego okna. Wokulski, w przypływie nowej nadziej na wspólną przyszłe dni, natychmiast złożył wizytę ukochanej, wyznał skruchę i podarował medalion z próbką metalu od Geista, co było równoznaczne z oświadczynami, ze złożeniem swego losu w ręce panny Izabeli. Spod kół wyciągnął go dróżnik Wysocki, brat furmana, któremu kiedyś pomógł (na jego prośbę kolejarza przeniesiono z Częstochowy do Skierniewic). Do opowieści konkurenta o rękę Heleny odnosił się z dystansem i chłodem, cały czas bowiem marzył o małżeństwie Stacha z tą dobrą kobietą. Po powrocie dzień mylił mu się z nocą, stracił rachubę czasu.
[54271] [54272] [54273] [54274] [54275] [54276] [54277] [54278] [54279] [54280] [54281] [54282] [54283] [54284] [54285] [54286] [54287] [54288] [54289] [54290] [54291] [54292] [54293] [54294] [54295] [54296] [54297] [54298] [54299] [54300] [54301] [54302] [54303] [54304] [54305] [54306] [54307] [54308] [54309] [54310] [54311] [54312] [54313] [54314] [54315] [54316] [54317] [54318] [54319] [54320] [54321] [54322] [54323] [54324] [54325]