Lalka dla odważnych
Sprzedał kalosze klientowi, choć ten za bardzo ich nie potrzebował. ". „I tak się to zaczęło…” Rzecki wspomina, iż sklep Niemca za każdym razem mu się podobał, ilekroć ciotka go po coś do niego wysyłała: „biegłem po sprawunki i patrzyłem na okna wystawowe”. Autor pamiętnika na jego kartach wyjaśnił genezę zajmowania obecnego sklepu: Wokulski ożenił się z wdową po Janie Minclu, a po jej śmierci odziedziczył majątek Niemców wraz ze sklepem. Rozmyślania przerwał mu nagły szmer dochodzący z sieni. Rozdział VI W jaki sposób nowi ludzie pojawiają się nad starymi horyzontami. Po wyjściu barona, Krzeszowska oznajmiła Wokulskiemu, iż był to jej mąż, z którym w chwili obecnej się rozwodzi. Po rozstaniu z prezesową i powrocie do salonu, zauważył nieobecność panny Łęckiej. Rozdział XI Stare marzenia i nowe znajomości. Wraz z panią Meliton zaplanował nonszalancki spacer po Łazienkach. Rozmowa uspokoiła Stacha – Julian nie był jego rywalem. O trzynastej Wokulski udał się w odwiedziny do barona. Następnego dnia bohater odebrał dwa listy: jeden od pani Meliton, donoszący, jak przeważnie, o planach panny Łęckiej, a drugi od adwokata, zapraszającego go do siebie. W końcu postanowił, że sam pójdzie do sądu w czasie licytacji i tam na swoje oczy skonfrontuje pogłoski z prawdą.
Mówił, że to wielka i jedyna okazja, i wyłącznie głupiec by ją przepuścił. Twierdził, że został nędzarzem, ponieważ po zabraniu poprzez komorników należnych im kwot pozostało mu wyłącznie trzydzieści tysięcy. Podał się za plenipotenta pana Tomasza. Rozmawiali o Wokulskim, nieszczęśliwej i chorej miłości, w której się zatracał, o źle ulokowanych uczuciach. Machalski powiedział wówczas Rzeckiemu, że Stach zna się na mechanice i zamierza wyjechać do Kijowa na uniwersytet. Młodzieniec coraz później wracał z tych wizyt, a żona Mincla oszalała na jego punkcie: chodziła jak osowiała i robiła mężowi awantury z byle powodu, choć biedak chował się przed nią na pełne dnie. Tak też uczynił. W marzeniach widział Stacha przy boku Heleny. Z powodu tych chorych koncepcji coraz w wielu wypadkach smutki topił w alkoholu. W czasie obiadu bohater zauważył zalotne spojrzenia narzeczonej barona – Eweliny - w stronę Starskiego. Fachowcowi poprzedniego roku spaliło się gospodarstwo z warsztatem, a w tym momencie razem z matką mieszkał w ogrodowej chałupie. Nazajutrz rano, po liście wzywającym ją do Warszawy, Łęcka wyjechała. To wszystko jednak pozwoliło kobiecie uprzytamnić sobie uczucie, którym obdarzyła bohatera. W czasie Wielkiego Postu do Warszawy przyjechał słynny skrzypek Molinari. W gorączce uniesienia i wzburzenia Stanisław na najbliższej stacji poprosił konduktora, ażeby ten przyniósł mu fikcyjny telegram wzywający do natychmiastowego powrotu do Warszawy. Z jednej strony miał przebywać na wschodzie, a w późniejszym czasie przedostać się do Ameryki, a z drugiej widziano go przy zakupie naboi dynamitowych w Zasławku.
[3963] [3964] [3965] [3966] [3967] [3968] [3969] [3970] [3971] [3972] [3973] [3974] [3975] [3976] [3977] [3978] [3979] [3980] [3981] [3982] [3983] [3984] [3985] [3986] [3987] [3988] [3989] [3990] [3991] [3992] [3993] [3994] [3995] [3996] [3997] [3998] [3999] [4000] [4001] [4002] [4003] [4004] [4005] [4006] [4007] [4008] [4009] [4010] [4011] [4012] [4013] [4014] [4015] [4016] [4017]