Lalka dla odważnych
. Ludzie interesują się nią, mówią o niej, składają hołdy jej poświęceniu, a znowu stary mąż jest mniej wymagający od męża w średnim wieku. Piętnowana i oskarżana Łęcka próbowała się tłumaczyć, niemniej jednak do hrabiny żadne argumenty nie trafiały. Z rozmowy z ojcem dowiedziała się również, iż to aktualnie Stanisław wykupił ich srebra , a ponadto jego weksle. W Wielką Środę o jedenastej rano panna Izabela z Florentyną pojechały powozem do sklepu Stanisława Wokulskiego. Otrzymawszy odpowiedzi na nurtujące ją pytania, wraz z Florentyną opuściła pomieszczenie.. Patrząc na dzielnicę nędzy: Powiśle, obserwował rudery i lepianki, które zajmowali biedacy bez pracy i kasy. Zdał sobie sprawę, jak wiele zawdzięczał pobytowi na Syberii. Uczuć osobistych nie nazwałby miłością i w ogóle nie był oczywisty, czy dla oznaczenia ich istnieje w ludzkim języku odpowiedni wyraz. Do prywatnej dyspozycji miał wręcz powóz. Dzięki usilnym zabiegom Jana Mincla, po roku został sprowadzony do Warszawy. Po pożegnaniu ze zgromadzonymi nowo poznany młodzieniec zapytał kupca, czy ma możliwość mu towarzyszyć w drodze powrotnej. Rano w sklepie pan Ignacy, który 1szy raz zaspał (po przedstawieniu wstąpił do restauracji i wypił parę kieliszków), otrzymał anonimowy list, w którym jakaś kobieta oskarżała jego przyjaciela o dręczenie chorej kobiety.
Pan Rzecki po powrocie do sklepu zastał czekającego Mraczewskiego, rozprawiającego o tym, jak to Wokulski straci kilkadziesiąt tysięcy rubli, nie wchodząc w interes z Suzinem. Gość zapytał, czy ma możliwość się zatrzymać u przyjaciela na tydzień, na co ten ochoczo się zgodził. Nie był to jedyny gość - ze względu na obecność Wokulskiego, do sklepu Minclów przychodziła Kasia Hopfer. Łęcka sądziła, że prezesowa zapisała majątek Kaziowi, lecz ta, przyznając mu jedynie tysiąc rubli rocznie dożywotniej renty, całą resztę przeznaczyła „na podrzutków i nieszczęśliwe matki”. Dlatego też zaaranżowała spotkaniepod swoim dachem. Wiedział już, że panienka wychodzi za Dalskiego z litości i wyrachowania, a tak rzeczywiście kocha tego drugiego. Występują w nich rozważania na tematy polityczne, jak i analizy ówczesnych wydarzeń. W tym okresie czasu Pani Stawska, ulegając namowom pana Ignacego, w sklepie Stacha nabyła dla swojej córeczki lalkę po w szczególności przystępnej cenie. Po namowach starszego przyjaciela, wieczór spędził w towarzystwie pani Stawskiej. Baronowa Krzeszowska bardzo się zmieniła, czuła się samotna w wielkim mieszkaniu. Tak również się stało. W końcu postanowił zrealizować spersonalizowane długoletnie marzenie i wyjechać na wieś, nie doszło jednak do tego, ponieważ, mimo kupna biletu i spakowania bagaży, z pociągu wyskoczył po trzecim dzwonku. Kamieniarz wyznał, że od poznania tej tajemnicy, zmienił metodę traktowania Marianny. Zaczął częstokroć wychodzić do miasta, a dosłownie spotkał się z Wąsowską. Spotkał się jeszcze dwa razy z Wąsowską, adwokatem i rejentem, a po uregulowaniu wszystkich spraw wyjechał, a jego majątek (sprzęty, konie, powóz i inne rzeczy) wykupił Henryk Szlangbaum. Na początku października adwokat Wokulskiego publicznie odczytał jego testament, z którego wynikało, że część majątku przypadała Ochockiemu, Rzeckiemu, pani Stawskiej, jak i Węgiełkowi , a ponadto braciom Wysockim.
[26138] [26139] [26140] [26141] [26142] [26143] [26144] [26145] [26146] [26147] [26148] [26149] [26150] [26151] [26152] [26153] [26154] [26155] [26156] [26157] [26158] [26159] [26160] [26161] [26162] [26163] [26164] [26165] [26166] [26167] [26168] [26169] [26170] [26171] [26172] [26173] [26174] [26175] [26176] [26177] [26178] [26179] [26180] [26181] [26182] [26183] [26184] [26185] [26186] [26187] [26188] [26189] [26190] [26191] [26192]