Lalka dla odważnych
Wokulski poprzez szkło butelek Na początku 1878 roku świat nękały masowe kłopoty. Po kilku miesiącach od tej bolesnej straty koledzy ojca wraz z siostrą nieboszczyka radzili się nad losem autora pamiętnika. Choć był to sklep kolonialno-galanteryjno-mydlarski, to jego wnętrze było ponure. Rozmyślania przerwał mu nagły szmer dochodzący z sieni.. Gdyby nasze obowiązki były do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa. Rozdział VI W jaki metodę nowi kobiety i mężczyźni ukazują się nad starymi horyzontami. W Wielką Środę o jedenastej rano panna Izabela z Florentyną pojechały powozem do sklepu Stanisława Wokulskiego. Co ja teraz będę robił? czym będę żył?.. Panie podobnie jak równieżnni znajomi Wokulskiego wstawiły się za Mraczewskim w sprawie ponownego przyjęcia do pracy i to spowodowało, iż ten obiecał dać mu posadę w Moskwie. W Wielką Niedzielę Stanisław pojechał do hrabiny, u której zastał wielu gości. Po szybkim pożegnaniu z poznanymi gośćmi wyszedł. Najbardziej niepokoił subiekta fakt, iż przyjaciel coraz w ogromnej liczbie przypadków przebywał w kręgach arystokracji, co irytowało kupieckie środowiska, rozczarowane wielkopańską postawą Stanisława.
Słuchacze zadeklarowali się, że wchodzą z nim w firmę. W drodze Ochocki opowiedział trochę o sobie. W liście pani Meliton donosiła o rychłej licytacji kamienicy Łęckich, na którą największą ochotę posiada ich krewna, baronowa Krzeszowska. Gdy hrabia oznajmił, że baron jest gotów przeprosić Wokulskiego listownie, pan Ignacy nie wyraził zgody. Poszedł na spacer nad Wisłę, gdzie rozważał sens prywatnej miłości, zastanawiał się nad powodami zaproszenia na obiad oraz jak posiada się zachować i w co ubrać. Wokulski po przeczytaniu kartek, wpadł na myśl rozwiązania sytuacji. O trzynastej Wokulski udał się w odwiedziny do barona. Mężczyźni uzgodnili ostatnie warunki kredyty i starszy z nich zapytał, czy to prawda, że Wokulski kupił jego kamienicę. W czasie obiadu bohater zauważył zalotne spojrzenia narzeczonej barona – Eweliny - w stronę Starskiego. Właśnie w takich chwilach był gotowy poświęcić dla niej życie… Kilka dni w późniejszym czasie pełne towarzystwo wybrało się zwiedzać ruiny zasławskiego zamku, w okolicach którego, na prośbę prezesowej, miał stanąć nagrobek upamiętniający postać stryja Wokulskiego. Rozdział XII Pogodzeni małżonkowie. Na wieść o nowych długach męża i podejrzewając jego rychłego powrotu – zleciła Maruszewiczowi kupno nowych kapci i szlafroka. Kupił precyzyjną wagę i zaczął robić badania i analizy chemiczne. Zaczął w ogromnej liczbie przypadków wychodzić do miasta, a dosłownie spotkał się z Wąsowską. Gdy sklep został przejęty przez Henryka Szlangbauma, pan Rzecki nie widział już dla siebie miejsca wśród nowych subiektów. Gdy do subiekta przyszedł list od Węgiełka, pan Ignacy dowiedział się o wybuchu w zasławskim zamku, z czego doktor Szuman wysnuł hipotezę o śmierci Wokulskiego w ruinach.
[46787] [46788] [46789] [46790] [46791] [46792] [46793] [46794] [46795] [46796] [46797] [46798] [46799] [46800] [46801] [46802] [46803] [46804] [46805] [46806] [46807] [46808] [46809] [46810] [46811] [46812] [46813] [46814] [46815] [46816] [46817] [46818] [46819] [46820] [46821] [46822] [46823] [46824] [46825] [46826] [46827] [46828] [46829] [46830] [46831] [46832] [46833] [46834] [46835] [46836] [46837] [46838] [46839] [46840] [46841]