Lalka dla odważnych
Razem z nim na przerwę wychodził Klejn.. Ten stan chroniczny, męczący nad wszelki wyraz, lada okoliczność rozdmuchiwała w burzę. Stanisław był zachwycony i zdziwiony widokiem, który ujrzał. Rozdział VIII Medytacje Aby ochłonąć i zastanowić się nad wszystkim, Wokulski wyszedł na spacer. Wzbudziło to w nim nadzieję spotkania ukochanej. W 1846 udał się na Węgry (za zgodą wuja Raczka oraz pojawiającego się we śnie ojca) wraz ze swym przyjacielem, Augustem Katzem, z którym uczestniczył później w zwycięskiej bitwie na węgierskiej równinie (z tego miejsca obserwowali płonące wsie i unoszący się dym). Dzięki usilnym zabiegom Jana Mincla, po roku został sprowadzony do Warszawy. Poznał dżokeja i obiecał mu sowite uposażenie za wygraną. Wokulski, po otrzymaniu listu od Łęckigo, nie mógł usiedzieć w miejscu. Stanisław wspomniał o planowanym wyjeździe na wystawę do Paryża. Z zamieszania i prawdopodobnej awantury uratowało wszystkich przybycie Wokulskiego, który nakazał Żydom, aby o osiemnastej przyszli do niego i wówczas dostaną pieniądze. Gdy do ojca Izabeli przyszli lekarze na konsylium, ona w przedpokoju czekała na wybawiciela ich rodziny z oburzoną miną. Łęcki poinformował, że lekarze zabronili mu wyjazdu do Paryża i zalecili udanie się na wieś.
W piwnicy zrobiło się pusto.. - Ja - odpowiedział jakiś nieomalże obcy mi głos. Minclowa także chodziła nie dobra. Po powrocie wyznał przyjacielowi, że do Hopfera już nie wróci, ponieważ jest uczonym i posiada na to papiery od petersburskich towarzystw naukowych.. Z w pewnych przypadkach przyzwyczaił się do tego „dziwnego” aglomeracje, dużo zwiedzał, chodził w najodleglejsze miejsca oraz dodatkowo do teatru, kawiarni, muzeów. Do Izabeli natomiast żadne argumenty nie docierały, dla niej w każdej sytuacji kupiec był człowiekiem drugiej kategorii. Nazajutrz rano, po liście wzywającym ją do Warszawy, Łęcka wyjechała. Poprzednio zgodziła się na odwiedziny Wokulskiego w warszawskim mieszkaniu. Udało mu się nawet nakłonić Stacha do złożenia wizyty swoim lokatorom. Nie poddając się, wciąż planował związek głównego bohatera z córką pani Misiewiczowej. Podczas trwającego karnawału triumfy w salonach święciła znowu panna Izabela. Nie krył swojego obrzydzenia i poirytowany opuścił towarzystwo, co skomentowali Ochocki i Wąsowska. Uświadomił sobie, ze nie może zostawić Warszawy. Po propozycji posiadacza mieszkania, odstąpił mężczyźnie prywatne mieszkanie.
[13927] [13928] [13929] [13930] [13931] [13932] [13933] [13934] [13935] [13936] [13937] [13938] [13939] [13940] [13941] [13942] [13943] [13944] [13945] [13946] [13947] [13948] [13949] [13950] [13951] [13952] [13953] [13954] [13955] [13956] [13957] [13958] [13959] [13960] [13961] [13962] [13963] [13964] [13965] [13966] [13967] [13968] [13969] [13970] [13971] [13972] [13973] [13974] [13975] [13976] [13977] [13978] [13979] [13980] [13981]