Lalka dla odważnych
Lubił nierzadko wystawiać na stół sklepowe zabawki, aby po nakręceniu ich wszystkich równocześnie, oddawać się chwili przyjemności i wspomnień z dzieciństwa.... Rozdział III Pamiętnik starego subiekta Ojciec Rzeckiego w młodości był żołnierzem, a na starość pracował jako woźny w Komisji Spraw Wewnętrznych. Również pan Raczek był gotów wziąć go do siebie. Ten stan chroniczny, męczący nad wszelki wyraz, lada okoliczność rozdmuchiwała w burzę. W ich rękach stalowe szyny zwijają się jak wstążki... Czuł wyłącznie, że stała się ona jakimś mistycznym punktem (…)”. Jego bitewną przygodę zakończył upadek węgierskiej twierdzy. Cały czas jednakże myślami był na Starym Mieście i Podwalu. Pani Meliton, w młodości nauczycielka, a dzisiaj swatka, miała ciężkie życie.
Nie potrafiła zrozumieć, jak potrafił zjednywać sobie osób. O jedenastej przyszła do Wokulskiego Marianna, zmieniona nie do poznania. W końcu i Ignacy musiał pójść, ponieważ Wokulski go poprosił, by w antrakcie spektaklu wręczył aktorowi Rossiemu album z widokami Warszawy. Rozpoczęła się licytacja. Łęcki poinformował, że lekarze zabronili mu wyjazdu do Paryża i zalecili udanie się na wieś. Usiadłem zatem z dala od uczty, w głębokiej framudze, i odurzony, w półśnie, półjawie, współbiesiadnikom.. Panie żyły skromnie, utrzymując się z lekcji udzielanych poprzez ładną Stawską. Kilka razy zmieniał pociągi, jakby chciał uciec od prześladującej go Izabeli. Pewnego dnia pomiędzy interesantów, w salonie przyjęć odwiedził Wokulskiego uczony o tajemniczym niemieckim nazwisku Geist (słyszał, że Polak latał kiedyś balonem i interesował się naukowymi odkryciami). Łęcka sądziła, że prezesowa zapisała majątek Kaziowi, lecz ta, przyznając mu jedynie tysiąc rubli rocznie dożywotniej renty, całą resztę przeznaczyła „na podrzutków i nieszczęśliwe matki”. Po krótkiej chwili przyszła do niej Zasławska, która zachwalała Stanisława, mówiąc, że to wyborny i zacny człowiek. To spowodowało, że nienawidząca ją za rzekomy romans z baronem Krzeszowska, przy pomocy Maruszewicza, posądziła kobietę o kradzież lalki po zmarłym dziecku. Podczas rozmowy na zagadnienie ich wspólnego przyjaciela doktor skrytykował marzycielstwo Wokulskiego, które według niego było przyczyną tragedii bohatera. Nie krył własnego obrzydzenia i poirytowany opuścił towarzystwo, co skomentowali Ochocki i Wąsowska. Rozdział XVII Relacja narratora w trzeciej osobie.
[53354] [53355] [53356] [53357] [53358] [53359] [53360] [53361] [53362] [53363] [53364] [53365] [53366] [53367] [53368] [53369] [53370] [53371] [53372] [53373] [53374] [53375] [53376] [53377] [53378] [53379] [53380] [53381] [53382] [53383] [53384] [53385] [53386] [53387] [53388] [53389] [53390] [53391] [53392] [53393] [53394] [53395] [53396] [53397] [53398] [53399] [53400] [53401] [53402] [53403] [53404] [53405] [53406] [53407] [53408]