Lalka dla odważnych
. Przez kilka lat po śmierci stryja sklep prowadzili Minclowie. - No - dodał w parę chwil - miałem również szalone szczęście. Jak gracz, któremu dziesięć razy z rzędu wychodzi ten sam numer w rulecie.. W pewnej chwili Wokulski zapytał o niejakiego Łęckiego, na co przyjaciel poinformował, iż to bankrut i w tym roku jego kamienica, w której zajmował ogromne dom, zostanie zlicytowana. Właściwie każde jej życzenie czy marzenie było spełniane w tym samym momencie. Nie istniały różnice położeń jeograficznych, gdyż w Paryżu, Wiedniu, Rzymie, Berlinie czy Londynie znajdowali się ci sami inni ludzie, te same obyczaje, te same sprzęty, a wręcz te same potrawy: zupy z wodorostów Oceanu Spokojnego, ostrygi z Morza Północnego, ryby z Atlantyku albo z Morza Śródziemnego, zwierzyna ze wszystkich krajów, owoce ze wszystkich części świata.. Wspominał pierwsze spotkanie Łęckiej w warszawskim teatrze, będące impulsem do porzucenia naukowych badań przyrodniczych, i usilne zabiegi, by ją w przyszłości zobaczyć: „Siedziała w loży z ojcem i panną Florentyną, ubrana w białą suknię. Po rozstaniu z prezesową i powrocie do salonu, zauważył nieobecność panny Łęckiej. Pan Ignacy otrzymał od Stacha dom przy nowym sklepie, w którym zainstalował zgromadzone poprzez lata przez subiekta bibeloty powiązane z francuskim rodem cesarskim. Dosłownie pan Mraczewski odnalazł dla siebie miejsce w Moskwie – przywozi bowiem z Petersburga nowe idee, głoszące bezpodstawność bogactwa arystokratycznej warstwy społeczeństwa. Poślubiła człowieka, który ją bił i był alkoholikiem.
Pojechali do pałacu księcia, w którym zastali arystokratycznych przedsiębiorców, samych osób „z tytułami”. Po pożegnaniu ze zgromadzonymi nowo poznany młodzieniec zapytał kupca, czy może mu towarzyszyć w drodze powrotnej. Poznał dżokeja i obiecał mu sowite wynagrodzenie za wygraną. Przed paru laty Łęcka była w nim zakochana, zresztą może aktualnie też… W tym momencie przyjechał do Warszawy na występy i choć obiecał odwiedziny, czekały cztery godziny na próżno. Spacerował, a momentalnie dostrzegł Łęcką z ojcem i hrabiną. Tymczasem lokaj Łęckich przyniósł list od Izabeli do Wokulskiego. Co się tam działo, dobrze nie wiem, bo najdziksze fantazje przebiegały mi po głowie. W piwnicy zrobiło się pusto. Chciał zakupić statki z galanterią, a Polak miał być jego tłumaczem. Dowiedziawszy się, że odwiedza ją Izabela, natychmiast wrócił do Warszawy.Doskonałe rozwiązanie przyszłości kuzynki wymyśliła prezesowa, która chciała zbliżyć do niej lubianego Stanisława Wokulskiego. Po krótkiej chwili przyszła do niej Zasławska, która zachwalała Stanisława, mówiąc, że to znakomity i zacny człowiek. Jednak znudzona i egoistyczna Izabela, nieświadoma jego wewnętrznej walki, wspominała ubiegłoroczną trzydziestoosobową majówkę, na co bohater odpowiedział, że rok temu o tej porze był w Bułgarii i myślał o niej. Ignacy Rzecki relacjonował opinie i sądy krążące po Gdańsku o Stanisławie Wokulskim, którego jedni uważali za nieuczciwego hochsztaplera (plotki traktowały o zamiarze sprzedania sklepu i ożenku z panną Łęcką), inni posądzali o rozchwianie umysłu. Na pytanie o prawdziwość plotki o oświadczynach Stanisława, Izabela odpowiedział wymijająco: „ma możliwość tak, ma możliwość nie”. Kamieniarz wyznał, że od poznania tej tajemnicy, zmienił metodę traktowania Marianny.
[42481] [42482] [42483] [42484] [42485] [42486] [42487] [42488] [42489] [42490] [42491] [42492] [42493] [42494] [42495] [42496] [42497] [42498] [42499] [42500] [42501] [42502] [42503] [42504] [42505] [42506] [42507] [42508] [42509] [42510] [42511] [42512] [42513] [42514] [42515] [42516] [42517] [42518] [42519] [42520] [42521] [42522] [42523] [42524] [42525] [42526] [42527] [42528] [42529] [42530] [42531] [42532] [42533] [42534] [42535]