Lalka dla odważnych
Z lokalu wychodził rzadko. Poświęcał także siły na wiedzę jedynego syna, którego nauczył pisać, czytać, a również wpoił mu musztrę. Dopiero po śniadaniu w sklepie robił się ruch. Autor pamiętnika na jego kartach wyjaśnił genezę zajmowania obecnego sklepu: Wokulski ożenił się z wdową po Janie Minclu, a po jej śmierci odziedziczył majątek Niemców wraz ze sklepem. Ten stan chroniczny, męczący nad wszelki wyraz, lada okoliczność rozdmuchiwała w burzę. Izabela Łęcka była schludną kobietą, wychowaną w komfortowych postanowieniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć. Sądzę, że na dzień obecny wygodniej będzie im u mnie, gdy ojciec twój znajduje się w takich kłopotach. W sklepie poprosiła pana Mraczewskiego o poradę w wyborze rękawiczek. Rozdział VIII Medytacje Ażeby ochłonąć i zastanowić się nad Ci, Wokulski wyszedł na spacer. Uczuć indywidualnych nie nazwałby miłością i ogólnie rzecz ujmując nie był niewątpliwy, czy dla oznaczenia ich istnieje w ludzkim języku adekwatny wyraz. Nie uzyskał jednak od Wokulskiego odpowiedzi. Rozdział IX Kładki, na których spotykają się ludzie różnorakich światów. Stamtąd z ukrycia obserwował Izabelę , a ponadto krążących po kościele ludzi, jego wzrok przykuła młoda dziewczyna, klęcząca obok krzyża i rozdająca jałmużnę „dziadom”. Następnego dnia bohater odebrał dwa listy: jeden od pani Meliton, donoszący, jak zwykle, o planach panny Łęckiej, a drugi od adwokata, zapraszającego go do siebie.
Ignacy przed sądem zobaczył Łęckiego rozmawiającego ze swoim adwokatem, a w budynku dostrzegł baronową Krzeszowską (też z mecenasem). Zaniósł jednak korespondencję. Gdy do ojca Izabeli przyszli lekarze na konsylium, ona w przedpokoju czekała na wybawiciela ich rodziny z oburzoną miną. - Zatem żadna osoba?. Od tej pory zupełnie zmienił tryb życia(…)”. Wzruszony Rzecki w imieniu Wokulskiego umorzył im czynsz do października i na pożegnanie obiecał pani Stawskiej, że odszuka jej małżonka. Tym samym Izabela nie mogła liczyć na oświadczyny Starskiego, który już kiedyś zapowiedział, że przenigdy nie poślubiłby „gołej panny”. Stanisław obiecał mu pracę w Bydgoszczy pod warunkiem, że dobrze wykona teraźniejsze zlecenie. Od tamtej chwili dziewczynka zapragnęła posiadać podobną. Dzięki temu wszystko wyjaśniło się na korzyść pani Stawskiej. Kobieta dostrzegła w galanteryjnym kupcu wartościowego i silnego mężczyznę, a on w niej anielskie serce. Kobietawyraziła swą obawę o zbliżającej się tragedii, na co Julian odpowiedział, że Stanisław z pewnością porzuci wszystko ażeby realizować się w badaniach naukowych. Zadłużony na trzydzieści dziewięć tysięcy rubli baron Krzeszowski powrócił do lokalu z jedną walizką, wiernym służącym Leonem i kucharzem, co spowodowało koniec procesów żony z lokatorami. Gdy Krzeszowski przyszedł do Rzeckiego, chcąc odebrać zaległe pieniądze ze dystrybucji klaczy Wokulskiemu, na jaw wyszły malwersacje Maruszewicza przy pośredniczeniu w kupnie zwierzęcia (zawłaszczył dwieście rubli i sfałszował podpis barona). Do opowieści konkurenta o rękę Heleny odnosił się z dystansem i chłodem, nadal bowiem marzył o małżeństwie Stacha z tą dobrą kobietą. Do uszu Rzeckiego dochodziły liczne plotki o miejscu pobytu Wokulskiego.
[57110] [57111] [57112] [57113] [57114] [57115] [57116] [57117] [57118] [57119] [57120] [57121] [57122] [57123] [57124] [57125] [57126] [57127] [57128] [57129] [57130] [57131] [57132] [57133] [57134] [57135] [57136] [57137] [57138] [57139] [57140] [57141] [57142] [57143] [57144] [57145] [57146] [57147] [57148] [57149] [57150] [57151] [57152] [57153] [57154] [57155] [57156] [57157] [57158] [57159] [57160] [57161] [57162] [57163] [57164]