Lalka dla odważnych
Radca zaczął opowiadać o prywatnej osiemnastoletniej znajomości z Wokulskim... „I tak się to zaczęło…” Rzecki wspomina, iż sklep Niemca w każdej chwili mu się podobał, ilekroć ciotka go po coś do niego wysyłała: „biegłem po sprawunki i patrzyłem na okna wystawowe”. Widząc, że jedno ziarno upadło na kontuar (stary miał właśnie oczy zamknięte), podniosłem je nieznacznie i zjadłem. Stary Mincel był fanatykiem pracy: nawet w niedzielę przesiadywał w sklepie. Toteż mój kapitał nieustająco wzrastający był w ciągłym ruchu. Zaczął wypytywać Ignacego o szczegóły tej wizyty. Rozdział V Demokratyzacja pana i marzenia panny z towarzystwaTomasz Łęcki zajmował wielkie ośmiopokojowe lokal w ładnej kamienicy.. Piętnowana i oskarżana Łęcka próbowała się tłumaczyć, niemniej jednak do hrabiny żadne argumenty nie trafiały. Obok starego budynku był budowany nowy, dużo większy i Łęcka pomyślała, że to dla niej Wokulski go buduje, że pragnie ją tym nabyć. Czuł wyłącznie, że stała się ona jakimś mistycznym punktem (…)”. Wzbudziło to w nim nadzieję spotkania ukochanej.
Po szybkim pożegnaniu z poznanymi gośćmi wyszedł. Po zakończeniu wspomnień, Rzecki zadał sobie kilka pytań odnośnie nietuzinkowego jak na kupca postępowania Wokulskiego, który kupił powóz i ogromne lokal mieszkalny, zaopiekował się nierządnicą i dał pracę Wysockiemu. Wrócił do mieszkania, w którym zastał czekającego Maruszewicza. Wokulski, po otrzymaniu listu od Łęckigo, nie mógł usiedzieć w miejscu. Nie wiedział jeszcze, jak bardzo się mylił… Rozdział XIX Pierwsze ostrzeżenie. Wtedy 1-wszy raz usłyszałem w jego głosie jakiś twardy ton, który do aktualnie dnia robi mi przykre wrażenie. Od strony podwórka widok był jeszcze gorszy: sterta nieuprzątniętych śmieci i ścieki płynące rynsztokami. Mężczyźniudali na przegląd lokatorów. W przypływie koncepcji na temat Łęckiej, wmawiał sobie, że Starski, Ochocki, Rossi to jej kochankowie. Spotkaniez uczonym, który miał opinię szarlatana , a oprócz tego nawiedzonego szaleńca, w Wokulskim wywołało decyzję wyboru nowej drogi życiowej – chciał służyć ludzkości oraz zdobyć sławę. Nie poddając się, nadal planował związek głównego bohatera z córką pani Misiewiczowej. Rozmowa z nią była dalszym bodźcem wyrywającym go z otępienia. Małżeństwo się pogodziło. Dlatego też porzucił prowadzenie sklepu, poświęcając się korporacji do handlu ze Wschodem. Co ciekawe, dopiero wtedy wydał się Izabeli godny zainteresowania. Z jednej strony miał przebywać na wschodzie, a w przyszłości przedostać się do Ameryki, a z drugiej widziano go przy zakupie naboi dynamitowych w Zasławku.
[12066] [12067] [12068] [12069] [12070] [12071] [12072] [12073] [12074] [12075] [12076] [12077] [12078] [12079] [12080] [12081] [12082] [12083] [12084] [12085] [12086] [12087] [12088] [12089] [12090] [12091] [12092] [12093] [12094] [12095] [12096] [12097] [12098] [12099] [12100] [12101] [12102] [12103] [12104] [12105] [12106] [12107] [12108] [12109] [12110] [12111] [12112] [12113] [12114] [12115] [12116] [12117] [12118] [12119] [12120]