Lalka dla odważnych
Inni ludzie zastanawiali się nad: „pokojem san-stefańskim, wyborem nowego papieża lub szansami europejskiej wojny”. A dodatkowo można było dostrzec stojące w kącie pudło z gitarą, kanapę, blaszaną miednicę pod piecem , a dodatkowo starą szafę.. Mniej więcej 1840 roku ojciec pana Ignacego zaczął opadać z sił i wkrótce umarł. Najraniej przychodził do roboty, krajał mydło i ważył krochmal jak automat; jadł, co mu podano, w najciemniejszym kącie sklepu, niemalże wstydząc się tego, że doświadcza ludzkich wymagań”.Rzecki oddawał się wspomnieniom swej pierwszej pracy: „Wstawałem rano o piątej, myłem się i zamiatałem sklep. Rano w wielu wypadkach klientami byli służący lub biedacy. Jego serce wypełniało szczęście z niespodziewanego powrotu wojaka. Gdyby nasze obowiązki zostały do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa.." Paradne są te wielkie damy; próżniak, szuler, nawet złodziej, byle miał nazwisko, stanowi dla nich dobre towarzystwo, co najmniej fizjognomią zamiast ojca przypominał lokaja swej matki. Pani Meliton, w młodości nauczycielka, a dziś swatka, miała ciężkie życie. Głowę zaprzątała mu wyłącznie jedna pomysł – nie zdąży na „przypadkowe spotkanie” z ukochaną. Pojechali do pałacu księcia, w którym zastali arystokratycznych przedsiębiorców, samych ludzi „z tytułami”.
Bardzo zbliżył się do jej ojca, wszyscy ludzie na mniej więcej go zachwalali, a najbardziej prezesowa. Łęcki zaproponował, że odda resztę kasy pozostałych po spłaceniu długów, ze dystrybucji kamienicy (dwadzieścia %) Wokulskiemu na procent. Florentyna zaprosiła do stołu. Rozdział XVII Kiełkowanie rozmaitych zasiewów i złudzeń Powrócił do lokalu mieszkalnego wieczorem. Rzecki był bardzo oszołomiony tą decyzją i następnego dnia po południu poprosił pana Lisieckiego o zastępstwo przy kasie, a sam udał się do sądu. Zaniósł natomiast korespondencję. Wokulski dał przeczytać zafrapowanemu przyjacielowi list, w którym Izabela pisała, że muszą ładnie pożegnać Rossiego, dziękowała za wieńce dla artysty oraz wyrażała radość, iż za tydzień wyjeżdżają wspólnie do Paryża. Na stacji spotkali doktora Szumana, który oznajmił, że bankrut i próżniak Starski będzie podróżował tym samym pociągiem. Po zapytaniu o lokatorów, otrzymał informację, że połowa z nich płaci czynsz, a połowa nie. Gdy Wokulski obsłużył już dziwnych gości (pułkownika oferującego oferty przewodnika po Paryżu, pana Escabeau sprzedającego karabiny , a ponadto proszącą o pożyczkę baronową malującą portrety), ponownie wyszedł z hotelu podziwiać wspaniałą architekturę Paryża. Ponownie poddał się urokowi Izabeli, która podziękowała mu za ocalenie swej rodziny i przeprosiła za poprzednie zachowanie. Była zdziwiona i zmieszana. To wszystko jednak pozwoliło kobiecie zdawać sobie sprawę uczucie, którym obdarzyła bohatera. Baronowa Krzeszowska bardzo się zmieniła, czuła się samotna w wielkim mieszkaniu. Podczas tej rozmowy Stanisław zaproponował wspólny wyjazd do Paryża, do pracowni profesora Geista. Do uszu Rzeckiego dochodziły masowe plotki o miejscu pobytu Wokulskiego.
[28590] [28591] [28592] [28593] [28594] [28595] [28596] [28597] [28598] [28599] [28600] [28601] [28602] [28603] [28604] [28605] [28606] [28607] [28608] [28609] [28610] [28611] [28612] [28613] [28614] [28615] [28616] [28617] [28618] [28619] [28620] [28621] [28622] [28623] [28624] [28625] [28626] [28627] [28628] [28629] [28630] [28631] [28632] [28633] [28634] [28635] [28636] [28637] [28638] [28639] [28640] [28641] [28642] [28643] [28644]