Lalka dla odważnych
Ci zastanawiali się nad: „pokojem san-stefańskim, wyborem nowego papieża lub szansami europejskiej wojny”.. Widząc, że jedno ziarno upadło na kontuar (stary miał w tym momencie oczy zamknięte), podniosłem je nieznacznie i zjadłem. W 1850 roku Franc został na miejscu (na Podwalu) z towarami kolonialnymi, a Jan z galanterią przeniósł się do sklepu na Krakowskie Przedmieście (którym w czasie akcji powieści kieruje Ignacy Rzecki). Oprócz tego opowiadał o trudach i cierpieniach przeżytych na wojnie, wśród których najtrudniejsza do zniesienia była samotność i tęsknota za ojczyzną: „- Nie posiadasz pojęcia, co ja wycierpiałem, oddalony od wszystkich, niepewny, czy już kogo zobaczę, tak strasznie samotny. Każde jej życzenie czy marzenie było spełniane w tym samym momencie.. Oni dla własnych celów umieją poruszyć wszelkie siły ziemskie, jakich my nawet nie znamy." Zapłać temu panu!.. Patrząc na dzielnicę nędzy: Powiśle, obserwował rudery i lepianki, które zajmowali biedacy bez pracy i kasy.. Wokulski zaproponował jej przemianę „pracy” (utrzymywała się nierządu) i aby nie pozostać gołosłownym dał jej list polecający do magdalenek. W towarzystwo arystokratyczne wprowadził go pan Łęcki, przedstawiając śmietankę towarzyską Warszawy.
Subiekt wspominał czasy powstania na Węgrzech w latach 1846-1847, gdy podejmował bodaj najważniejsze decyzje w swoim życiu. Rzecki, zmęczony wędrówką i przeżyciami ostatnich lat, odnalazł spokój w bezpiecznych i jednostajnych obowiązkach związanych z prowadzeniem sklepu. Pani Meliton informowała, iż pan Maruszewicz, znajomy skłóconego małżeństwa, ma zaproponować Stanisławowi zakup zwierzęcia, ulubieńca panny Łęckiej. Nie potrafiła zrozumieć, jak potrafił zjednywać sobie osób. Łęcka zapytała o detale spółki, do której wszedł jej ojciec. Na pytanie o sposobność podziękowania za jego obecne uprzejmości, rycerskim tonem poprosił o licencja służenia jej w każdym momencie i we Tobie, po czym pożegnał się i wyszedł. Łęcka rozprawiała o Rossim, niedocenianym przez Warszawiaków wielkim artyście. Zapytała, czy to prawda, że kupił ich kamienicę i skupuje ich rzeczy. Wino Machalskiego było tak mocne, że w tej chwili straciłem przytomność. Przestał zaglądać do książek, w wielu wypadkach nie wracał na noc: „Swój balon z wiatrakiem rzucił w kąt, gdzie go niebawem zasnuła pajęczyna; butlę do robienia gazów oddał stróżowi na wodę, do książek wręcz nie zaglądał”.. Do Izabeli natomiast żadne argumenty nie docierały, dla niej za każdym razem kupiec był człowiekiem drugiej kategorii. Plany Rzeckiego jednakże się nie spełniły: przypadkiem ujrzał Stacha spacerującego pod oknami pałacu księcia, tęsknie spoglądającego w jego okna. Podzielił się ze swym dobroczyńcą pragnieniem ślubu z Marianną. Kobietaprzyjęła dowód miłości i poinformowała o tym panią Wąsowską, chłodno nastawioną do ich związku. Zamknął się w mieszkaniu na pełne tygodnie, pragnąc jedynie zapaść się pod ziemię, co wyznał odwiedzającemu go doktorowi Szumanowi.
[13873] [13874] [13875] [13876] [13877] [13878] [13879] [13880] [13881] [13882] [13883] [13884] [13885] [13886] [13887] [13888] [13889] [13890] [13891] [13892] [13893] [13894] [13895] [13896] [13897] [13898] [13899] [13900] [13901] [13902] [13903] [13904] [13905] [13906] [13907] [13908] [13909] [13910] [13911] [13912] [13913] [13914] [13915] [13916] [13917] [13918] [13919] [13920] [13921] [13922] [13923] [13924] [13925] [13926] [13927]