Lalka dla odważnych
W sklepie prócz starego subiekta pracowało jeszcze trzech mężczyzn. Mniej więcej trzynastej codziennie Rzecki zdawał kasę Lisieckiemu, ponieważ miał do niego pełne zaufanie i szedł do swego pokoju zjeść obiad przyniesiony z restauracji..", ciągnął mnie w odpowiednim kierunku za ogon tego ubrania”. Rozdział VII Gołąb wychodzi na spotkanie węża. Sfinalizowanie transakcji przerwało pojawienie się barona Krzeszowskiego, męża podirytowanej kobiety. Panie bardzo podobnie jak równieżnni znajomi Wokulskiego wstawiły się za Mraczewskim w sprawie ponownego przyjęcia do pracy i to spowodowało, iż ten obiecał dać mu posadę w Moskwie. Przez kolejne dwa lata po tym bolesnym wydarzeniu pan Ignacy tułał się samotnie omal że po całej Europie, odwiedzając : Włochy, Francję, Niemcy i Anglię. Pewnego dnia dała znać, że Łęcka nazajutrz odwiedzi Łazienki wraz z hrabiną i prezesową, co niewymownie ucieszyło Stacha, ponieważ prezesowa, którą od wielkanocnego spotkania odwiedził już wielokrotnie, darzyła go dużą życzliwością. Wiedział, iż te dwie sprawy musi załatwić anonimowo. W pewnym okresie bohatera potrącił baron Krzeszowski. Obiecała, że już nie zejdzie na złą drogę. Ignacy zaczął domyślać się uczuć przyjaciela do arystokratki, pocieszała go jednak w tym wszystkim myśl, iż: „Stach nie jest taki głupi”. Krzeszowska z kolei, gotowa zapłacić cenę siedemdziesięciu tysięcy, była non stop przebijana przez Żyda Szlangbauma, który w efekcie nabył budynek za dziewięćdziesiąt tysięcy.
Nareszcie przyszedł - w cudzej odzieży, zmizerowany, niemniej jednak z zadartą głową. Pół roku po śmierci Jana Mincla Stach ożenił się z wdową (Rzecki nie potrafił wyjaśnić, jak do tego doszło). Wcześniej zapytał pana Klejna, wynajmującego tam mieszkanie, o drogę. Wokulski zgodził się na tę propozycję. Zdenerwowany wybiegł z pokoju i poszedł na spacer. Profesor był chemikiem-wynalazcą, a całą fortunę utopił w badaniach i odkryciach. Odnawiał dla niej swój dom, skupywał zagraniczne meble, a dosłownie sporządził testament, w którym zapisał przyszłej małżonce wszystko, co posiadał. Już w trakcie drogi do majątku spotkał Ochockiego, próżniaka Starskiego z wdową Wąsowską, narzeczoną barona (był świadkiem bardzo czułego powitania narzeczeństwa) , a oprócz tego rezolutną blondynkę Felicję Janowską. Dzięki wizycie w Zasławku, Wokulski na indywidualne oczy widział przykład rozumnego gospodarowania. Po przyjeździe do lasu piękna Wąsowska, świadoma uczuć Stanisława do Łęckiej, połączyła ich w parę w czasie poszukiwania grzybów, a sama zniknęła z Kaziem za wzgórzem. Udało mu się dosłownie nakłonić Stacha do złożenia wizyty swoim lokatorom. Pewnego dnia, będąc z wizytą u poznanych kobiet, Rzecki dowiedział się o zamiarze dystrybucji sklepu poprzez Wokulskiego. Fakt przyjęcia oświadczyn przez Izabelę wywołał w bohaterze „dziwną rzewność i współczucie”, poczuł „niepokonaną potrzebę robienia bardzo dobra innym”. Bohater czuł się zdruzgotany i wykończony psychicznie. Dając dróżnikowi kilka sturublówek poradził, by na drugi raz nie ściągał żadnego człowieka z torów. Kamieniarz wyznał, że od poznania tej tajemnicy, zmienił sposób traktowania Marianny.
[10327] [10328] [10329] [10330] [10331] [10332] [10333] [10334] [10335] [10336] [10337] [10338] [10339] [10340] [10341] [10342] [10343] [10344] [10345] [10346] [10347] [10348] [10349] [10350] [10351] [10352] [10353] [10354] [10355] [10356] [10357] [10358] [10359] [10360] [10361] [10362] [10363] [10364] [10365] [10366] [10367] [10368] [10369] [10370] [10371] [10372] [10373] [10374] [10375] [10376] [10377] [10378] [10379] [10380] [10381]