Lalka dla odważnych
Mincel i S.. Przez całe życie był bardzo sprawny i wyprostowany: „Trzymał się prosto jak sztaba, miał nieduże faworyty i wąs do góry; szyję okręcał czarną chustką i nosił srebrny kolczyk w uchu”. Chciałem teraz wyjąć pestkę, która wcisnęła się mi między zęby, gdy uczułem na plecach coś jakby mocne dotknięcie rozpalonego żelaza”. prawie co miesiąc stawiałem cały majątek, a co dzień życie”. Ignacy wziął klucze i obaj udali się do sklepu. Po obiedzie panna Łęcka otrzymała drugi list od ciotki (hrabina przepraszała za ofertę w sprawie sreber oraz donosiła, iż Wokulski zaofiarował kolejną sumę wspomagającą jej działalność dobroczynną – zobowiązał się pokryć koszty odrestaurowania i wystroju grobu w kościele). Z rozmowy z ojcem dowiedziała się również, iż to w chwili obecnej Stanisław wykupił ich srebra oraz jego weksle. Tomasz wygadał się jeszcze, iż wygrywa w karty z kupcem, co wzbudziło w pannie pewność, że Wokulski specjalnie daje się ogrywać.. W trakcie wizyty poznał prezesową Zasławską, która przyznała się do uczucia żywionego niegdyś do jego stryja. Poprzez kolejne dwa lata po tym bolesnym wydarzeniu pan Ignacy tułał się samotnie prawie że po całej Europie, odwiedzając : Włochy, Francję, Niemcy i Anglię. Słuchacze zadeklarowali się, że wchodzą z nim w spółkę. Autorka listu przewidywała dalszy bieg wydarzeń po odkupieniu budynku poprzez kobietę: by nie popaść w ruinę Izabela, dla bardzo dobra swego i ojca, będzie musiała wyjść za mąż za jakiegoś marszałka czy barona.
Przyszedł w imieniu barona Krzeszowskiego z prośbą o odsprzedanie byłej własności. Gdy hrabia oznajmił, że baron jest gotów przeprosić Wokulskiego listownie, pan Ignacy nie wyraził potwierdzenia. Zaszedł jeszcze do sklepu, gdzie okazało się, że inkasent Oberman zgubił ponad czterysta rubli, które należały do firmy Wokulskiego. Obserwujący oddalającą się parę, hrabina Karolowa i pan Tomasz, komentowali słabość kupca galanteryjnego do pięknej Izabeli. Była przerażona rozmiarem długów. Nagle w czasie rozmowy w salonie pojawił się Starski. Częściej odwiedzał go ojciec, zabierając mu zarobione pieniądze. Po pożegnaniu i umówieniu się na godzinę szesnastą na sesję z kupcami, Suzin wyszedł, a Wokulskiego znowu dopadły omamy. Pokazał Wokulskiemu cztery pudełka, w których zostały szafiry (w bransolecie, broszy, naszyjniku , a ponadto kolczykach) dla narzeczonej. Zaczęła czynić mu pewne nadzieje. Gdy Stanisław znalazł proboszcza, który zgodził się na lokalizacja pamiątkowego napisu na zamkowym kamieniu i polecił człowieka, który go wykona, bohater poznał miejscowego rzemieślnika – Węgiełka. Dowiedział się, że przyjaciel sprzedał sklep Szlangbaumom , a dodatkowo o tym, że inni ludzie śmieją się ze Stacha, który według nich na siłę wpycha się do salonów. Dostawała szkalujące anonimy, w których obrzucano ją najgorszymi epitetami. W czasie Wielkiego Postu do Warszawy przyjechał słynny skrzypek Molinari. Gdy pan Ignacy, podupadający na zdrowiu i tęskniący za Augustem Katzem, zachęcał go do złożenia wizyty pani Helenie, ten puszczał jego propozycję mimo uszu i obwieścił planowany wyjazd w interesach do Moskwy. Gdy do subiekta przyszedł list od Węgiełka, pan Ignacy dowiedział się o wybuchu w zasławskim zamku, z czego doktor Szuman wysnuł hipotezę o śmierci Wokulskiego w ruinach.
[25243] [25244] [25245] [25246] [25247] [25248] [25249] [25250] [25251] [25252] [25253] [25254] [25255] [25256] [25257] [25258] [25259] [25260] [25261] [25262] [25263] [25264] [25265] [25266] [25267] [25268] [25269] [25270] [25271] [25272] [25273] [25274] [25275] [25276] [25277] [25278] [25279] [25280] [25281] [25282] [25283] [25284] [25285] [25286] [25287] [25288] [25289] [25290] [25291] [25292] [25293] [25294] [25295] [25296] [25297]