Lalka dla odważnych
W lewym znowu oknie, napełnionym okazami krawatów, rękawiczek, kaloszy i perfum, miejsce środkowe zajmowały zabawki, często poruszające się”. Lubił zdarza się, że wystawiać na stół sklepowe zabawki, żeby po nakręceniu ich wszystkich jednocześnie, oddawać się chwili przyjemności i wspomnień z dzieciństwa. Kupiec Mincel zgodził się przyjąć ucznia do siebie w zamian za wikt i opierunek. Prócz Ignacego pracowało tam dwóch krewnych właściciela: trzydziestokilkuletni Franc Mincel („dostawał” od starego za palenie fajki w sklepie) oraz Jan Mincel (ten z kolei obrywał za podkradanie kolorowego papieru, na którym pisał miłosne liściki do kobiet). Miesięcznym wynagrodzeniem młodego ucznia było dziesięć złotych, z których musiał się wyliczyć przed Niemcem, i powiedzieć, jak wiele zaoszczędził. Po chwili otworzyły się drzwi i stanął w nich Stanisław Wokulski.. Gruba gra?. Córka pośród kandydatów starających się o jej rękę mogła przebierać: „Wiktor Emanuel, oczarowany pięknością jego córki, zaszczycał go własną przyjaźnią i wręcz chciał mu nadać tytuł hrabiego.. Skierował swoje kroki ulicą Karową w kierunku Wisły. Patrząc na dzielnicę nędzy: Powiśle, obserwował rudery i lepianki, które zajmowali biedacy bez pracy i kasy. Subiekt wspominał czasy powstania na Węgrzech w latach 1846-1847, gdy podejmował bodaj bardzo ważne decyzje w swoim życiu. Jej czas wypełniało organizowanie w swym domu schadzek dla zakochanych.
W pewnym momencie bohatera potrącił baron Krzeszowski. Przywitał go pan Tomasz i powiedział, że sprzedaje kamienicę, bo lokatorzy nie płacą (myślał, że Wokulski nie wie o jego kłopotach finansowych). Łęcka rozprawiała o Rossim, niedocenianym przez Warszawiaków wielkim artyście. Oprócz tego hrabina odradzała młodszej krewnej wyjazd do Paryża z Wokulskim, roztaczając przed nią wspaniałe perspektywy lata spędzonego na wsi z Kaziem. Roztrząsanie tematu przerwało pojawienie się Żydów, ponownie przychodzących po pieniądze. Miała na myśli studentów, do których w nocy schodziły się praczki i wspólnie urządzali głośne harce, przeszkadzając jej w spokojnym śnie. Oglądał paryskie uliczki, kamienice, osób, zastanawiając się, dlaczego mieszkańcy stolicy Francji tak bardzo wyróżniają się od Warszawiaków. Aby spełnić prośbę przyjaciela i odszukać zaginionego męża kobiety, pojechał do poznanej baronowej, niegdyś interesantki w sprawie pożyczki i zlecił jej odszukanie Stawskiego (płacąc cztery tysiące franków). Dzięki wizycie w Zasławku, Wokulski na osobiste oczy widział przykład rozumnego gospodarowania. Stanisław obiecał mu pracę w Szczecinie pod warunkiem, że dobrze wykona obecne zlecenie. Niecne plotki doszły też do uszu Ignacego Rzeckiego i wywołały w starszym mężczyźnie falę przygnębienia. Pocieszenie dawały mu coraz częstsze wizyty u Heleny Stawskiej, do których zachęcał go pan Ignacy. Wysiadł w Skierniewicach (oświadczając Łęckiemu, że pragnie „powracać na lokomotywie, niż czekać parę godzin na pociąg do Warszawy” , a dodatkowo Starskiemu, że może żądać od niego satysfakcji, ponieważ do tej pory nie był świadomy, iż wchodzi do czyjegoś ogródka). Bohater czuł się zdruzgotany i wykończony psychicznie. Nie miał siły poinformować o ty czekającą na wiadomości Helenę. Przybyli do jego lokalu mieszkalnego na zawołanie służącego, doktor Szuman z Ochockim i Maruszewiczem dowiedzieli się od wynalazcy o zamiarze wstąpienia panny Izabeli do klasztoru.
[36861] [36862] [36863] [36864] [36865] [36866] [36867] [36868] [36869] [36870] [36871] [36872] [36873] [36874] [36875] [36876] [36877] [36878] [36879] [36880] [36881] [36882] [36883] [36884] [36885] [36886] [36887] [36888] [36889] [36890] [36891] [36892] [36893] [36894] [36895] [36896] [36897] [36898] [36899] [36900] [36901] [36902] [36903] [36904] [36905] [36906] [36907] [36908] [36909] [36910] [36911] [36912] [36913] [36914] [36915]