Lalka dla odważnych
Mincel i S. Radca zaczął opowiadać o spersonalizowanej osiemnastoletniej znajomości z Wokulskim.. Rzecki z sympatią wspominał własnego pierwszego pracodawcę: „Na każdą Wigilię Mincel obdarowywał nas prezentami”. Izabela Łęcka była piękną kobietą, wychowaną w komfortowych zobowiązaniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć. Gdyby nasze obowiązki zostały do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa. W dalszej części listu ciotka chwaliła tego człowieka: „Paru takich Wokulskich, a czuję, że na starość zostałabym demokratką. Izabela przypomniała sobie, iż poznała „tego kupca” wiele dni temu w sklepie." Zapłać temu panu!. Z zamyślenia wyrwało go spotkanie z Wysockim, robotnikiem najemnym, byłym pracownikiem przy rozładowywaniu transportu w Olsztynie, który opowiedział o swoim ciężkim życiu. Wzbudziło to w nim nadzieję spotkania ukochanej. W 1846 udał się na Węgry (za zgodą wuja Raczka , a ponadto pojawiającego się we śnie ojca) wraz ze swym przyjacielem, Augustem Katzem, z którym uczestniczył później w zwycięskiej bitwie na węgierskiej równinie (z tego miejsca obserwowali płonące wsie i unoszący się dym). Motywował swoją prośbę faktem, iż zaprosił już wszystkich przyjaciół na „sesję” powstającej firmy do handlu ze Wschodem, podczas której Stanisław będzie gościem honorowym (chciano porozmawiać z nim o interesach). Po pożegnaniu i powrocie ze spaceru, w trakcie którego nie spotkał obiektu swego uczucia, Wokulski znalazł w mieszkania list od pani Meliton.
Pan Tomasz poprosił, aby pierwszy dochód gotówki wypłacił mu z góry, a późniejszych ażeby nie oddawał mu do ręki, lecz dokładał do jego funduszu. Marianna bardzo mu dziękowała. Rozdział XX Pamiętnik starego subiekta. Rzecki wspominał, ze u Hopfera był także dwudziestoletni młodzieniec – Leon, chłopak bardzo zdolny i motywujący Stacha do dalszej nauki. Na inne uczucia mogła liczyć Małgorzata Mincell, która częstokroć zapraszała najpierw Ignacego i Stacha do siebie na herbatę, żeby po pewnym czasie ograniczyć zaproszenie jedynie dla tego drugiego. Po uczcie w piwnicy Stach poprzez wiele dni nie pokazał się w mieszkaniu. Nachodziły go koncepcji, ażeby już nie wracać do Warszawy. Ponownie ożyły w nim siły witalne, nie liczyło się już nic, prócz rychłego ujrzenia Izabeli (dosłownie kolejny złoty biznes, proponowany w liście Suzina, któremu odpisał, że zgadza się, ale na spotkaniedo Moskwy przyjedzie dopiero w październiku). Gdy wysiedli, baron rozmową umilał czas nadzieja na konie. Coraz w ogromnej liczbie przypadków też słyszała, jak niektóre damy „z towarzystwa” zachwalały bohatera jako dobrą partię na męża (twierdził tak nawet sam książę). Na pytanie o prawdziwość plotki o oświadczynach Stanisława, Izabela odpowiedział wymijająco: „ma możliwość tak, ma możliwość nie”. Podczas rozmowy na zagadnienie ich wspólnego przyjaciela doktor skrytykował marzycielstwo Wokulskiego, które według niego było przyczyną tragedii bohatera. Kobietaprzyjęła dowód miłości i poinformowała o tym panią Wąsowską, chłodno nastawioną do ich związku. Nie myliła się. Po opuszczeniu pociągu błądził po nasypie wzdłuż stacji. Subiekt pisał też o wyjeździe Stacha do Moskwy w sprawie interesów z Suzinem , a ponadto o przyjęciu przez panią Stawską Mraczewskiego.
[53436] [53437] [53438] [53439] [53440] [53441] [53442] [53443] [53444] [53445] [53446] [53447] [53448] [53449] [53450] [53451] [53452] [53453] [53454] [53455] [53456] [53457] [53458] [53459] [53460] [53461] [53462] [53463] [53464] [53465] [53466] [53467] [53468] [53469] [53470] [53471] [53472] [53473] [53474] [53475] [53476] [53477] [53478] [53479] [53480] [53481] [53482] [53483] [53484] [53485] [53486] [53487] [53488] [53489] [53490]