Lalka dla odważnych
Po tych czynnościach Rzecki zapisywał w notesie zamiar dnia. Coraz w ogromnej liczbie przypadków spotykał we snach zielone pola i ciemne bory, po których błąkałby się, przypominając sobie młode czasy. Przez całe życie był bardzo sprawny i wyprostowany: „Trzymał się prosto jak sztaba, miał nieduże faworyty i wąs do góry; szyję okręcał czarną chustką i nosił srebrny kolczyk w uchu”. Też pan Raczek był gotów wziąć go do siebie. Choćby był to sklep kolonialno-galanteryjno-mydlarski, to jego wnętrze było ponure.. To było powodem jego ciężkiej pracy i w konsekwencji poprawienia stanu spersonalizowanych funduszy: robił rachunki, odbierał towary… Ta praca była ucieczką przed samym sobą, przed zwariowaniem: „Niemniej jednak gdym oderwał się od interesów, a dosłownie gdym na chwilę złożył pióro, czułem ból, jakby mi - czy ty rozumiesz, Ignacy ? - jakby mi ziarno piasku wpadło do serca. W kwietniowe popołudnie panna Izabela czytała powieść Zoli „Une page d'amour”, lecz nie mogła się skupić na treści, ponieważ wciąż myślała o serwisie i srebrach, które były u jubilera, czekając na nowego nabywcę: „Panna Izabela czuje ściśnięcie serca za serwisem i srebrami, lecz doznaje niejakiej ulgi na myśl o kweście i nowej toalecie. W sklepie poprosiła pana Mraczewskiego o poradę w wyborze rękawiczek.. Panie dokładnie tak samo jak inni znajomi Wokulskiego wstawiły się za Mraczewskim w sprawie ponownego przyjęcia do pracy i to spowodowało, iż ten obiecał dać mu posadę w Moskwie. Wraz z panią Meliton zaplanował nonszalancki spacer po Łazienkach. Weszli do salonu, w którym siedziała Izabela i panna Florentyna. Marianna bardzo mu dziękowała.
Wskutek niepomyślnego obrotu spraw baronowa dostała spazmów i wściekłości. Wydedukował sobie, że Wokulski ze stuprocentową pewnością nie zrobiłby takiego głupstwa i nie stracił tylu kasy w złym interesie. Potem przyjmowała osób, którzy pożyczali kiedyś jej ojcu pieniądze, a w tym momencie, dowiedziawszy się o sfinalizowanej dystrybucji majątku, przychodzili odzyskać swą własność. Zamieszkał sam na Starym Mieście, otaczając się mnóstwem książek. Nachodziły go pomysłu, żeby już nie wracać do Warszawy. W chwili, gdy Wokulski z panią Wąsowską galopowali konno do majątku, do Zasławka przyjechała panna Izabela Łęcka (wiedziała, kogo tu zastanie - ciotka poinformowała ją o przyjeździe Stanisława w liście). Gdy Stanisław dowiedział się o przyjeździe kobiety, był tak przejęty, iż nerwy odmawiały mu posłuszeństwa. Zrobiło mu się żal poznanego arystokraty. Jednak znudzona i egoistyczna Izabela, nieświadoma jego wewnętrznej walki, wspominała ubiegłoroczną trzydziestoosobową majówkę, na co bohater odpowiedział, że rok temu o tej porze był w Bułgarii i myślał o niej. Fachowcowi poprzedniego roku spaliło się gospodarstwo z warsztatem, a w tej chwili razem z matką mieszkał w ogrodowej chałupie. Izabelę nie bardzo zmartwił stan ciotki. Wąsowska powtórzyła opinię starszej pani, według której Izabela nie zasługiwała na Wokulskiego, ponieważ był za wyborny dla niej - rozpieszczonej panny. Pewnego razu Wokulski spotkałKazimierę Wąsowska. Dlatego też porzucił prowadzenie sklepu, poświęcając się firmie do handlu ze Wschodem. Nie miał siły poinformować o ty czekającą na wiadomości Helenę. Od Ochockiego dowiedział się z kolei o rozejściu barona Dalskiego z żoną Eweliną, czego przyczyną był jej romans z Kazimierzem (baron nawet pojedynkował się, niemniej jednak na szczęście żaden z nich nie zginał) , a oprócz tego o próbach obalenia testamentu prezesowej przez Starskiego, który uciekł za granicę ścigany przez wierzycieli.
[11001] [11002] [11003] [11004] [11005] [11006] [11007] [11008] [11009] [11010] [11011] [11012] [11013] [11014] [11015] [11016] [11017] [11018] [11019] [11020] [11021] [11022] [11023] [11024] [11025] [11026] [11027] [11028] [11029] [11030] [11031] [11032] [11033] [11034] [11035] [11036] [11037] [11038] [11039] [11040] [11041] [11042] [11043] [11044] [11045] [11046] [11047] [11048] [11049] [11050] [11051] [11052] [11053] [11054] [11055]