Lalka dla odważnych
". Wolny czas wolał poświęcać na leżenie na łóżku i wpatrywanie się w własne zakratowane okno. Wokulski wyznał, iż to dzięki trwającemu konfliktowi zbrojnemu wzbogacił się, a z dużą uwagą dzięki bogatemu wspólnikowi i celnym inwestycjom." Wokulski wyjechał, mając trzydzieści tysięcy rubli, a powrócił z… dwustu pięćdziesięcioma (z tego część w złocie). Izabela Łęcka była piękną kobietą, wychowaną w komfortowych założeniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć. Gdyby nasze obowiązki były do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa. Zrobił wówczas na niej złe złudzenie swoimi bardzo czerwonymi dłońmi, których widok wywołał w niej obrzydzenie. Tomasz wygadał się jeszcze, iż wygrywa w karty z kupcem, co wzbudziło w pannie zapewnienie, że Wokulski specjalnie daje się ogrywać. W ich rękach stalowe szyny zwijają się jak wstążki. To straszni wszyscy. Nadal jednakże myślami był na Starym Mieście i Podwalu. Nazajutrz, gdy przyszedł do niego pan Maruszewicz, w tej samej chwili dobili targu i klacz stała się jego własnością – zapłacił za nią osiemset rubli. Choć Rzecki był bardzo zły, Stanisław znalazł rozwiązanie. Po krótkiej i rzeczowej rozmowie ustalili okoliczności: Stanisław zobowiązał się opłacać pokój i sprzęty, póki Marianna nie stanie na nogi i poprosił, żeby żona furmana miała na nią oko i w razie problemów, aby jej pomogła.
Stanisław natomiast wychwalał wyjątkowość autorki listu, żadne słowa subiekta nie docierały do jego „prywatnego szczęścia”. Ten potwierdził i zaproponował, że odsprzeda ją za tę samą sumę w każdej chwili, na co panu Tomaszowi stanęły w oczach łzy. Wokulski był wtedy młodzieńcem, pracującym u Hopfera od czterech lat. Od tej pory całkowicie zmienił tryb życia(…)”.”. Oglądał paryskie uliczki, kamienice, ludzi, zastanawiając się, dlaczego mieszkańcy stolicy Francji tak bardzo odróżniają się od Warszawiaków. Nachodziły go myśli, by już nie wracać do Warszawy. Po kilku dniach otrzymał list od prezesowej Zasławskiej. Okazało się, że Starski to tonący w długach bankrut, widzący jedyne wybawienie w bogatej narzeczonej. Do Izabeli jednakże żadne argumenty nie docierały, dla niej w każdej chwili kupiec był człowiekiem drugiej kategorii. Zaprosił do siebie Ochockiego, opowiadając o wynalazku widzianym w Paryżu, który zaskoczy każdego. To spowodowało, że nienawidząca ją za rzekomy romans z baronem Krzeszowska, przy pomocy Maruszewicza, posądziła kobietę o kradzież lalki po zmarłym dziecku. Z kolei główny bohater przeżywał kolejne rozterki miłosne – nie dostał zaproszenia na bal u księcia, jeszcze większą dezorientację wywołało w nim nadejście spóźnionego bileciku na dzień przed przyjęciem, co było wyrazem lekceważenia jego osoby. Uświadomił sobie, ze nie ma możliwość zostawić Warszawy. Zamknął się w mieszkaniu na pełne tygodnie, pragnąc jedynie zapaść się pod ziemię, co wyznał odwiedzającemu go doktorowi Szumanowi. .
[55073] [55074] [55075] [55076] [55077] [55078] [55079] [55080] [55081] [55082] [55083] [55084] [55085] [55086] [55087] [55088] [55089] [55090] [55091] [55092] [55093] [55094] [55095] [55096] [55097] [55098] [55099] [55100] [55101] [55102] [55103] [55104] [55105] [55106] [55107] [55108] [55109] [55110] [55111] [55112] [55113] [55114] [55115] [55116] [55117] [55118] [55119] [55120] [55121] [55122] [55123] [55124] [55125] [55126] [55127]