Lalka dla odważnych
Razem z nim na przerwę wychodził Klejn. Około 1840 roku ojciec pana Ignacego zaczął opadać z sił i wkrótce umarł.. Rzecki wspomina, iż sam również został ukarany dyscyplinką: „Franc odmierzył jakiejś kobiecie za dziesięć groszy rodzynków. Miał nadzieję, że przyjaciel przejmie od niego dobrze prosperujący sklep wraz ze wszystkimi skrupulatnie prowadzonymi rachunkami, a on wówczas wyjedzie po dwudziestu pięciu latach na wysłużony urlop.. - Grosz ten zarobiłem uczciwie, dosłownie ciężko, bardzo ciężko. Bywało, chodzę, jem, rozmawiam, myślę przytomnie, rozpatruję się w pięknej okolicy, wręcz śmieję się i jestem wesół, a pomimo to czuję jakieś tępe ukłucie, jakiś drobny niepokój, jakąś nieskończenie małą obawę.”. W pewnym momencie Wokulski zapytał o niejakiego Łęckiego, na co przyjaciel poinformował, iż to bankrut i w tym roku jego kamienica, w której zajmował ogromne lokal mieszkalny, zostanie zlicytowana. Ignacy wziął klucze i obaj udali się do sklepu. Mieszkał z córką Izabelą i kuzynką, panną Florentyną, kamerdynerem Mikołajem, jego żoną - kucharką i służącą Anusią. Jej czas wypełniało organizowanie w swym mieszkania schadzek dla zakochanych. Bardzo zbliżył się do jej ojca, inni ludzie na około go zachwalali, a najbardziej prezesowa.
Łęcka rozprawiała o Rossim, niedocenianym poprzez Warszawiaków wielkim artyście. Miał nadzieję sprzedać kamienicę za sto dwadzieścia tysięcy rubli (choćby była warta siedemdziesiąt). Z zamieszania i prawdopodobnej awantury uratowało wszystkich przybycie Wokulskiego, który nakazał Żydom, żeby o osiemnastej przyszli do niego i wówczas dostaną pieniądze. Rozmawiali o Wokulskim, nieszczęśliwej i chorej miłości, w której się zatracał, o źle ulokowanych uczuciach.. Odbyło się nawet huczne wesele, w tydzień po którym młodszy małżonek zajął miejsce Mincla w sklepie i wziął się do roboty: nawiązał nowe kontakty z kupcami moskiewskimi, co potroiło obroty sklepu. Ignacy wspominał, jak w pół roku po śmierci Minclowej, Stach zmarniał w oczach.. Od strony podwórka widok był jeszcze gorszy: sterta nieuprzątniętych śmieci i ścieki płynące rynsztokami. Wiele razy zmieniał pociągi, jakby chciał uciec od prześladującej go Izabeli. W trakcie podróży wysłał zawiadomienie o swym przyjeździe do Suzina, i prosił, ażeby przyjaciel czekał na niego na dworcu w Paryżu. Na dzień obecny w majątku przebywała jego narzeczona, Julian Ochocki, Kazimierz Starski (zalecający się do wdowy Wąsowskiej, właścicielki ogromnego majątku), a odwiedzał go częściej pan Łęcki z córką. To spowodowało, że nienawidząca ją za rzekomy romans z baronem Krzeszowska, przy pomocy Maruszewicza, posądziła kobietę o kradzież lalki po zmarłym dziecku. Poprosił Wokulskiego o potwierdzenie, którą ten natychmiast wyraził, przeznaczając jednocześnie pieniądze na posag dziewczyny i prosząc, żeby przed ślubem kamieniarz go odwiedził. W gorączce uniesienia i wzburzenia Stanisław na najbliższej stacji poprosił konduktora, żeby ten przyniósł mu fikcyjny telegram wzywający do natychmiastowego powrotu do Warszawy. Na początku czerwca jego obowiązki i pozycję społeczną przejął Henryk Szlangbaum.
[24774] [24775] [24776] [24777] [24778] [24779] [24780] [24781] [24782] [24783] [24784] [24785] [24786] [24787] [24788] [24789] [24790] [24791] [24792] [24793] [24794] [24795] [24796] [24797] [24798] [24799] [24800] [24801] [24802] [24803] [24804] [24805] [24806] [24807] [24808] [24809] [24810] [24811] [24812] [24813] [24814] [24815] [24816] [24817] [24818] [24819] [24820] [24821] [24822] [24823] [24824] [24825] [24826] [24827] [24828]