Lalka dla odważnych
Milionów mu się zachciało czy kiego diabła!”. Przeglądał produkty w gablotach (spinki, rękawiczki, albumy itp przedmioty), aby punktualnie o godzinie ósmej otworzyć drzwi wejściowe sklepu. Sprzedał kalosze nabywcy, choćby ten za bardzo ich nie potrzebował. Razem z nim na przerwę wychodził Klejn. Też pan Raczek był gotów wziąć go do siebie. Miał nadzieję, że przyjaciel przejmie od niego dobrze prosperujący sklep wraz ze wszystkimi skrupulatnie prowadzonymi rachunkami, a on wtedy wyjedzie po dwudziestu pięciu latach na wysłużony urlop. Wokulski wyznał, iż to dzięki trwającemu konfliktowi zbrojnemu wzbogacił się, a ze starannosią dzięki bogatemu wspólnikowi i celnym inwestycjom.. Ogarnęła go tam dziwna choroba, przejawiająca się „bólem duszy”, doskwierającym mu do tego stopnia, iż chciało mu się „wyć” z bólu. Po powrocie do pokoju służący Piotr przyniósł mężczyznom obiad. Rozdział VIII Medytacje żeby ochłonąć i zastanowić się nad Wam, Wokulski wyszedł na spacer. Chciał spostrzec płat nadrzecznej kuli ziemskiej zasypanej śmieciami.. Wokół damy kręcił się pan Mraczewski, pomagając w wyborze.
Potem od mecenasa dowiedział się o sumie, z jaką baronowa stanie do licytacji – sześćdziesiąt tysięcy rubli. Wydedukował sobie, że Wokulski ze stuprocentową pewnością nie zrobiłby takiego głupstwa i nie stracił tylu pieniędzy w złym interesie. W dodatku hrabina odradzała młodszej krewnej wyjazd do Paryża z Wokulskim, roztaczając przed nią wspaniałe perspektywy lata spędzonego na wsi z Kaziem. Pewnego razu kiper zaprosił Ignacego i Stacha do swej piwnicy. Minclowa także chodziła nienajlepsza. 5 lat po ślubie, aby się odmłodzić, pani Małgorzata zaczęła się malować. Stach i po tym nieszczęściu milczał, niemniej jednak osowiał jeszcze bardziej. Pan Ignacy zastanawiał się nad sytuacją polityczną w Europie. Jej mąż Ludwik, oskarżony o morderstwo na lichwiarce, uciekł za granicę, a gdy prawdziwego mordercę znaleziono, a jego uniewinniono, nie dał znaku życia. Oglądał paryskie uliczki, kamienice, ludzi, zastanawiając się, dlaczego mieszkańcy stolicy Francji tak bardzo odróżniają się od Warszawiaków. Nachodziły go pomysłu, ażeby już nie wracać do Warszawy. Pewnego dnia wśród interesantów, w salonie przyjęć odwiedził Wokulskiego uczony o tajemniczym niemieckim nazwisku Geist (słyszał, że Polak latał kiedyś balonem i interesował się naukowymi odkryciami). Gdy Stanisław znalazł proboszcza, który zgodził się na umiejscowienie pamiątkowego napisu na zamkowym kamieniu i polecił człowieka, który go wykona, bohater poznał miejscowego rzemieślnika – Węgiełka. Ignacy Rzecki relacjonował opinie i sądy krążące po Katowicach o Stanisławie Wokulskim, którego jedni uważali za nieuczciwego hochsztaplera (plotki traktowały o zamiarze sprzedania sklepu i ożenku z panną Łęcką), inni posądzali o rozchwianie umysłu. To wydarzenie spowodowało, ze bohater dostrzegł ślepy zachwyt Łęckiej podrzędnym skrzypkiem, do którego garnęły się wszelkie kobiety. Wokulski, w przypływie nowej nadziej na wspólną przyszłe lata, natychmiast złożył wizytę ukochanej, wyznał skruchę i podarował medalion z próbką metalu od Geista, co było równoznaczne z oświadczynami, ze złożeniem swego losu w ręce panny Izabeli.
[12042] [12043] [12044] [12045] [12046] [12047] [12048] [12049] [12050] [12051] [12052] [12053] [12054] [12055] [12056] [12057] [12058] [12059] [12060] [12061] [12062] [12063] [12064] [12065] [12066] [12067] [12068] [12069] [12070] [12071] [12072] [12073] [12074] [12075] [12076] [12077] [12078] [12079] [12080] [12081] [12082] [12083] [12084] [12085] [12086] [12087] [12088] [12089] [12090] [12091] [12092] [12093] [12094] [12095] [12096]