Lalka dla odważnych
Nigdy zbyt daleko nie oddalał się myślami od swych wyuczonych obowiązków. O szóstej otwierałem główne drzwi tudzież okiennicę. Toteż mój kapitał nieustająco wzrastający był w ciągłym ruchu.”. Zamykając się w świecie luksusu i zachcianek, nie znała prawdziwych realiów życia: „Dla niej nie istniały pory roku, jedynie wiekuista wiosna, pełna łagodnego światła, żywych kwiatów i woni. Poprzez całą tę scenę małżeństwo nie zamieniło ze sobą ani słowa. Wokulski zaproponował jej przemianę „pracy” (utrzymywała się nierządu) i ażeby nie pozostać gołosłownym dał jej list polecający do magdalenek. Po pożegnaniu ze zgromadzonymi nowo poznany młodzieniec zapytał kupca, czy ma możliwość mu towarzyszyć w drodze powrotnej. Rozdział XIII Wielkopańskie zabawy. Zjawił się o umówionej godzinie. Wokulski przyjął takie okoliczności. Nieustająco nie opuszczały go pomysłu, iż powinien sobie zasłużyć na pannę Izabelę. Ignacy Rzecki był zdziwiony zaniedbywaniem pracy przez Wokulskiego na rzecz nagłego zainteresowania teatrem (tożsamo prawa się przedstawiała, jeżeli już chodzi o innych subiektów i pana Obermana, nieoczekiwanych wielbicieli sztuki, którzy co wieczór również chodzili na przedstawienia). W końcu i Ignacy musiał pójść, ponieważ Wokulski go poprosił, ażeby w antrakcie spektaklu wręczył aktorowi Rossiemu album z widokami Warszawy.
Roztrząsanie tematu przerwało pojawienie się Żydów, ponownie przychodzących po pieniądze. Poinformował Ignacego, który czuł, że Stachowi dolega „(…) zła miłość”, że w banku są odłożone pieniądze na prowadzenie interesu. Często odwiedzał go ojciec, zabierając mu zarobione pieniądze.. Tak też uczynił. Rzecki dostrzegł wiszącą na niej tablicę z nazwiskiem Wokulskiego jako obecnego właściciela. Po zapytaniu o lokatorów, otrzymał informację, że połowa z nich płaci czynsz, a połowa nie. Gdy wysiedli, baron rozmową umilał czas oczekiwania na konie. Pobyt upływał na rozmowach, przejażdżkach i spacerach. Rozdział V Pod jednym dachem. Po pożegnaniu i deklaracji Juliana o rychłych odwiedzinach, Wokulski wstąpił jeszcze po Węgiełka i razem udali się w kierunku ośrodki miejskie. Powoli zaczęła do niego docierać prawda o Izabeli… Po powrocie do domu zastał Węgiełka, chcącego się pożegnać przed powrotem do Zasławia. Pewnego razu Wokulski spotkałKazimierę Wąsowska. Któregoś dnia pan Ignacy poinformował przyjaciela o ważnej nowinie: Ludwik Stawski żył pod przybranym nazwiskiem w Algierze, wskutek czego jego żona zrezygnowała z założenia sklepu i, aby uniknąć dalszego wstydu - zastanawiała się nad wyjazdem pod Częstochowę.Podjął finalną decyzję rezygnacji z prowadzenia spółki do handlu ze Wschodem (mimo starań i próśb księcia, był nieugięty w swym postanowieniu, a kierownictwo powierzył Szlangbaumowi i Szumanowi, co spowodowało, że książę też od niej odstąpił). Gdy do subiekta przyszedł list od Węgiełka, pan Ignacy dowiedział się o wybuchu w zasławskim zamku, z czego doktor Szuman wysnuł hipotezę o śmierci Wokulskiego w ruinach.
[54095] [54096] [54097] [54098] [54099] [54100] [54101] [54102] [54103] [54104] [54105] [54106] [54107] [54108] [54109] [54110] [54111] [54112] [54113] [54114] [54115] [54116] [54117] [54118] [54119] [54120] [54121] [54122] [54123] [54124] [54125] [54126] [54127] [54128] [54129] [54130] [54131] [54132] [54133] [54134] [54135] [54136] [54137] [54138] [54139] [54140] [54141] [54142] [54143] [54144] [54145] [54146] [54147] [54148] [54149]