Lalka dla odważnych
Przeglądał towary w gablotach (spinki, rękawiczki, albumy i tym podobne przedmioty), aby punktualnie o godzinie ósmej otworzyć drzwi wejściowe sklepu. Rzecki podliczał wówczas dzienny utarg i robił plany na następny dzień pracy. „I tak się to zaczęło…” Rzecki wspomina, iż sklep Niemca za każdym razem mu się podobał, ilekroć ciotka go po coś do niego wysyłała: „biegłem po sprawunki i patrzyłem na okna wystawowe”. Miesięcznym wynagrodzeniem młodego ucznia było dziesięć złotych, z których musiał się wyliczyć przed Niemcem, i powiedzieć, jak dużo zaoszczędził...... Rozdział VIII Medytacje żeby ochłonąć i zastanowić się nad Wam, Wokulski wyszedł na spacer. Zdał sobie sprawę, ile zawdzięczał pobytowi na Syberii. Wokulski nie mogąc wysłuchiwać ciągłych plotek subiekta, jego uwag o socjalistach i Żydach - zwolnił subiekta z pracy. Gdy wyszła z kaplicy, zaprosił ją do domu Rzeckiego. Rozdział XII Wędrówki za cudzymi interesami.
W pewnym czasie bohatera potrącił baron Krzeszowski. Poweselał bardzo, gdy służący przyniósł list od Łęckiego z zaproszeniem na jutrzejszy obiad, argumentując, że jego córka pragnie bliżej poznać nowego znajomego. Wokulski jednakże, pomimo iż powszechnie wiadomo było, że niedługo i tak wybiera się do tego aglomeracje na wystawę - odmówił. Pewnego wieczoru Ignacego niespodziewanie odwiedził dawny znajomy, niewidziany od piętnastu lat - kiper Machalski (byli razem na Węgrzech, a w przyszłości pracowali w Poznaniu).. Zdenerwowany wybiegł z pokoju i poszedł na spacer. Po powrocie do państwie, Wokulski otrzymał listowne zaproszenie od prezesowej do odwiedzin jej majątku w Zasławku. Gdy wysiedli, baron rozmową umilał czas nadzieja na konie. Wirski opowiedział subiektowi o zabawnej scenie eksmisji studentów w asyście komornika i ślusarza, odbywającej się poprzez okno. Coraz najczęściej także słyszała, jak niektóre damy „z towarzystwa” zachwalały bohatera jako dobrą partię na męża (twierdził tak dosłownie sam książę). Kobietawyraziła swą obawę o zbliżającej się tragedii, na co Julian odpowiedział, że Stanisław ze 100% pewnością porzuci wszystko żeby realizować się w badaniach naukowych. W przedziale Stanisław był świadkiem angielskojęzycznej rozmowy Izabeli i Starskiego, którzy nie podejrzewali, że Wokulski nauczył się tego języka u rodowitego Anglika – Collinsa. Podczas wizyty Węgiełka, zamierzającego założyć fabrykę, Stanisław dowiedział się o trudnej historii małżeństwa i urazie do żony w skutek jej wcześniejszej znajomości ze Starskim (wyznał, iż to on 1-szy ja „zbałamucił”). Rozdział XVII Relacja narratora w trzeciej osobie. Do uszu Rzeckiego dochodziły masowe plotki o miejscu pobytu Wokulskiego. Niewierzący w takie zakończenie, przekonany o pobycie przyjaciela w pracowni Geista, stary subiekt postanowił otworzyć sklep będący konkurencją dla Szlangbauma.
[17158] [17159] [17160] [17161] [17162] [17163] [17164] [17165] [17166] [17167] [17168] [17169] [17170] [17171] [17172] [17173] [17174] [17175] [17176] [17177] [17178] [17179] [17180] [17181] [17182] [17183] [17184] [17185] [17186] [17187] [17188] [17189] [17190] [17191] [17192] [17193] [17194] [17195] [17196] [17197] [17198] [17199] [17200] [17201] [17202] [17203] [17204] [17205] [17206] [17207] [17208] [17209] [17210] [17211] [17212]