Lalka dla odważnych
Drugim subiektem był pan Lisiecki, który po przyjściu wdał się w dyskusję z Rzeckim. W lewym znowu oknie, napełnionym okazami krawatów, rękawiczek, kaloszy i perfum, miejsce środkowe zajmowały zabawki, w wielu sytuacjach poruszające się”. Rzecki dopiero po dłuższej chwili rozpoznał druha: „- Staś. Toteż mój kapitał cały czas wzrastający był w ciągłym ruchu. To było powodem jego ciężkiej pracy i w konsekwencji poprawienia stanu spersonalizowanych funduszy: robił rachunki, odbierał towary… Ta praca była ucieczką przed samym sobą, przed zwariowaniem: „Niemniej jednak gdym oderwał się od interesów, a dosłownie gdym na chwilę złożył pióro, czułem ból, jakby mi - czy ty rozumiesz, Ignacy ? - jakby mi ziarno piasku wpadło do serca.. To straszni kobiety i mężczyźni. Zrobiła na nim szczególne złudzenie. Wokół damy kręcił się pan Mraczewski, pomagając w wyborze. Mraczewski skomentował wyjście barona informacją o trwającej przeszło rok wojnie małżeństwa, której powodem jest kamienica Łęckiego (kłócili się, kto posiada ją nabyć), w której mieszkała baronowa. Wokulski nie mogąc wysłuchiwać ciągłych plotek subiekta, jego uwag o socjalistach i Żydach - zwolnił subiekta z pracy. Nazajutrz, gdy przyszedł do niego pan Maruszewicz, zaraz dobili targu i klacz stała się jego własnością – zapłacił za nią osiemset rubli. W pewnym okresie bohatera potrącił baron Krzeszowski. Wokulski przyjął takie uwarunkowania.
Z listu wynikało dodatkowo, że Wokulski kupuje kamienicę Łęckich, a Klejn dopowiedział, że robi to za pośrednictwem Szlangbauma. Gdy do ojca Izabeli przyszli lekarze na konsylium, ona w przedpokoju czekała na wybawiciela ich rodziny z oburzoną miną. Pewnego razu kiper zaprosił Ignacego i Stacha do swej piwnicy.. Minclowa bardzo kochała męża, oprócz swoim „Stasiulkiem”, nie widziała świata. Austriacy, a raczej Węgrzy, weszli do Bośni i Hercegowiny… Stach pisał do niego, by zajął się kamienicą zakupioną od Łęckich. Tak także uczynił. Z kolei w profesorze, po rozmowach z Polakiem, wzmocniło się przekonanie o destrukcyjnym wpływie miłości. Okazało się, że Starski to tonący w długach bankrut, widzący jedyne wybawienie w bogatej narzeczonej. Poprzez parę następnych dni padało, a gdy się wypogodziło, całe towarzystwo pojechało na wycieczkę. Kazimiera opowiadała, jak przy łóżku chorej prezesowej czuwał Starski w oczekiwań na pierwsze miejsce w jej testamencie. To wszystko natomiast pozwoliło kobiecie uzmysławić sobie uczucie, którym obdarzyła bohatera. Nie krył swojego obrzydzenia i poirytowany opuścił towarzystwo, co skomentowali Ochocki i Wąsowska. Fakt przyjęcia oświadczyn przez Izabelę wywołał w bohaterze „dziwną rzewność i współczucie”, poczuł „niepokonaną potrzebę robienia wspaniała innym”. Na początku października adwokat Wokulskiego publicznie odczytał jego testament, z którego wynikało, że część majątku przypadała Ochockiemu, Rzeckiemu, pani Stawskiej, jak i Węgiełkowi oraz braciom Wysockim. .
[38646] [38647] [38648] [38649] [38650] [38651] [38652] [38653] [38654] [38655] [38656] [38657] [38658] [38659] [38660] [38661] [38662] [38663] [38664] [38665] [38666] [38667] [38668] [38669] [38670] [38671] [38672] [38673] [38674] [38675] [38676] [38677] [38678] [38679] [38680] [38681] [38682] [38683] [38684] [38685] [38686] [38687] [38688] [38689] [38690] [38691] [38692] [38693] [38694] [38695] [38696] [38697] [38698] [38699] [38700]