Lalka dla odważnych
. W 1850 roku Franc został na miejscu (na Podwalu) z towarami kolonialnymi, a Jan z galanterią przeniósł się do sklepu na Krakowskie Przedmieście (którym w czasie akcji powieści kieruje Ignacy Rzecki). Bywało, chodzę, jem, rozmawiam, myślę przytomnie, rozpatruję się w pięknej okolicy, wręcz śmieję się i jestem wesół, a pomimo to czuję jakieś tępe ukłucie, jakiś drobny niepokój, jakąś nieskończenie małą obawę.. Dla niej nie istniała wręcz siła ciężkości, gdyż krzesła jej podsuwano, talerze podawano, ją samą na ulicy wieziono, na schody wprowadzano, na góry wnoszono”. Doszła do wniosku, że mężczyzna ją osacza i że próbuje wkraść się, przez planowane z nią małżeństwo, do sfery arystokracji. Oni dla swoich celów potrafią poruszyć wszelkie siły ziemskie, jakich my dosłownie nie znamy. W sklepie poprosiła pana Mraczewskiego o poradę w wyborze rękawiczek. Otrzymawszy odpowiedzi na nurtujące ją pytania, wraz z Florentyną opuściła pomieszczenie.. " Tyżeś to czy nie ty?. Wokulski nie mogąc wysłuchiwać ciągłych plotek subiekta, jego uwag o socjalistach i Żydach - zwolnił subiekta z pracy. Po rozstaniu z prezesową i powrocie do salonu, zauważył nieobecność panny Łęckiej. Stanisław się zgodził i obiecał, że tamten zarobi na tej lokacie i że procenty od kapitału (priorytetowo wysokie) będzie otrzymywał co pół roku.
Stanisław wspomniał o planowanym wyjeździe na wystawę do Paryża. Podczas obiadu gość celowo używał noża do ryb, czym poruszył ukochaną. Adresatka listu była wstrząśnięta jego treścią. Na stacji spotkali doktora Szumana, który oznajmił, że bankrut i próżniak Starski będzie podróżował tym samym pociągiem. Stach spędził u niego jeszcze trzy lata, podczas których Rzecki uczył go losów dynastii Bonapartych. Marzyło mi się, że pan Leon mówi, jak zwykle, o potędze wiary, o upadku duchów i o potrzebie poświęcenia, czemu głośno wtórowali obecni. Odezwał się dopiero po dwóch latach pisząc, że jest w Irkucku.. Mama lokatorki była smutna widząc, jak jej córka w oczekiwaniu na powrót męża, powoli traci życie. W czasie pobytu w Paryżu bez przerwy towarzyszyły mu gorzkie wspomnienia. Musiał przejąć obowiązki Suzina, który wyjechał w celu załatwienia pozostałych interesów, radząc wcześniej przyjacielowi, żeby nie zawracał sobie głowy Łęcką, ponieważ był kupcem z dużą sumą gotówki (zwróciły mu się wydatki poniesione przedtem w Olsztynie). Natomiast znudzona i egoistyczna Izabela, nieświadoma jego wewnętrznej walki, wspominała ubiegłoroczną trzydziestoosobową majówkę, na co bohater odpowiedział, że rok temu o tej porze był w Bułgarii i myślał o niej. Wkrótce potem Stanisław również opuścił Zasławek. Zaprosił do siebie Ochockiego, opowiadając o wynalazku widzianym w Paryżu, który zaskoczy każdego. W trakcie koncertu Molinariego Wokulski odkrył niczym nieuzasadnioną fascynację Izabeli kiepskim artystą (nie odstępował go na krok). Zamknął się w mieszkaniu na pełne tygodnie, pragnąc wyłącznie zapaść się pod ziemię, co wyznał odwiedzającemu go doktorowi Szumanowi.
[48525] [48526] [48527] [48528] [48529] [48530] [48531] [48532] [48533] [48534] [48535] [48536] [48537] [48538] [48539] [48540] [48541] [48542] [48543] [48544] [48545] [48546] [48547] [48548] [48549] [48550] [48551] [48552] [48553] [48554] [48555] [48556] [48557] [48558] [48559] [48560] [48561] [48562] [48563] [48564] [48565] [48566] [48567] [48568] [48569] [48570] [48571] [48572] [48573] [48574] [48575] [48576] [48577] [48578] [48579]