Lalka dla odważnych
głupstwo polityka. głupstwo całe życie, którego początku nie pamiętamy, a końca nie znamy.. Pięknie je urządził bogatymi meblami, a całość uzupełniały różne ciekawe drobiazgi. Podróżowała po świecie, jadała ze srebrnych talerzy. Słuchanie o jego dobroci bardzo ją oburzało, posądzała go o złe zamiary. Co ja aktualnie będę robił? czym będę żył?. To wszystko przypominało mu własne dzieciństwo i młodość, które upłynęły na ciężkiej pracy i nauce. Z zamyślenia wyrwało go spotkanie z Wysockim, robotnikiem najemnym, byłym pracownikiem przy rozładowywaniu transportu w Szczecinie, który opowiedział o swoim ciężkim życiu. Słuchacze zadeklarowali się, że wchodzą z nim w korporację. Rozdział XII Wędrówki za cudzymi interesami. Nazajutrz poszedł do fryzjera, założył garnitur frakowy i pojechał do Łęckich. Przed kilku laty Łęcka była w nim zakochana, zresztą ma możliwość w chwili obecnej również… Teraz przyjechał do Warszawy na występy i choć obiecał odwiedziny, czekały cztery godziny na próżno. Była zawiedziona.
Rozdział XVII Kiełkowanie rozmaitych zasiewów i złudzeń Powrócił do lokalu wieczorem. Po powrocie do domu Wokulski zlecił Obermanowi kupienie na jutrzejsze pokazanie w Teatrze Wielkim mnóstwa bukietów i wieńców kwiatów. Ignacy był oburzony łatwością, z jaką przyjaciel dał się omotać, nie czując co więcej, że się zatraca. Mając kilka tysięcy rubli dochodu przestał zajmować się handlem, zerwał ze dobrymi przyjaciółmi i zagrzebał się w naukowych książkach”. Pan Ignacy zastanawiał się nad sytuacją polityczną w Europie. Uprzednio zapytał pana Klejna, wynajmującego tam dom, o drogę. Nachodziły go myśli, ażeby już nie wracać do Warszawy. Przez kilka następnych dni Wokulski dużo czasu spędzał na spacerach i rozmowach z Łęcką. Gdy kobiety i mężczyźni poszli na sąsiednie wzgórze, a Wokulski wskazał kamień do napisu, Węgiełek opowiedział swemu dobroczyńcy i jego towarzyszce wzruszającą legendę o śpiącej królewnie. Nazajutrz rano, po liście wzywającym ją do Warszawy, Łęcka wyjechała. Po pożegnaniu i deklaracji Juliana o rychłych odwiedzinach, Wokulski wstąpił jeszcze po Węgiełka i razem udali się w kierunku ośrodki miejskie. Plany Rzeckiego jednakże się nie spełniły: przypadkiem ujrzał Stacha spacerującego pod oknami pałacu księcia, tęsknie spoglądającego w jego okna. W myślach był na siebie zły za romantyczny idealizm, który spowodował ubóstwianie niegodnej tego kobiety. Z namiętnością czytał książki z lat młodzieńczych, zwłaszcza zaś „Don Kichota” – powieść o błędach idealizmu. Pomimo tak niekorzystnego obrotu wydarzeń, Rzecki nie przestawał wierzyć w politykę i niespodziewany powrót Stacha. Odwiedzali go liczni znajomi, a wśród nich doktor Szuman (podczas jednej z wizyt nazwał Wokulskiego „polskim romantykiem”) , a dodatkowo Julian Ochocki, egzekutor testamentu prezesowej, który doniósł panu Ignacemu o śmierci Łęckiego (o apopleksję zakończoną śmiercią przyprawiło go odesłanie marszałka przez własną córkę) i w konsekwencji tego o wycofaniu się wszystkich adoratorów panny Izabeli.
[43923] [43924] [43925] [43926] [43927] [43928] [43929] [43930] [43931] [43932] [43933] [43934] [43935] [43936] [43937] [43938] [43939] [43940] [43941] [43942] [43943] [43944] [43945] [43946] [43947] [43948] [43949] [43950] [43951] [43952] [43953] [43954] [43955] [43956] [43957] [43958] [43959] [43960] [43961] [43962] [43963] [43964] [43965] [43966] [43967] [43968] [43969] [43970] [43971] [43972] [43973] [43974] [43975] [43976] [43977]