Lalka dla odważnych
O szóstej trzydzieści wraz ze służącym Piotrem, do obowiązków którego należało zamiatanie podłogi, wchodził do swojego miejsca pracy. Rozpoczął się codzienny ruch w sklepie. ". Widząc, że jedno ziarno upadło na kontuar (stary miał właśnie oczy zamknięte), podniosłem je nieznacznie i zjadłem. Rzecki dopiero po dłuższej chwili rozpoznał druha: „- Staś.. W drodze powrotnej znowu miał przywidzenia z przeszłości, nieustannie bił się z dręczącymi go myślami. Z kolei, gdy ona wyszła, wrócił baron z zapytaniem, o co „ta dama” pytała i co mówiła. W Wielki Piątek Rzecki zamknął sklep o godzinie czternastej a Wokulski wziął z kasy półimperiały na datek i poszedł do kościoła. Wokulski zaproponował jej konwersję „pracy” (utrzymywała się nierządu) i żeby nie pozostać gołosłownym dał jej list polecający do magdalenek. Rzecki, zmęczony wędrówką i przeżyciami ostatnich lat, odnalazł spokój w bezpiecznych i jednostajnych obowiązkach związanych z prowadzeniem sklepu. Wokulski nie zgodził się. Kupił program wyścigów , a oprócz tego obstawił zakłady na konia. Na pytanie o sposobność podziękowania za jego obecne uprzejmości, rycerskim tonem poprosił o licencja służenia jej w każdej sytuacji i we Tobie, po czym pożegnał się i wyszedł.
Pisała o skonwertowaniu, która w niej zaszła, prosząc o pomoc w rozpoczęciu życia na własny rachunek. Stanisław jednakże wychwalał wyjątkowość autorki listu, żadne wyrazu subiekta nie docierały do jego „prywatnego szczęścia”. Zapowiedziała jego jutrzejsze odwiedziny.. Po powrocie wyznał przyjacielowi, że do Hopfera już nie wróci, ponieważ jest uczonym i ma na to papiery od petersburskich towarzystw naukowych. Stach i po tym nieszczęściu milczał, niemniej jednak osowiał jeszcze bardziej. Z powodu tych chorych pomysłu coraz w większości sytuacji smutki topił w alkoholu. Musiał przejąć obowiązki Suzina, który wyjechał w celu załatwienia pozostałych interesów, radząc wcześniej przyjacielowi, aby nie zawracał sobie głowy Łęcką, ponieważ był kupcem z dużą sumą kasy (zwróciły mu się wydatki poniesione poprzednio w Gdańsku). W liście od Rzeckiego bohater dowiedział się o poznanej poprzez subiekta pani Stawskiej. Gdy wybrali się razem na przejażdżkę konną, podczas której dobitnie dawała mu do zrozumienia, że darzy go względami, a on dosadnie urwał rodzący się romans – oburzyła się, kazała mu odjechać i przysłać do siebie Starskiego, który z pewnością spełni jej zachcianki. Rozdział V Pod jednym dachem. W tym czasie wykonał wiele dobroczynnych gestów, między innymi swoim byłym subiektom, Lisieckiemu i Klejnowi, zapisał po cztery tysiące rubli tytułem zadośćuczynienia szkodom, jakich doznali, gdy sprzedał sklep Szlangbaumowi. Oprócz tego około dwunastu tysięcy rubli przeznaczył na gratyfikacje dla inkasentów, woźnych, parobków i furmanów, a Węgiełkowi wyprawił huczne wesele, dał kilkaset rubli w prezencie i trzymał do chrztu urodzoną w tym czasie córeczkę furmana Wysokiego (ponieważ dano jej imię Izabela, złożył dla dziewczynki pięćset rubli jako posag). Subiekt obserwował, jak Żyd, czując się właścicielem w całkowitym tego wyrazu znaczenie, zachowywał się pogardliwie i arogancko wobec podwładnych, wyrzucił z pracy inkasenta za rzekomy brak właściwego szacunku. Nie miał siły poinformować o ty czekającą na wiadomości Helenę. Ta rozmowa dostarczyła Stanisławowi energii.
[53585] [53586] [53587] [53588] [53589] [53590] [53591] [53592] [53593] [53594] [53595] [53596] [53597] [53598] [53599] [53600] [53601] [53602] [53603] [53604] [53605] [53606] [53607] [53608] [53609] [53610] [53611] [53612] [53613] [53614] [53615] [53616] [53617] [53618] [53619] [53620] [53621] [53622] [53623] [53624] [53625] [53626] [53627] [53628] [53629] [53630] [53631] [53632] [53633] [53634] [53635] [53636] [53637] [53638] [53639]