Lalka dla odważnych
Radca wspominał, iż młodzieniec w dzień pracował przy bufecie (w handlu winami i delikatesami), w nocy zaś pilnie się uczył: „Zachciało mu się być uczonym!.Rzecki oddawał się wspomnieniom swej pierwszej pracy: „Wstawałem rano o piątej, myłem się i zamiatałem sklep. Wokulski wyznał, iż to dzięki trwającemu konfliktowi zbrojnemu wzbogacił się, a starannie dzięki bogatemu wspólnikowi i celnym inwestycjom. Pięknie je urządził bogatymi meblami, a całość uzupełniały różnorodne ciekawe drobiazgi. Pan Tomasz utrzymywał już tylko kontakty z rodziną, a córka odwiedzała tylko hrabinę Karolową. Zresztą, mój Boże, któż nam broni posiadać na dnie duszy jakiś ideał, o którym myśl osładza najcięższe chwile ? Na koniec, mogę cię zagwarantować, że położenie pięknej kobiety, mającej starego męża, nie trzeba do najgorszych.. Otrzymawszy odpowiedzi na nurtujące ją pytania, wraz z Florentyną opuściła pomieszczenie. Przypomniał sobie, jak znajomy wspominał o bulwarach znajdujących się w tamtej części Warszawy i postanowił je obejrzeć." - pytał się w duchu, nie mogąc od niej oczu oderwać. Rzecki, zmęczony wędrówką i przeżyciami ostatnich lat, odnalazł spokój w bezpiecznych i jednostajnych obowiązkach związanych z prowadzeniem sklepu. Pojedynek został ustalony. Była przerażona rozmiarem długów. Wokulski był wtedy młodzieńcem, pracującym u Hopfera od czterech lat.
W zgodzie chór jednak osłabnął, gdy pan Leon zaczął tłomaczyć, że należałoby nareszcie wypróbować owej gotowości do czynu. - Ja - odpowiedział jakiś niemalże obcy mi głos. Minclowa też chodziła kiepska. Po powrocie wyznał przyjacielowi, że do Hopfera już nie wróci, ponieważ jest uczonym i posiada na to papiery od petersburskich towarzystw naukowych. Wówczas subiekt zaproponował mu wyjście do teatru, na co młodszy przyjaciel po pewnym czasie przystał: „Poszedł do teatru i.”. Profesor był chemikiem-wynalazcą, a całą fortunę utopił w badaniach i odkryciach. Opowiadał o niedzielach, gdy do prezesowej zjeżdżało się bardzo dużo gości. Gdy Stanisław znalazł proboszcza, który zgodził się na umiejscowienie pamiątkowego napisu na zamkowym kamieniu i polecił człowieka, który go wykona, bohater poznał miejscowego rzemieślnika – Węgiełka. Nazajutrz rano, po liście wzywającym ją do Warszawy, Łęcka wyjechała. Bohater jednak cały czas idealizował swą wybrankę, pomimo iż cały czas nie otrzymał dokładnie sprecyzowanej odpowiedzi o jej zamiarach. Rozmowa z nią była dalszym bodźcem wyrywającym go z otępienia. Wokulski, w przypływie nowej nadziej na wspólną przyszłe dni, natychmiast złożył wizytę ukochanej, wyznał skruchę i podarował medalion z próbką metalu od Geista, co było równoznaczne z oświadczynami, ze złożeniem swego losu w ręce panny Izabeli. Ta rozmowa dostarczyła Stanisławowi energii. Kupił precyzyjną wagę i zaczął robić badania i analizy chemiczne. Gdy sklep został przejęty poprzez Henryka Szlangbauma, pan Rzecki nie widział już dla siebie miejsca wśród nowych subiektów.
[24984] [24985] [24986] [24987] [24988] [24989] [24990] [24991] [24992] [24993] [24994] [24995] [24996] [24997] [24998] [24999] [25000] [25001] [25002] [25003] [25004] [25005] [25006] [25007] [25008] [25009] [25010] [25011] [25012] [25013] [25014] [25015] [25016] [25017] [25018] [25019] [25020] [25021] [25022] [25023] [25024] [25025] [25026] [25027] [25028] [25029] [25030] [25031] [25032] [25033] [25034] [25035] [25036] [25037] [25038]