Lalka dla odważnych
.Rzecki oddawał się wspomnieniom swej pierwszej pracy: „Wstawałem rano o piątej, myłem się i zamiatałem sklep. Też ją musieli całować w rękę. Czekając na gospodarza nie nudził się, otaczały go bowiem rzeczy, które warto było oglądać. Izabela Łęcka była schludną kobietą, wychowaną w komfortowych zobowiązaniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć. Każde jej życzenie czy marzenie było spełniane od razu. Rozdział VII Gołąb wychodzi na spotkanie węża. Przed godziną byłem pełen trucizny, a aktualnie jestem tak spokojny i - jakiś pusty, jakby uciekła ze mnie dusza i wnętrzności, a została wyłącznie skóra i odzież.. W drodze powrotnej znowu miał przywidzenia z przeszłości, nieustająco bił się z dręczącymi go myślami. Wokół damy kręcił się pan Mraczewski, pomagając w wyborze. Po wyjściu barona, Krzeszowska oznajmiła Wokulskiemu, iż był to jej mąż, z którym w tej chwili się rozwodzi. Nie uzyskał jednakże od Wokulskiego odpowiedzi. Pani Meliton, w młodości nauczycielka, a dziś swatka, miała ciężkie życie.
Obecny na spotkaniu pan Łęcki, gorący zwolennik poczynań Stanisława, przedstawił mu młodzieńca ze swego rodu, Juliana Ochockiego. U Karolowej miał pojawić się Rossi – tragik i artysta włoski, którego obie panie poznały dosyć dawno podczas pobytu w Paryżu. Opowiedziała o liście, który przysłał jej Krzeszowski i szacunku, z jakim wyraża się o jej gościu baron. Zdecydował, że odda za inkasenta pieniądze dla firmy, a on kiedyś mu je zwróci (Rzecki nie był zadowolony z takiego rozwiązania). Nazajutrz wezwał furmana Wysockiego i zapytał, czy przy jego mieszkaniu nie posiada wolnego pokoju do wynajęcia dla uczciwej szwaczki. Do spotkania natomiast nie doszło, ponieważ służący Krzeszowskiego powiedział, że pan jest chory i nikogo nie przyjmuje. Gdy do ojca Izabeli przyszli lekarze na konsylium, ona w przedpokoju czekała na wybawiciela ich rodziny z oburzoną miną. Z rozmowy przez Łęcką z kuzynem w języku angielskim, Stanisław zorientował się, iż nie zamierza wyjechać z nim do Paryża. Na stacji spotkali doktora Szumana, który oznajmił, że bankrut i próżniak Starski będzie podróżował tym samym pociągiem. ani jedna osoba?. Odezwał się dopiero po dwóch latach pisząc, że jest w Irkucku. Mając wiele tysięcy rubli dochodu przestał zajmować się handlem, zerwał ze dobrymi znajomymi i zagrzebał się w naukowych książkach”. Ignacy wspominał, jak w pół roku po śmierci Minclowej, Stach zmarniał w oczach. Mimo woli usłyszał prawdę o sobie: według ukochanej, choćby był już stary, to natomiast na męża się nadawał… W trakcie rozmowy Wokulski dowiedział się o zgubieniu poprzez narzeczoną medalionu z próbką metalu z pracowni Geista (ofiarowując podarunek, bohater w imię miłości wyrzekał się sławy, ten dar miał wartość symboliczną) w niedwuznacznej sytuacji z kuzynem. Na początku czerwca jego obowiązki i pozycję społeczną przejął Henryk Szlangbaum. Podczas tej rozmowy Stanisław zaproponował wspólny wypad do Paryża, do pracowni profesora Geista.
[46216] [46217] [46218] [46219] [46220] [46221] [46222] [46223] [46224] [46225] [46226] [46227] [46228] [46229] [46230] [46231] [46232] [46233] [46234] [46235] [46236] [46237] [46238] [46239] [46240] [46241] [46242] [46243] [46244] [46245] [46246] [46247] [46248] [46249] [46250] [46251] [46252] [46253] [46254] [46255] [46256] [46257] [46258] [46259] [46260] [46261] [46262] [46263] [46264] [46265] [46266] [46267] [46268] [46269] [46270]