Lalka dla odważnych
.. Pięknie je urządził bogatymi meblami, a ogół uzupełniały różne ciekawe drobiazgi. W kwietniowe popołudnie panna Izabela czytała powieść Zoli „Une page d'amour”, lecz nie mogła się skupić na treści, ponieważ wciąż myślała o serwisie i srebrach, które były u jubilera, czekając na nowego nabywcę: „Panna Izabela czuje ściśnięcie serca za serwisem i srebrami, lecz doznaje niejakiej ulgi na myśl o kweście i nowej toalecie. Izabela przypomniała sobie, iż poznała „tego kupca” wiele dni temu w sklepie." Paradne są te wielkie damy; próżniak, szuler, dosłownie złodziej, byle miał nazwisko, stanowi dla nich dobre towarzystwo, choćby fizjognomią zamiast ojca przypominał lokaja swej matki. Mimochodem zaglądał w zapadnięte poniżej bruku okna, z których wyłaniała się nędza. Wspominał pierwsze spotkanie Łęckiej w warszawskim teatrze, będące impulsem do porzucenia naukowych badań przyrodniczych, i usilne zabiegi, żeby ją później ujrzeć: „Siedziała w loży z ojcem i panną Florentyną, ubrana w białą suknię. Poprzez całą tę scenę małżeństwo nie zamieniło ze sobą ani wyrazu. Do spersonalizowanej dyspozycji miał dosłownie powóz. Wraz z panią Meliton zaplanował nonszalancki spacer po Łazienkach. Obecny na spotkaniu pan Łęcki, gorący zwolennik poczynań Stanisława, przedstawił mu młodzieńca ze swego rodu, Juliana Ochockiego. Choć Rzecki był bardzo zły, Stanisław znalazł rozwiązanie. Obiecała, że już nie zejdzie na złą drogę.
Zobowiązała się spędzić lato ze swym rozmówcą na wsi. W znaczącej liczbie sytuacji odwiedzał go ojciec, zabierając mu zarobione pieniądze. Marzyło mi się, że pan Leon mówi, jak przeważnie, o potędze wiary, o upadku duchów i o potrzebie poświęcenia, czemu głośno wtórowali obecni.. Wówczas subiekt zaproponował mu wyjście do teatru, na co młodszy przyjaciel po pewnym czasie przystał: „Poszedł do teatru i.. Dalski był niebywale zakochany w dziewczynie. Wokulski po raz pierwszy został z ukochaną realnie sam na sam. Jednakże znudzona i egoistyczna Izabela, nieświadoma jego wewnętrznej walki, wspominała ubiegłoroczną trzydziestoosobową majówkę, na co bohater odpowiedział, że rok temu o tej porze był w Bułgarii i myślał o niej. Stanisław obiecał mu pracę w Łodzi pod warunkiem, że dobrze wykona obecne zlecenie. Od tamtej chwili dziewczynka zapragnęła mieć podobną. Kobieta zaprowadziła tam nowe porządki: podwyższyła natychmiastowo czynsz i odmówiła lokalu studentom. Między bohaterem a inteligentną Stawską zawiązała się nić przyjaźni: u niej czuł się dobrze i bezpiecznie. Rozdział XV Dusza w letargu. Nie zainteresował go nawet fakt, iż Żyd złamał obietnicę pozostawienia w sklepie jego pracowników. Po propozycji właściciela lokalu, odstąpił mężczyźnie swoje lokal.
[2084] [2085] [2086] [2087] [2088] [2089] [2090] [2091] [2092] [2093] [2094] [2095] [2096] [2097] [2098] [2099] [2100] [2101] [2102] [2103] [2104] [2105] [2106] [2107] [2108] [2109] [2110] [2111] [2112] [2113] [2114] [2115] [2116] [2117] [2118] [2119] [2120] [2121] [2122] [2123] [2124] [2125] [2126] [2127] [2128] [2129] [2130] [2131] [2132] [2133] [2134] [2135] [2136] [2137] [2138]