Lalka dla odważnych
Milionów mu się zachciało czy kiego diabła!”. Tego dnia 1szy przyszedł pan Klejn (mizerny, o posiniałych ustach), pracujący na stanowisku przy sprzedaży porcelany. głupstwo całe życie, którego początku nie pamiętamy, a końca nie znamy. O szóstej otwierałem główne drzwi tudzież okiennicę. Rozmyślania przerwał mu nagły szmer dochodzący z sieni.. niemalże co miesiąc stawiałem cały majątek, a co dzień życie”." Wokulski wyjechał, mając trzydzieści tysięcy rubli, a powrócił z… dwustu pięćdziesięcioma (z tego część w złocie). Rozdział VI W jaki sposób nowi kobiety i mężczyźni ukazują się nad starymi horyzontami. W drodze powrotnej znowu miał przywidzenia z przeszłości, bez przerwy bił się z dręczącymi go myślami. Wraz z powiększeniem sklepu grono subiektów zasilił zasymilowany Żyd Szlangbaum (non stop wytyka mu się jego pochodzenie). Pojechali do pałacu księcia, w którym zastali arystokratycznych przedsiębiorców, samych osób „z tytułami”. Po śnie, w którym Wokulski opiekował się jej domem, dbał o posag, postanowiła zaprosić go na obiad (aby wykorzystać jego wyśmienity charakter). Dopiero po powrocie do domu przypomniała sobie, że posiada ich odwiedzić Wokulski.
Gdy poszedł do mecenasa, zastał tam Żyda Szlangbauma. Stanisław z Izabelą oddalili się w stronę pomarańczarni. Stanisław jednakże wychwalał wyjątkowość autorki listu, żadne słowa subiekta nie docierały do jego „prywatnego szczęścia”. Nazajutrz Łęcki wysłał do bohatera list z prośbą, ażeby przyszedł i uregulował jego długi u Żydów. Wystraszona, przewidywała, że będzie ją chciał wyrzucić z mieszkania i prosiła o wstawiennictwo w sprawie niskiego czynszu.. Nareszcie przyszedł - w cudzej odzieży, zmizerowany, niemniej jednak z zadartą głową.”. Z powodu tych chorych pomysłu coraz w większości wypadków smutki topił w alkoholu. Z nierzadko przyzwyczaił się do tego „dziwnego” miasta, dużo zwiedzał, chodził w najodleglejsze miejsca , a oprócz tego do teatru, kawiarni, muzeów. W chwili, gdy Wokulski z panią Wąsowską galopowali konno do majątku, do Zasławka przyjechała panna Izabela Łęcka (wiedziała, kogo tu zastanie - ciotka poinformowała ją o przyjeździe Stanisława w liście). Wokulski po raz 1-szy został z ukochaną rzeczywiście sam na sam. Wszyscy ludzie zaczęli plotkować, iż była utrzymanką Stanisława. Przyznał, iż niestety polskie realia nigdy nie pozwolą odnieść sukces wybitnej jednostce. W gorączce uniesienia i wzburzenia Stanisław na najbliższej stacji poprosił konduktora, aby ten przyniósł mu fikcyjny telegram wzywający do natychmiastowego powrotu do Warszawy. Subiekt obserwował, jak Żyd, czując się posiadaczem w pełnym tego wyrazu znaczenie, zachowywał się pogardliwie i arogancko wobec podwładnych, wyrzucił z pracy inkasenta za rzekomy brak właściwego szacunku.
[801] [802] [803] [804] [805] [806] [807] [808] [809] [810] [811] [812] [813] [814] [815] [816] [817] [818] [819] [820] [821] [822] [823] [824] [825] [826] [827] [828] [829] [830] [831] [832] [833] [834] [835] [836] [837] [838] [839] [840] [841] [842] [843] [844] [845] [846] [847] [848] [849] [850] [851] [852] [853] [854] [855]