Lalka dla odważnych
Wokulski, położonego na Krakowskim Przedmieściu. Radca zaczął opowiadać o osobistej osiemnastoletniej znajomości z Wokulskim. Około 1840 roku ojciec pana Ignacego zaczął opadać z sił i wkrótce umarł..Rzecki powoli dostrzegał zmiany, które zaszły w „Stasiu” wskutek wojny: „- Boję się twojej trzeźwości, pod wpływem której gadasz jak wariat. Rozdział V Demokratyzacja pana i marzenia panny z towarzystwaTomasz Łęcki zajmował wielkie ośmiopokojowe lokal w ładnej kamienicy.)A jak ona rozmawiała ze mną. Czuł wyłącznie, że stała się ona jakimś mistycznym punktem (…)”. Podczas wizyty poznał prezesową Zasławską, która przyznała się do uczucia żywionego niegdyś do jego stryja. Rozdział X Pamiętnik starego subiekta. Był przyrodnikiem, chemikiem , a ponadto wynalazcą pasjonatem, zakochanym w własnych naukowych i technicznych odkryciach, marzącym o budowie maszyny latającej. Wokulski poprosił adwokata o wzięcie w jego imieniu udziału w sprzedaży budynku. Nazajutrz wezwał furmana Wysockiego i zapytał, czy przy jego mieszkaniu nie ma wolnego pokoju do wynajęcia dla uczciwej szwaczki. Poinformowany o danych gościa wpadł we wściekłość, że służący odprawił Wokulskiego z kwitkiem.
W drodze miał wrażenie, że inni ludzie ze zdziwieniem mu się przyglądają i myślą, co także takiego musiało się stać, że o tej porze nie jest w sklepie. Subiekt zaproponował Szumanowi spacer. Rzecki wspominał, ze u Hopfera był też dwudziestoletni młodzieniec – Leon, chłopak bardzo zdolny i motywujący Stacha do dalszej nauki. - krzyknął pan Leon załamując ręce. Od tej pory całkowicie zmienił tryb życia(…)”. Wokulski pojechał do Paryża. Po przyjeździe do lasu piękna Wąsowska, świadoma uczuć Stanisława do Łęckiej, połączyła ich w parę w czasie wyszukiwania grzybów, a sama zniknęła z Kaziem za wzgórzem. Kobieta zaprowadziła tam nowe porządki: podwyższyła natychmiastowo czynsz i odmówiła lokalu mieszkalnego studentom. Coraz w znaczącej liczbie przypadków też słyszała, jak niektóre damy „z towarzystwa” zachwalały bohatera jako dobrą partię na męża (twierdził tak dosłownie sam książę). Izabelę nie bardzo zmartwił stan ciotki. Dostawała szkalujące anonimy, w których obrzucano ją najgorszymi epitetami. W trakcie rozmowy na zagadnienie ich wspólnego przyjaciela doktor skrytykował marzycielstwo Wokulskiego, które według niego było przyczyną tragedii bohatera. Pocieszenie dawały mu coraz częstsze wizyty u Heleny Stawskiej, do których zachęcał go pan Ignacy. Gdy Szuman próbował go od tego odwieść, starania doktora spełzły na niczym. Ta rozmowa dostarczyła Stanisławowi energii. Gdy sklep został przejęty przez Henryka Szlangbauma, pan Rzecki nie widział już dla siebie miejsca wśród nowych subiektów.
[42492] [42493] [42494] [42495] [42496] [42497] [42498] [42499] [42500] [42501] [42502] [42503] [42504] [42505] [42506] [42507] [42508] [42509] [42510] [42511] [42512] [42513] [42514] [42515] [42516] [42517] [42518] [42519] [42520] [42521] [42522] [42523] [42524] [42525] [42526] [42527] [42528] [42529] [42530] [42531] [42532] [42533] [42534] [42535] [42536] [42537] [42538] [42539] [42540] [42541] [42542] [42543] [42544] [42545] [42546]