Lalka dla odważnych
Gdzież prawda?. Mógł tak leżeć godzinami: „Lecz im mniej wychodził, tym w ogromnej liczbie przypadków marzył o jakiejś dalekiej podróży na wieś lub za granicę. Kupiec Mincel zgodził się przyjąć ucznia do siebie w zamian za wikt i opierunek. Prócz Ignacego pracowało tam dwóch krewnych właściciela: trzydziestokilkuletni Franc Mincel („dostawał” od starego za palenie fajki w sklepie) , a ponadto Jan Mincel (ten z kolei obrywał za podkradanie kolorowego papieru, na którym pisał miłosne liściki do kobiet). Widząc, że jedno ziarno upadło na kontuar (stary miał w tym momencie oczy zamknięte), podniosłem je nieznacznie i zjadłem. Gruba gra?.. Nie istniały pory dnia, gdyż nieraz przez całe miesiące kładła się spać o ósmej rano, a jadała obiad o drugiej po północy. Od czasu, gdy dowiedziała się od hrabiny Karolowej o złej sytuacji ojca, o jego bankructwie, długach wekslowych , a dodatkowo licytacji kamienicy była bardzo wystraszona. W kolejnej części listu ciotka chwaliła tego człowieka: „Kilku takich Wokulskich, a czuję, że na starość zostałabym demokratką.. Rozdział VIII Medytacje Aby ochłonąć i zastanowić się nad Wam, Wokulski wyszedł na spacer. Zrobiła na nim szczególne wrażenie. Wokulski nie mogąc wysłuchiwać ciągłych plotek subiekta, jego uwag o socjalistach i Żydach - zwolnił subiekta z pracy.
O trzynastej Wokulski udał się w odwiedziny do barona. Tymczasem lokaj Łęckich przyniósł list od Izabeli do Wokulskiego. Podał się za plenipotenta pana Tomasza. Stach spędził u niego jeszcze trzy lata, podczas których Rzecki uczył go losów dynastii Bonapartych. Zastali tam też pana Leona i parę innych osób: „Poszliśmy tam dobrze po dziewiątej i gdzież żeby, jeśli nie do jego ulubionej piwnicy, w której przy migotaniu trzech łojowych świeczek zobaczyłem kilkanaście osób, a między nimi pana Leona. 5 lat po ślubie, aby się odmłodzić, pani Małgorzata zaczęła się malować.. Rozdział XXI Pamiętnik starego subiekta. Już podczas drogi do majątku spotkał Ochockiego, próżniaka Starskiego z wdową Wąsowską, narzeczoną barona (był świadkiem bardzo czułego powitania narzeczeństwa) oraz dodatkowo rezolutną blondynkę Felicję Janowską. Gdy Stanisław dowiedział się o przyjeździe kobiety, był tak przejęty, iż nerwy odmawiały mu posłuszeństwa. W tym czasie wykonał wiele dobroczynnych gestów, między innymi swoim byłym subiektom, Lisieckiemu i Klejnowi, zapisał po cztery tysiące rubli tytułem zadośćuczynienia szkodom, jakich doznali, gdy sprzedał sklep Szlangbaumowi. Gdy zachorowała siostra pana Tomasza, mieszkająca w Krakowie, Łęccy zaproponowali bohaterowi wspólną podróż koleją w odwiedziny do chorej. Co ciekawe, dopiero wówczas wydał się Izabeli godny zainteresowania. Bohater przypominał sobie, w jaki metodę dostał się ze Skierniewic do Warszawy. Po powrocie dzień mylił mu się z nocą, stracił rachubę czasu. Zaczął w ogromnej liczbie przypadków wychodzić do aglomeracje, a nawet spotkał się z Wąsowską.
[56512] [56513] [56514] [56515] [56516] [56517] [56518] [56519] [56520] [56521] [56522] [56523] [56524] [56525] [56526] [56527] [56528] [56529] [56530] [56531] [56532] [56533] [56534] [56535] [56536] [56537] [56538] [56539] [56540] [56541] [56542] [56543] [56544] [56545] [56546] [56547] [56548] [56549] [56550] [56551] [56552] [56553] [56554] [56555] [56556] [56557] [56558] [56559] [56560] [56561] [56562] [56563] [56564] [56565] [56566]