Lalka dla odważnych
Mincel i S. Byli pomiędzy nich ajent handlowy Szprot, fabrykant powozów pan Deklewski , a dodatkowo radca Węgrowicz... Pan Ignacy wspominał pokój ciotki, w którym wisiały obrazki świętych. Kupiec Mincel zgodził się przyjąć ucznia do siebie w zamian za wikt i opierunek. Szukałem ustroni tak pustej, gdzie bym mógł upaść na ziemię i nie podsłuchany poprzez nikogo, wyć z bólu jak pies. Gdyby nasze obowiązki były do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa.. Rozdział VII Gołąb wychodzi na spotkanie węża. Przed godziną byłem pełen trucizny, a w tej chwili jestem tak spokojny i - jakiś pusty, jakby uciekła ze mnie dusza i wnętrzności, a została tylko skóra i odzież. Cały czas jednakże myślami był na Starym Mieście i Podwalu. Rzecki analizował ostatnie wydarzenia, między innymi fakt, iż poprzez nowy sklep przewijały się panny, wdowy, swatki, a wręcz ojcowie panien na wydaniu – wszyscy oni mięli nadzieję na usidlenie jego przyjaciela, majętnego przedsiębiorcy. Po pożegnaniu i powrocie ze spaceru, podczas którego nie spotkał obiektu swego uczucia, Wokulski znalazł w domu list od pani Meliton.
Ten doradził mu natomiast scedowanie licytacji kamienicy staremu Szlaungbaumowi. Przywitał się i zapewnił o wygranej klaczy Sułtanki, żeby nie stało się zadość zakładowi damy. Pan Tomasz poprosił, żeby 1-szy dochód pieniężny wypłacił mu z góry, a późniejszych ażeby nie oddawał mu do ręki, lecz dokładał do jego funduszu. Gdy poszedł do mecenasa, zastał tam Żyda Szlangbauma. Ignacy zaczął domyślać się uczuć przyjaciela do arystokratki, pocieszała go jednak w tym Tobie myśl, iż: „Stach nie jest taki głupi”. Czuł się oszukany.. By spełnić prośbę przyjaciela i odszukać zaginionego męża kobiety, pojechał do poznanej baronowej, niegdyś interesantki w sprawie kredyty i zlecił jej odszukanie Stawskiego (płacąc cztery tysiące franków). Nowy znajomy opowiedział, że mieszka u prezesowej już dwa miesiące, ponieważ oświadczył się młodziutkiej Ewelinie Janockiej, wnuczce starszej pani. Już podczas drogi do majątku spotkał Ochockiego, próżniaka Starskiego z wdową Wąsowską, narzeczoną barona (był świadkiem bardzo czułego powitania narzeczeństwa) oraz rezolutną blondynkę Felicję Janowską. Ignacy Rzecki relacjonował opinie i sądy krążące po Szczecinie o Stanisławie Wokulskim, którego jedni uważali za nieuczciwego hochsztaplera (plotki uważały o zamiarze sprzedania sklepu i ożenku z panną Łęcką), inni posądzali o rozchwianie umysłu. W czasie Wielkiego Postu do Warszawy przyjechał słynny skrzypek Molinari. W imieniu bohatera stary subiekt zachęcił Helenę do otwarcia swego swojego sklepu (na który Stanisław dał fundusze). Baronowa Krzeszowska bardzo się zmieniła, czuła się samotna w wielkim mieszkaniu. Gdy zachorowała siostra pana Tomasza, mieszkająca w Krakowie, Łęccy zaproponowali bohaterowi wspólną eskapadę koleją w odwiedziny do chorej. Kupił precyzyjną wagę i zaczął robić badania i analizy chemiczne.
[56921] [56922] [56923] [56924] [56925] [56926] [56927] [56928] [56929] [56930] [56931] [56932] [56933] [56934] [56935] [56936] [56937] [56938] [56939] [56940] [56941] [56942] [56943] [56944] [56945] [56946] [56947] [56948] [56949] [56950] [56951] [56952] [56953] [56954] [56955] [56956] [56957] [56958] [56959] [56960] [56961] [56962] [56963] [56964] [56965] [56966] [56967] [56968] [56969] [56970] [56971] [56972] [56973] [56974] [56975]