Lalka dla odważnych
. Wielokrotnie wręcz w nocy budził chłopca, każąc się gimnastykować: „Dobrze to pamiętam, gdyż ojciec komenderując: "Pół obrotu na prawo!" lub "Lewe ramię naprzód - marsz!. Pan Domański proponował zabranie chłopca do prywatnych biur (na stanowisko pomocnika woźnego). Choć był to sklep kolonialno-galanteryjno-mydlarski, to jego wnętrze było ponure. Dalszym pracownikiem sklepu był August Katz, który obsługiwał stanowisko mydlarskie: „Mizerny ten człeczyna odznaczał się niezwykłą punktualnością.. Rozumiesz mnie, Stasiu?. Ignacy wziął klucze i obaj udali się do sklepu. W ich rękach stalowe szyny zwijają się jak wstążki.. Rozdział IX Kładki, na których spotykają się wszyscy ludzie różnych światów. Stamtąd z ukrycia obserwował Izabelę , a ponadto krążących po kościele ludzi, jego wzrok przykuła młoda dziewczyna, klęcząca obok krzyża i rozdająca jałmużnę „dziadom”. Dosłownie pan Mraczewski odnalazł dla siebie miejsce w Moskwie – przywozi bowiem z Petersburga nowe idee, głoszące bezpodstawność bogactwa arystokratycznej warstwy społeczeństwa. Rzecki opisał przyjęcie zorganizowane w Hotelu Europejskim z racji poświęcenia nowego sklepu, w którym udział wzięli bogaci kupcy oraz arystokraci.
Pewnego dnia dała znać, że Łęcka nazajutrz odwiedzi Łazienki wraz z hrabiną i prezesową, co niewymownie ucieszyło Stacha, ponieważ prezesowa, którą od wielkanocnego spotkania odwiedził już wielokrotnie, darzyła go dużą życzliwością. Wokulski poprosił adwokata o wzięcie w jego imieniu udziału w sprzedaży budynku. Poinformowany o danych gościa wpadł we wściekłość, że służący odprawił Wokulskiego z kwitkiem. Gdy poszedł do mecenasa, zastał tam Żyda Szlangbauma. Rzecki w teatrze zauważył także Stanisława, a w loży Izabelę Łęcką, rozpromienioną w trakcie gry Rossiego. W pamięci utkwił mu w szczególności pewien epizod związany z poznaniem Stacha: gdy kiedyś, na zaproszenie kipera, zszedł do jego piwnicy, pierwszy raz ujrzał tam Wokulskiego z ojcem (wydającym wszystkie pieniądze na proces, twierdząc, że odzyska dobra po dziadku). Mężczyznaten wmawiał synowi, aby nie wydawał na książki, lecz dokładał mu na kontynuację sprawy. Na inne uczucia mogła liczyć Małgorzata Mincell, która w ogromnej liczbie przypadków zapraszała najpierw Ignacego i Stacha do siebie na herbatę, żeby po pewnym czasie ograniczyć zaproszenie jedynie dla tego drugiego. Po pożegnaniu i umówieniu się na godzinę szesnastą na sesję z kupcami, Suzin wyszedł, a Wokulskiego znowu dopadły omamy. W przypływie pomysłu na temat Łęckiej, wmawiał sobie, że Starski, Ochocki, Rossi to jej kochankowie. Dzisiaj w majątku przebywała jego narzeczona, Julian Ochocki, Kazimierz Starski (zalecający się do wdowy Wąsowskiej, właścicielki ogromnego majątku), a odwiedzał go w bardzo wielu sytuacjach pan Łęcki z córką. Coraz w zdecydowanej większości przypadków też słyszała, jak niektóre damy „z towarzystwa” zachwalały bohatera jako dobrą partię na męża (twierdził tak dosłownie sam książę). Powoli zaczęła do niego docierać prawda o Izabeli… Po powrocie do mieszkania zastał Węgiełka, chcącego się pożegnać przed powrotem do Zasławia. Poprosił Wokulskiego o zgodę, którą ten natychmiast wyraził, przeznaczając jednocześnie pieniądze na posag dziewczyny i prosząc, by przed ślubem kamieniarz go odwiedził. Kobietawyraziła swą obawę o zbliżającej się tragedii, na co Julian odpowiedział, że Stanisław ze stuprocentową pewnością porzuci wszystko aby realizować się w badaniach naukowych. Gdy Szuman próbował go od tego odwieść, starania doktora spełzły na niczym.
[8146] [8147] [8148] [8149] [8150] [8151] [8152] [8153] [8154] [8155] [8156] [8157] [8158] [8159] [8160] [8161] [8162] [8163] [8164] [8165] [8166] [8167] [8168] [8169] [8170] [8171] [8172] [8173] [8174] [8175] [8176] [8177] [8178] [8179] [8180] [8181] [8182] [8183] [8184] [8185] [8186] [8187] [8188] [8189] [8190] [8191] [8192] [8193] [8194] [8195] [8196] [8197] [8198] [8199] [8200]