Lalka dla odważnych
Kupcy warszawscy , a oprócz tego okoliczna inteligencja interesowali się przyszłością galanteryjnego sklepu pod korporacją J. Rzecki podliczał wówczas dzienny utarg i robił plany na następny dzień pracy. Nie mając kompana do rozmowy „(…)w największym sekrecie pisywał pamiętnik”, skarbiec jego wszystkich przemyśleń. W 1846 roku handel w sklepie nieco osłabł, wtedy to w końcu pełnoprawnym subiektem został Ignacy Rzecki. Pan Tomasz utrzymywał już jedynie kontakty z rodziną, a córka odwiedzała wyłącznie hrabinę Karolową. Piętnowana i oskarżana Łęcka próbowała się tłumaczyć, ale do hrabiny żadne argumenty nie trafiały.”. W następnej części listu ciotka chwaliła tego człowieka: „Kilku takich Wokulskich, a czuję, że na starość zostałabym demokratką. Oni potrafią łamać, usidlać, płaszczyć się, wszystko ryzykować, nawet – cierpliwie czekać. Po wyjściu barona, Krzeszowska oznajmiła Wokulskiemu, iż był to jej mąż, z którym w chwili obecnej się rozwodzi. Gdy wyszła z kaplicy, zaprosił ją do lokalu Rzeckiego. Nazajutrz, gdy przyszedł do niego pan Maruszewicz, od razu dobili targu i klacz stała się jego własnością – zapłacił za nią osiemset rubli. Stanisław poczuł się szczęśliwy… Rozdział XIV Dziewicze marzenie. Zaszedł jeszcze do sklepu, gdzie okazało się, że inkasent Oberman zgubił ponad czterysta rubli, które należały do spółki Wokulskiego.
Z zamieszania i prawdopodobnej awantury uratowało wszystkich przybycie Wokulskiego, który nakazał Żydom, aby o osiemnastej przyszli do niego i wtedy dostaną pieniądze.. Milczenie. Pięć lat po ślubie, żeby się odmłodzić, pani Małgorzata zaczęła się malować. Mając kilka tysięcy rubli dochodu przestał zajmować się handlem, zerwał ze dobrymi przyjaciółmi i zagrzebał się w naukowych książkach”.. Zdał sklep pod opiekę Lisieckiego i Szlangbauma, a sam poszedł 1szy raz spostrzec zakup przyjaciela. Rzecki dowiedział się, że stróż siedzi w „kozie”, więc poszedł do lokalu rządcy jako dysponent pana Wokulskiego. Natomiast znudzona i egoistyczna Izabela, nieświadoma jego wewnętrznej walki, wspominała ubiegłoroczną trzydziestoosobową majówkę, na co bohater odpowiedział, że rok temu o tej porze był w Bułgarii i myślał o niej. Podczas poznawania mieszkańców budynku, jego uwagę zwróciła pani Helena. Wirski opowiedział subiektowi o zabawnej scenie eksmisji studentów w asyście komornika i ślusarza, odbywającej się przez okno. W rozmowie z Wąsowską kapryśna Izabela szczyciła się faktem, iż owinięty dookoła jej palca Wokulski gotowy był rzucić do jej stóp cały swój zgromadzony majątek. Szuman wygłosił także pochwałę pieniądza, siły napędowej społeczeństwa (podziwiał finansowe zdolności Żydów). Parę dni w późniejszym czasie lokaj barona oznajmił powrót pana. Mając poczucie emocjonalnego wyniszczenia, upadając i powstając, usiłował popełnić samobójstwo i rzucił się pod koła pociągu. Kamieniarz wyznał, że od poznania tej tajemnicy, zmienił metodę traktowania Marianny.
[47747] [47748] [47749] [47750] [47751] [47752] [47753] [47754] [47755] [47756] [47757] [47758] [47759] [47760] [47761] [47762] [47763] [47764] [47765] [47766] [47767] [47768] [47769] [47770] [47771] [47772] [47773] [47774] [47775] [47776] [47777] [47778] [47779] [47780] [47781] [47782] [47783] [47784] [47785] [47786] [47787] [47788] [47789] [47790] [47791] [47792] [47793] [47794] [47795] [47796] [47797] [47798] [47799] [47800] [47801]