Lalka dla odważnych
W sklepie prócz starego subiekta pracowało jeszcze trzech facetów.. Na łożu śmierci pożegnał syna słowami: „Pamiętaj!. Również pan Raczek był gotów wziąć go do siebie. Dopiero po nim ukazywał się Jan Mincel i ucałowawszy stryja w rękę, stawał za swoim kontuarem, na którym podczas lata łapał muchy, a w zimie kreślił palcem lub pięścią jakieś figury. Dopiero po śniadaniu w sklepie robił się ruch. Wówczas to opowiadał Ignacemu tajniki sztuki kupieckiej i sprzedawanych produktów. Nie dziw, że pan Tomasz po śmierci wielkiego króla poprzez dwa miesiące nosił na kapeluszu krepę”. Pan Tomasz utrzymywał już jedynie kontakty z rodziną, a córka odwiedzała wyłącznie hrabinę Karolową. Gdyby nasze obowiązki zostały do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa.. W Wielką Środę o jedenastej rano panna Izabela z Florentyną pojechały powozem do sklepu Stanisława Wokulskiego. Po dokonanym zakupie podeszła do kantorku, w który pracował posiadacz i z wielką pogardą spojrzała na Wokulskiego, pytając o zakupione srebra Łęckich." Zapłać temu panu!.
Obaj mężczyźni udali się w kierunku Łazienek. Ujrzał powóz, w którym siedziała panna Łęcka z ojcem, hrabina i prezesowa. Doktor, zaskoczony udziałem przyjaciela w wyścigach, zgodził się. Rozważała, ze gdyby posiadał genialna ziemskie, a nie był parweniuszem, wówczas może i miałby u niej szanse. Poinformował ją o wynajętym pokoju, dał pieniądze na zagospodarowanie, na maszynę do szycia, i zapewnił, ażeby o nic się nie martwiła (powiedział, ze oczywiście poszukają się chętni na korzystanie z ich krawieckich usług). Gdy poszedł do mecenasa, zastał tam Żyda Szlangbauma. Mężczyźni ustalali zasady licytacji kamienicy oraz jej cenę - dziewięćdziesiąt tysięcy rubli. Pewnego dnia Staś całkowicie zniknął dwóch oczu niepokojącemu się subiektowi.”. Nie mógł zrozumieć, dlaczego ukochana przedstawiła go Starskiemu jako plenipotenta ojca, dlaczego wyrażała się o nim z ogromną pogardą (edukacji angielskiego się opłaciły, ponieważ tamci rozmawiali w tym języku). Ponownie ożyły w nim siły witalne, nie liczyło się już nic, prócz rychłego ujrzenia Izabeli (wręcz kolejny złoty interes, proponowany w liście Suzina, któremu odpisał, że zgadza się, niemniej jednak na spotkaniedo Moskwy przyjedzie dopiero w październiku). Gdy Stanisław dowiedział się o przyjeździe kobiety, był tak przejęty, iż nerwy odmawiały mu posłuszeństwa. Wokulski po raz pierwszy został z ukochaną rzeczywiście sam na sam. Wokulski, w przypływie nowej nadziej na wspólną przyszłość, natychmiast złożył wizytę ukochanej, wyznał skruchę i podarował medalion z próbką metalu od Geista, co było równoznaczne z oświadczynami, ze złożeniem swego losu w ręce panny Izabeli. Mimo preferuje usłyszał prawdę o sobie: według ukochanej, choć był już stary, to jednakże na męża się nadawał… Podczas rozmowy Wokulski dowiedział się o zgubieniu poprzez narzeczoną medalionu z próbką metalu z pracowni Geista (ofiarowując podarunek, bohater w imię miłości wyrzekał się sławy, ten dar miał wartość symboliczną) w niedwuznacznej sytuacji z kuzynem. Rozdział XIV Pamiętnik starego subiekta.
[19815] [19816] [19817] [19818] [19819] [19820] [19821] [19822] [19823] [19824] [19825] [19826] [19827] [19828] [19829] [19830] [19831] [19832] [19833] [19834] [19835] [19836] [19837] [19838] [19839] [19840] [19841] [19842] [19843] [19844] [19845] [19846] [19847] [19848] [19849] [19850] [19851] [19852] [19853] [19854] [19855] [19856] [19857] [19858] [19859] [19860] [19861] [19862] [19863] [19864] [19865] [19866] [19867] [19868] [19869]