Lalka dla odważnych
Radca zaczął opowiadać o indywidualnej osiemnastoletniej znajomości z Wokulskim. Rozdział II Rządy starego subiekta Ignacy Rzecki od dwudziestu pięciu lat mieszkał w pokoiku przy sklepie, który poprzez ten czas kilkukrotnie zmieniał właścicieli. Rzecki podliczał wtedy dzienny utarg i robił plany na następny dzień pracy. Wielokrotnie wręcz w nocy budził chłopca, każąc się gimnastykować: „Dobrze to pamiętam, gdyż ojciec komenderując: "Pół obrotu na prawo!" albo "Lewe ramię naprzód - marsz!.. Potem drzwiami od podwórka wbiegał stary Mincel mrucząc: Morgen!, poprawiał szlafmycę, dobywał z szuflady księgę, wciskał się w fotel i parę razy ciągnął za sznurek kozaka. Miesięcznym wynagrodzeniem młodego ucznia było dziesięć PLN, z których musiał się wyliczyć przed Niemcem, i powiedzieć, jak wiele zaoszczędził. Miał nadzieję, że przyjaciel przejmie od niego dobrze prosperujący sklep wraz ze wszystkimi skrupulatnie prowadzonymi rachunkami, a on wówczas wyjedzie po dwudziestu pięciu latach na wysłużony urlop. Rozmyślania przerwał mu nagły szmer dochodzący z sieni. Nie istniały pory dnia, gdyż nieraz przez całe miesiące kładła się spać o ósmej rano, a jadała obiad o drugiej po północy. Zrobił wtedy na niej złe wrażenie swoimi bardzo czerwonymi dłońmi, których widok wywołał w niej obrzydzenie. W ich rękach stalowe szyny zwijają się jak wstążki." Paradne są te wielkie damy; próżniak, szuler, wręcz złodziej, byle miał nazwisko, stanowi dla nich dobre towarzystwo, co najmniej fizjognomią zamiast ojca przypominał lokaja swej matki. Prawdopodobnie pojadę na wystawę do Paryża, a potem w Alpy.
Ma możliwość myślała o Apollinie?. Uczuć spersonalizowanych nie nazwałby miłością i w ogólności nie był pewny, czy dla oznaczenia ich istnieje w ludzkim języku stosowny wyraz. Najbardziej niepokoił subiekta fakt, iż przyjaciel coraz w większości przypadków przebywał w kręgach arystokracji, co irytowało kupieckie środowiska, rozczarowane wielkopańską postawą Stanisława. Razem pojechali obejrzeć nowy zakup posiadacza sklepu – klacz. Kupił program wyścigów , a dodatkowo obstawił zakłady na konia. Zjawił się o umówionej godzinie. O trzynastej trzydzieści Wokulski był już Łazienkach (pani Meliton doniosła mu w liście, że Izabela będzie tam o czternastej). Natychmiast udała się do ojca, również zdziwionego tą informacją, i momentalnie oboje zaczęli kojarzyć i łączyć fakty. Subiekt zaproponował Szumanowi spacer. Austriacy, a raczej Węgrzy, weszli do Bośni i Hercegowiny… Stach pisał do niego, ażeby zajął się kamienicą zakupioną od Łęckich. Już podczas drogi do majątku spotkał Ochockiego, próżniaka Starskiego z wdową Wąsowską, narzeczoną barona (był świadkiem bardzo czułego powitania narzeczeństwa) , a ponadto rezolutną blondynkę Felicję Janowską. Do kobiety docierała zdarza się, że pomysł, iż to całkiem prawdopodobne, że efekt częstej bytności u nich pana Stanisława i jego pomocy przy pomnażaniu kapitalików gości. Bohater jednak cały czas idealizował swą wybrankę, mimo iż nadal nie otrzymał konkretnej odpowiedzi o jej zamiarach. W gorączce uniesienia i wzburzenia Stanisław na najbliższej stacji poprosił konduktora, aby ten przyniósł mu fikcyjny telegram wzywający do natychmiastowego powrotu do Warszawy. Uświadomił sobie, ze nie ma możliwość zostawić Warszawy. Bohater przypominał sobie, w jaki metodę dostał się ze Skierniewic do Warszawy.
[56375] [56376] [56377] [56378] [56379] [56380] [56381] [56382] [56383] [56384] [56385] [56386] [56387] [56388] [56389] [56390] [56391] [56392] [56393] [56394] [56395] [56396] [56397] [56398] [56399] [56400] [56401] [56402] [56403] [56404] [56405] [56406] [56407] [56408] [56409] [56410] [56411] [56412] [56413] [56414] [56415] [56416] [56417] [56418] [56419] [56420] [56421] [56422] [56423] [56424] [56425] [56426] [56427] [56428] [56429]