Lalka dla odważnych
. głupstwo pełne życie, którego początku nie pamiętamy, a końca nie znamy. Prócz Ignacego pracowało tam dwóch krewnych posiadacza: trzydziestokilkuletni Franc Mincel („dostawał” od starego za palenie fajki w sklepie) oraz dodatkowo Jan Mincel (ten z kolei obrywał za podkradanie kolorowego papieru, na którym pisał miłosne liściki do kobiet). Rano częściej klientami byli służący lub biedacy. Rzecki z sympatią wspominał swojego pierwszego pracodawcę: „Na każdą Wigilię Mincel obdarowywał nas prezentami”. Gardziła nim, pomimo iż prócz kilkusekundowego spotkania, nie znała go dużo lepiej: „- Nic znasz tych ludzi [pokroju Wokulskiego], a ja widziałam ich przy pracy.. W trakcie wizyty poznał prezesową Zasławską, która przyznała się do uczucia żywionego niegdyś do jego stryja. Do osobistej dyspozycji miał wręcz powóz. Dzięki usilnym zabiegom Jana Mincla, po roku został sprowadzony do Warszawy. Rzecki analizował ostatnie wydarzenia, między innymi fakt, iż przez nowy sklep przewijały się panny, wdowy, swatki, a nawet ojcowie panien na wydaniu – wszyscy oni mięli nadzieję na usidlenie jego przyjaciela, majętnego przedsiębiorcy. Na te słowa mężczyźnie wrócił cały zapał i siły. Wrócił do lokalu, w którym zastał czekającego Maruszewicza. Poznał dżokeja i obiecał mu sowite uposażenie za wygraną.
Jego klacz wygrała, a zarobione na zakładach trzysta rubli złożył na ręce hrabiny Karolowej na rzecz ochronki. Panna Łęcka dużo rozmyślała o Wokulskim, który nadal ją zaskakiwał. Nie potrafiła zrozumieć, jak potrafił zjednywać sobie osób. Stanisław wspomniał o planowanym wyjeździe na wystawę do Paryża. Rozdział XVII Kiełkowanie rozmaitych zasiewów i złudzeń Powrócił do mieszkania wieczorem. Wówczas 1-wszy raz usłyszałem w jego głosie jakiś twardy ton, który do aktualnie dnia robi mi przykre wrażenie. Czuł się oszukany. Ignacy wspominał, jak w pół roku po śmierci Minclowej, Stach zmarniał w oczach. Baronowa z wielką pretensją oznajmiła, że nie będzie już płaciła siedmiuset rubli miesięcznie, gdyż w kamienicy mieszkają niemoralni inni ludzie. Rozdział VII, VIII, IX Pamiętnik starego subiekta. Podczas poznawania mieszkańców budynku, jego uwagę zwróciła pani Helena. Powoli zaczęła do niego docierać prawda o Izabeli… Po powrocie do lokalu mieszkalnego zastał Węgiełka, chcącego się pożegnać przed powrotem do Zasławia. Rozdział XIII Czas ucieka, wieczność pozostaje. W rozmowie ze starym subiektem młody wynalazca przedstawił własne zdanie o bezczynności arystokracji , a ponadto zapewnił o ogromnym szacunku, którym darzył Wokulskiego. Z jednej strony miał przebywać na wschodzie, a w przyszłości przedostać się do Ameryki, a z drugiej widziano go przy zakupie naboi dynamitowych w Zasławku. Na pytanie Szumana, kto zostanie w Bydgoszczy, jednogłośnie odpowiedzieli: Henryk Szlangbaum, żydowski lichwiarz, i Maruszewicz, polski malwersant.
[52129] [52130] [52131] [52132] [52133] [52134] [52135] [52136] [52137] [52138] [52139] [52140] [52141] [52142] [52143] [52144] [52145] [52146] [52147] [52148] [52149] [52150] [52151] [52152] [52153] [52154] [52155] [52156] [52157] [52158] [52159] [52160] [52161] [52162] [52163] [52164] [52165] [52166] [52167] [52168] [52169] [52170] [52171] [52172] [52173] [52174] [52175] [52176] [52177] [52178] [52179] [52180] [52181] [52182] [52183]