Lalka dla odważnych
Wokulski, położonego na Krakowskim Przedmieściu. Po tych czynnościach Rzecki zapisywał w notesie intencja dnia. Nie mając kompana do rozmowy „(…)w największym sekrecie pisywał pamiętnik”, skarbiec jego wszystkich przemyśleń. Również pan Raczek był gotów wziąć go do siebie. Izabela Łęcka była elegancką kobietą, wychowaną w komfortowych postanowieniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć.”. Obok starego budynku był budowany nowy, dużo większy i Łęcka pomyślała, że to dla niej Wokulski go buduje, że pragnie ją tym kupić. Wpatrzył się dużo lepiej w jej rozmarzone oczy i nie wiadomo skąd przypomniał sobie niezmierny spokój syberyjskich pustyń, gdzie bywa niekiedy tak cicho, że prawie że słychać szelest duchów wracających ku zachodowi. Po wylewnym podziękowaniu, Wokulski zawrócił. Wiedział, iż te dwie sprawy musi załatwić anonimowo. Przed zobaczeniem zwierzęcia Wokulski uregulował jeszcze dług barona u dyrektora stajni za opiekę i schronienie dla konia, prosząc jednocześnie, żeby na wyścigi wyprowadzano go bezimiennie. Jego klacz wygrała, a zarobione na zakładach trzysta rubli złożył na ręce hrabiny Karolowej na rzecz ochronki. Zjawił się o umówionej godzinie. Rano w sklepie pan Ignacy, który 1-wszy raz zaspał (po zaprezentowaniu wstąpił do restauracji i wypił parę kieliszków), otrzymał anonimowy list, w którym jakaś kobieta oskarżała jego przyjaciela o dręczenie chorej kobiety.
Wokulski dał przeczytać zafrapowanemu przyjacielowi list, w którym Izabela pisała, że muszą ładnie pożegnać Rossiego, dziękowała za wieńce dla artysty , a oprócz tego wyrażała przyjemność, iż za tydzień wyjeżdżają wspólnie do Paryża. Adresatka listu była wstrząśnięta jego tekstem. Przy pożegnaniu Izabela spytała Stanisława, czy będzie jutro przy pożegnaniu Rossiego. Kasia, córka Hopfera, podkochiwała się w Stachu, dlatego też jej ojciec przymykał oko na fakt, iż młodzieniec kosztem edukacji zaniedbywał obowiązki. 5 lat po ślubie, aby się odmłodzić, pani Małgorzata zaczęła się malować. Dał wynalazcy trzysta franków, obiecując, że kiedyś zjawi się u niego jako pracownik. Rozdział III Człowiek szczęśliwy z miłości. Pokazał Wokulskiemu cztery pudełka, w których były szafiry (w bransolecie, broszy, naszyjniku oraz kolczykach) dla narzeczonej. Bohater dowiedział się mnóstwa nowych rzeczy. Poprzez kilka następnych dni Wokulski dużo czasu spędzał na spacerach i rozmowach z Łęcką. Udało mu się nawet nakłonić Stacha do złożenia wizyty swoim lokatorom. Na pytanie o prawdziwość plotki o oświadczynach Stanisława, Izabela odpowiedział wymijająco: „ma możliwość tak, ma możliwość nie”. W bohaterze coraz bardziej wzmagały się sugestie, co do trafności wyboru obiektu swych gorących uczuć. Pocieszenie dawały mu coraz częstsze wizyty u Heleny Stawskiej, do których zachęcał go pan Ignacy. Ignacy Rzecki nie czuł się najlepiej, był zmęczony życiem, a jedyne swe nadzieje pokładał w Stachu Wokulskim i Napoleonie IV, do takiego stanu doprowadziło go odsunięcie od czynnego życia, jakim było dla niego prowadzenie sklepu (który Wokulski sprzedał Henrykowi Szlangbaumowi). Ta rozmowa dostarczyła Stanisławowi energii.
[5668] [5669] [5670] [5671] [5672] [5673] [5674] [5675] [5676] [5677] [5678] [5679] [5680] [5681] [5682] [5683] [5684] [5685] [5686] [5687] [5688] [5689] [5690] [5691] [5692] [5693] [5694] [5695] [5696] [5697] [5698] [5699] [5700] [5701] [5702] [5703] [5704] [5705] [5706] [5707] [5708] [5709] [5710] [5711] [5712] [5713] [5714] [5715] [5716] [5717] [5718] [5719] [5720] [5721] [5722]