Lalka dla odważnych
O dwudziestej zamykano sklep. Rano w znaczącej liczbie przypadków klientami byli służący albo biedacy.. Izabela Łęcka była schludną kobietą, wychowaną w komfortowych warunkach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć.. Co ja w tym momencie będę robił? czym będę żył?. To wszystko przypominało mu swoje dzieciństwo i młodość, które upłynęły na ciężkiej pracy i nauce. W drodze powrotnej znowu miał przywidzenia z przeszłości, ciągle bił się z dręczącymi go myślami. Wzbudziło to w nim nadzieję spotkania ukochanej. Subiekt wspominał czasy powstania na Węgrzech w latach 1846-1847, gdy podejmował bodaj najistotniejsze decyzje w swoim życiu. Pożegnał dziękującą mu za wszystko Łęcką, po czym w perfekcyjnym humorze pojechał do doktora Szumana, prosząc, aby był jego sekundantem podczas pojedynku. Dopiero po powrocie do lokalu przypomniała sobie, że posiada ich odwiedzić Wokulski. Łęcki zaproponował, że odda resztę pieniędzy pozostałych po spłaceniu długów, ze sprzedaży kamienicy (dwadzieścia procent) Wokulskiemu na %. W trakcie obiadu gość celowo używał noża do ryb, czym poruszył ukochaną.
W końcu i Ignacy musiał pójść, ponieważ Wokulski go poprosił, ażeby w antrakcie spektaklu wręczył aktorowi Rossiemu album z widokami Warszawy. Krzeszowska z kolei, gotowa zapłacić cenę siedemdziesięciu tysięcy, była bez przerwy przebijana przez Żyda Szlangbauma, który w efekcie nabył budynek za dziewięćdziesiąt tysięcy. Ten potwierdził i zaproponował, że odsprzeda ją za tę samą sumę w każdej sytuacji, na co panu Tomaszowi stanęły w oczach łzy. Przypomniały mu się czasy młodości, gdy w roku 1857, pracując w winiarni u Hopfera, 1-wszy raz spotkał się z przyjacielem. Spojrzałem. Przy dogorywającej świeczce stał Wokulski.. W jednym domu mieszkało trzech studentów, którzy nie dość, że od paru miesięcy nie płacili czynszu, to i hardo twierdzili, że płacić nie będą (motywowali to górnolotnymi ideami i celami społecznymi). Gdy wysiedli, baron rozmową umilał czas oczekiwania na konie. Tym samym Izabela nie mogła liczyć na oświadczyny Starskiego, który już kiedyś zapowiedział, że przenigdy nie poślubiłby „gołej panny”. Po krótkiej chwili przyszła do niej Zasławska, która zachwalała Stanisława, mówiąc, że to wspaniały i zacny człowiek. Zrobiło mu się żal poznanego arystokraty. Ażeby przestać rozmyślać nad swym losem, jeszcze w większości przypadków przesiadywał u pięknej Heleny. Wysiadł w Skierniewicach (oświadczając Łęckiemu, że preferuje „powracać na lokomotywie, niż czekać parę godzin na pociąg do Warszawy” , a ponadto Starskiemu, że ma możliwość żądać od niego satysfakcji, ponieważ do tej pory nie był świadomy, iż wchodzi do czyjegoś ogródka). Bohater czuł się zdruzgotany i wykończony psychicznie. Rozdział XVII Relacja narratora w trzeciej osobie.
[19014] [19015] [19016] [19017] [19018] [19019] [19020] [19021] [19022] [19023] [19024] [19025] [19026] [19027] [19028] [19029] [19030] [19031] [19032] [19033] [19034] [19035] [19036] [19037] [19038] [19039] [19040] [19041] [19042] [19043] [19044] [19045] [19046] [19047] [19048] [19049] [19050] [19051] [19052] [19053] [19054] [19055] [19056] [19057] [19058] [19059] [19060] [19061] [19062] [19063] [19064] [19065] [19066] [19067] [19068]