Lalka dla odważnych
Radca zaczął opowiadać o indywidualnej osiemnastoletniej znajomości z Wokulskim. Przeglądał produkty w gablotach (spinki, rękawiczki, albumy i tym podobne przedmioty), by punktualnie o godzinie ósmej otworzyć drzwi wejściowe sklepu.. Rozdział III Pamiętnik starego subiekta Ojciec Rzeckiego w młodości był żołnierzem, a na starość pracował jako woźny w Komisji Spraw Wewnętrznych. Pan Domański proponował zabranie chłopca do spersonalizowanych biur (na stanowisko pomocnika woźnego).. Ten stan chroniczny, męczący nad wszelki wyraz, lada okoliczność rozdmuchiwała w burzę. Rozdział V Demokratyzacja pana i marzenia panny z towarzystwaTomasz Łęcki zajmował wielkie ośmiopokojowe dom w ładnej kamienicy. Pan Tomasz utrzymywał już tylko kontakty z familią, a córka odwiedzała wyłącznie hrabinę Karolową. Zamykając się w świecie luksusu i zachcianek, nie znała prawdziwych realiów życia: „Dla niej nie istniały pory roku, wyłącznie wiekuista wiosna, pełna łagodnego światła, żywych kwiatów i woni.. Sądzę, że na dzień obecny wygodniej będzie im u mnie, gdy ojciec twój znajduje się w takich kłopotach. Prawdopodobnie pojadę na wystawę do Paryża, a potem w Alpy." - pytał się w duchu, nie mogąc od niej oczu oderwać.
Z zamyślenia wyrwało go spotkanie z Wysockim, robotnikiem najemnym, byłym pracownikiem przy rozładowywaniu transportu w Katowicach, który opowiedział o swoim ciężkim życiu. Mężczyzna po zakupie wielu towarów nakazał odesłanie ich do mieszkania. W towarzystwo arystokratyczne wprowadził go pan Łęcki, przedstawiając śmietankę towarzyską Warszawy. Rzecki, zmęczony wędrówką i przeżyciami ostatnich lat, odnalazł spokój w bezpiecznych i jednostajnych obowiązkach związanych z prowadzeniem sklepu. Pożegnał dziękującą mu za wszystko Łęcką, po czym w doskonałym humorze pojechał do doktora Szumana, prosząc, aby był jego sekundantem w trakcie pojedynku. Zubożały arystokrata wrócił do lokalu mieszkalnego powozem Wokulskiego i opowiedział córce o wyniku licytacji. W swej relacji nie zapomniał zaznaczyć pomocy Stanisława. - krzyknął pan Leon załamując ręce. To spowodowała nić sympatii, która zawiązała się między nimi (Rzecki obiecał wręcz, że Stach umorzy dług Wirskiemu za komorne). Dowiedziawszy się, że odwiedza ją Izabela, natychmiast wrócił do Warszawy. Odnawiał dla niej swój lokal, skupywał zagraniczne meble, a dosłownie sporządził testament, w którym zapisał przyszłej małżonce wszystko, co posiadał. Rozdział V Pod jednym dachem. Rozdział VI Lasy, ruiny i czary. Udało mu się nawet nakłonić Stacha do złożenia wizyty swoim lokatorom. Do kobiety docierała czasem koncepcja, iż to być może efekt częstej bytności u nich pana Stanisława i jego pomocy przy pomnażaniu kapitalików gości. Coraz częstokroć także słyszała, jak niektóre damy „z towarzystwa” zachwalały bohatera jako dobrą partię na męża (twierdził tak wręcz sam książę).
[7675] [7676] [7677] [7678] [7679] [7680] [7681] [7682] [7683] [7684] [7685] [7686] [7687] [7688] [7689] [7690] [7691] [7692] [7693] [7694] [7695] [7696] [7697] [7698] [7699] [7700] [7701] [7702] [7703] [7704] [7705] [7706] [7707] [7708] [7709] [7710] [7711] [7712] [7713] [7714] [7715] [7716] [7717] [7718] [7719] [7720] [7721] [7722] [7723] [7724] [7725] [7726] [7727] [7728] [7729]