Lalka dla odważnych
Wokulski przez szkło butelek Na początku 1878 roku świat nękały masowe dylematy. Pan Domański proponował zabranie chłopca do własnych biur (na stanowisko pomocnika woźnego). Choć był to sklep kolonialno-galanteryjno-mydlarski, to jego wnętrze było ponure. Chciałem w tym momencie wyjąć pestkę, która wcisnęła się mi między zęby, gdy uczułem na plecach coś jakby mocne dotknięcie rozpalonego żelaza”.. To było powodem jego ciężkiej pracy i w konsekwencji poprawienia stanu własnych funduszy: robił rachunki, odbierał towary… Ta praca była ucieczką przed samym sobą, przed zwariowaniem: „Ale gdym oderwał się od interesów, a dosłownie gdym na chwilę złożył pióro, czułem ból, jakby mi - czy ty rozumiesz, Ignacy ? - jakby mi ziarno piasku wpadło do serca. Stanisław był zachwycony i zdziwiony widokiem, który ujrzał. Właściwie każdy, kto ich odwiedzał, zachwycał się subtelnością wystroju lokalu mieszkalnego: „Kto tu wszedł, miał swobodę ruchu; nie potrzebował lękać się, że mu coś zastąpi drogę lub że on coś zepsuje... Sfinalizowanie transakcji przerwało pojawienie się barona Krzeszowskiego, męża podirytowanej kobiety. W Wielki Piątek Rzecki zamknął sklep o godzinie czternastej a Wokulski wziął z kasiorki półimperiały na datek i poszedł do kościoła. Rozdział XII Wędrówki za cudzymi interesami. Parę dni przed wyścigiem koni Stanisława odwiedził brytyjski hrabia, poznany na sesji handlowej w książęcym pałacu.
W dzień wyścigów na Polach Mokotowskich Wokulski pojechał ujrzeć swoją klacz. Po wejściu do mieszkania bohater zabrał się do rachunków i postanowił, że złoży wizytę baronowi Krzeszowskiemu. Łęcka rozprawiała o Rossim, niedocenianym poprzez Warszawiaków wielkim artyście. Rozdział XVIII Zdumienia, przywidzenia i obserwacje starego subiekta. Wskutek niepomyślnego obrotu spraw baronowa dostała spazmów i wściekłości. Potem przyjmowała ludzi, którzy pożyczali kiedyś jej ojcu pieniądze, a teraz, dowiedziawszy się o sfinalizowanej sprzedaży majątku, przychodzili odzyskać swą własność. Wino Machalskiego było tak mocne, że w chwili obecnej straciłem przytomność. Panie żyły skromnie, utrzymując się z lekcji udzielanych przez piękną Stawską. Spotkaniez uczonym, który miał opinię szarlatana oraz nawiedzonego szaleńca, w Wokulskim wywołało decyzję wyboru nowej drogi życiowej – chciał służyć ludzkości oraz zdobyć sławę. Gdy wysiedli, baron rozmową umilał czas nadzieja na konie. Na pytanie, czy mimo tego, że nie powinno się do arystokracji, może zabiegać o jej względy, nie odpowiedziała konkretnie. Kobieta zaprowadziła tam nowe porządki: podwyższyła natychmiastowo czynsz i odmówiła lokalu mieszkalnego studentom. Podczas rozmowy na zagadnienie ich wspólnego przyjaciela doktor skrytykował marzycielstwo Wokulskiego, które według niego było przyczyną tragedii bohatera. Pewnego razu Wokulski spotkałKazimierę Wąsowska. Ta rozmowa dostarczyła Stanisławowi energii. Na pytanie Szumana, kto zostanie w Gdańsku, jednogłośnie odpowiedzieli: Henryk Szlangbaum, żydowski lichwiarz, i Maruszewicz, polski malwersant.
[26109] [26110] [26111] [26112] [26113] [26114] [26115] [26116] [26117] [26118] [26119] [26120] [26121] [26122] [26123] [26124] [26125] [26126] [26127] [26128] [26129] [26130] [26131] [26132] [26133] [26134] [26135] [26136] [26137] [26138] [26139] [26140] [26141] [26142] [26143] [26144] [26145] [26146] [26147] [26148] [26149] [26150] [26151] [26152] [26153] [26154] [26155] [26156] [26157] [26158] [26159] [26160] [26161] [26162] [26163]