Lalka dla odważnych
Czas upływał im na rozmowie o Wokulskim. O szóstej trzydzieści wraz ze służącym Piotrem, do obowiązków którego należało zamiatanie podłogi, wchodził do swojego miejsca pracy. Rzecki podliczał wtedy dzienny utarg i robił plany na następny dzień pracy.. Poświęcał także siły na edukację jedynego syna, którego nauczył pisać, czytać, a też wpoił mu musztrę... Rozmyślania przerwał mu nagły szmer dochodzący z sieni. Szukałem ustroni tak pustej, gdzie bym mógł upaść na ziemię i nie podsłuchany poprzez nikogo, wyć z bólu jak pies.. Nie patrzyła na scenę, która w tej chwili skupiała uwagę wszystkich, ale gdzieś przed siebie, nie wiadomo gdzie i na co. Wokół damy kręcił się pan Mraczewski, pomagając w wyborze. Przez całą tę scenę małżeństwo nie zamieniło ze sobą ani wyrazu. Z kolei, gdy ona wyszła, wrócił baron z zapytaniem, o co „ta dama” pytała i co mówiła.
Nie uzyskał natomiast od Wokulskiego odpowiedzi. Wokulski nie mogąc wysłuchiwać ciągłych plotek subiekta, jego uwag o socjalistach i Żydach - zwolnił subiekta z pracy. Gdy wyszła z kaplicy, zaprosił ją do lokalu Rzeckiego. W pewnym momencie bohatera potrącił baron Krzeszowski. Bohater nie odmówił. Przed kilku laty Łęcka była w nim zakochana, zresztą może właśnie również… W tej chwili przyjechał do Warszawy na występy i choć obiecał odwiedziny, czekały cztery godziny na próżno. Zapowiedziała jego jutrzejsze odwiedziny. W pamięci utkwił mu w szczególności pewien epizod związany z poznaniem Stacha: gdy kiedyś, na zaproszenie kipera, zszedł do jego piwnicy, 1-szy raz ujrzał tam Wokulskiego z ojcem (wydającym wszelkie pieniądze na proces, twierdząc, że odzyska genialna po dziadku). Kasia, córka Hopfera, podkochiwała się w Stachu, dlatego także jej ojciec przymykał oko na fakt, iż młodzieniec kosztem edukacji zaniedbywał obowiązki. Marzyło mi się, że pan Leon mówi, jak przeważnie, o potędze wiary, o upadku duchów i o potrzebie poświęcenia, czemu głośno wtórowali obecni. W piwnicy zrobiło się pusto. Przyznał, iż niestety polskie realia nigdy nie pozwolą odnieść sukces wybitnej jednostce. Pewnego razu Wokulski spotkałKazimierę Wąsowska. Baronowa, której powierzył misję odszukania Ludwika Stawskiego donosiła, iż mężczyznanie żyje. Nie miał siły poinformować o ty czekającą na wiadomości Helenę. Od Ochockiego dowiedział się z kolei o rozejściu barona Dalskiego z żoną Eweliną, czego przyczyną był jej romans z Kazimierzem (baron dosłownie pojedynkował się, niemniej jednak na szczęście żaden z nich nie zginał) , a ponadto o próbach obalenia testamentu prezesowej przez Starskiego, który uciekł za granicę ścigany przez wierzycieli.
[8756] [8757] [8758] [8759] [8760] [8761] [8762] [8763] [8764] [8765] [8766] [8767] [8768] [8769] [8770] [8771] [8772] [8773] [8774] [8775] [8776] [8777] [8778] [8779] [8780] [8781] [8782] [8783] [8784] [8785] [8786] [8787] [8788] [8789] [8790] [8791] [8792] [8793] [8794] [8795] [8796] [8797] [8798] [8799] [8800] [8801] [8802] [8803] [8804] [8805] [8806] [8807] [8808] [8809] [8810]