Lalka dla odważnych
. Rzecki wspomina, iż sam też został ukarany dyscyplinką: „Franc odmierzył jakiejś kobiecie za dziesięć groszy rodzynków. Rano w zdecydowanej większości przypadków klientami byli służący albo biedacy. Po niezbyt długim czasie umarł w fotelu oparty o książkę handlową." Choćby Izabela domyślała się trudnego położenia swej rodziny, to jej duma nie pozwalała pogodzić się z nową sytuacją. Rozdział VIII Medytacje By ochłonąć i zastanowić się nad wszystkim, Wokulski wyszedł na spacer. Skierował osobiste kroki ulicą Karową w kierunku Wisły.. Z zamyślenia wyrwało go spotkanie z Wysockim, robotnikiem najemnym, byłym pracownikiem przy rozładowywaniu transportu w Łodzi, który opowiedział o swoim ciężkim życiu. Wokulski nie mogąc wysłuchiwać ciągłych plotek subiekta, jego uwag o socjalistach i Żydach - zwolnił subiekta z pracy. W Wielką Niedzielę Stanisław pojechał do hrabiny, u której zastał wielu gości. Wraz z pięcioma towarzyszami przebrał się w chłopskie odzienie i udał na tułaczkę w kierunku Turcji. Nadal jednakże myślami był na Starym Mieście i Podwalu. Pewnego dnia dała znać, że Łęcka nazajutrz odwiedzi Łazienki wraz z hrabiną i prezesową, co niewymownie ucieszyło Stacha, ponieważ prezesowa, którą od wielkanocnego spotkania odwiedził już wielokrotnie, darzyła go dużą życzliwością.
Wokulski nie odmówił, ale zaproszenie nie zrobiło na nim wrażenia. Wokulski uświadomił sobie, że widział go wcześniej w towarzystwie Izabeli. W liście pani Meliton donosiła o rychłej licytacji kamienicy Łęckich, na którą największą ochotę posiada ich krewna, baronowa Krzeszowska. Rozdział XIII Wielkopańskie zabawy. Kupił program wyścigów , a dodatkowo obstawił zakłady na konia. Pojedynek został ustalony. Mężczyźni uzgodnili ostatnie okoliczności kredyty i starszy z nich zapytał, czy to prawda, że Wokulski kupił jego kamienicę. Zamieszkał sam na Starym Mieście, otaczając się mnóstwem książek. Rozdział XXI Pamiętnik starego subiekta. Dał wynalazcy trzysta franków, obiecując, że kiedyś zjawi się u niego jako pracownik. Po powrocie do państwie, Wokulski otrzymał listowne zaproszenie od prezesowej do odwiedzin jej majątku w Zasławku. Na pytanie o prawdziwość plotki o oświadczynach Stanisława, Izabela odpowiedział wymijająco: „ma możliwość tak, ma możliwość nie”. Pocieszenie dawały mu coraz częstsze wizyty u Heleny Stawskiej, do których zachęcał go pan Ignacy. Po opuszczeniu pociągu błądził po nasypie wzdłuż stacji. W rozmowie ze starym subiektem młody wynalazca przedstawił indywidualne zdanie o bezczynności arystokracji , a ponadto zapewnił o ogromnym szacunku, którym darzył Wokulskiego. Przybyli do jego lokalu na zawołanie służącego, doktor Szuman z Ochockim i Maruszewiczem dowiedzieli się od wynalazcy o zamiarze wstąpienia panny Izabeli do klasztoru.
[2078] [2079] [2080] [2081] [2082] [2083] [2084] [2085] [2086] [2087] [2088] [2089] [2090] [2091] [2092] [2093] [2094] [2095] [2096] [2097] [2098] [2099] [2100] [2101] [2102] [2103] [2104] [2105] [2106] [2107] [2108] [2109] [2110] [2111] [2112] [2113] [2114] [2115] [2116] [2117] [2118] [2119] [2120] [2121] [2122] [2123] [2124] [2125] [2126] [2127] [2128] [2129] [2130] [2131] [2132]