Lalka dla odważnych
Mniej więcej dziewiątej spóźniony wbiegł trzeci subiekt, pan Mraczewski (blondynek z wąsikami), tłumacząc pośpiesznie powody spóźnienia. Od razu dało się zauważyć, iż najlepsze podejście do kontrahentów i dar przekonywania do zakupu towarów miał Mraczewski. Też pan Raczek był gotów wziąć go do siebie. Wszyscy zgodzili się na tę propozycję, uradzając prócz tego, iż ciotka poślubi pana Raczka. Chciałem właśnie wyjąć pestkę, która wcisnęła się mi między zęby, gdy uczułem na plecach coś jakby mocne dotknięcie rozpalonego żelaza”. Dalszym pracownikiem sklepu był August Katz, który obsługiwał stanowisko mydlarskie: „Mizerny ten człeczyna odznaczał się niezwykłą punktualnością.Klepie go po wypukłej piersi, ściska za prawą i za lewą rękę, a nareszcie oparłszy na jego ostrzyżonej głowie własną dłoń wykonywa nią taki ruch, jakby mu chciał maść wetrzeć w okolicę ciemienia”.. Gruba gra?. Od czasu, gdy dowiedziała się od hrabiny Karolowej o złej sytuacji ojca, o jego bankructwie, długach wekslowych , a dodatkowo licytacji kamienicy była bardzo wystraszona. Rozdział VI W jaki sposób nowi Ci ukazują się nad starymi horyzontami. W sklepie poprosiła pana Mraczewskiego o poradę w wyborze rękawiczek. Wspominał pierwsze spotkanie Łęckiej w warszawskim teatrze, będące impulsem do porzucenia naukowych badań przyrodniczych, i usilne zabiegi, ażeby ją w przyszłości zobaczyć: „Siedziała w loży z ojcem i panną Florentyną, ubrana w białą suknię. Wokulski dał mu dziesięć rubli i powiedział, że od jutra posiada przyjść do niego do pracy przy przewozach.
Wraz z panią Meliton zaplanował nonszalancki spacer po Łazienkach. Przyszedł w imieniu barona Krzeszowskiego z prośbą o odsprzedanie byłej własności. Miał za ogromne plany powiązane z koniem…wierzył w zwycięstwo klaczy i od jej sukcesu uzależnił własne powodzenie w miłości. Stanisław się zgodził i obiecał, że tamten zarobi na tej lokacie i że procenty od kapitału (priorytetowo wysokie) będzie otrzymywał co pół roku. Rozdział XVII Kiełkowanie rozmaitych zasiewów i złudzeń Powrócił do lokalu mieszkalnego wieczorem. Ignacy Rzecki był zdziwiony zaniedbywaniem pracy poprzez Wokulskiego na rzecz nagłego zainteresowania teatrem (tak samo prawa się przedstawiała, jeżeli chodzi o innych subiektów i pana Obermana, nieoczekiwanych wielbicieli sztuki, którzy co wieczór także chodzili na prezentowania). Nazajutrz Łęcki wysłał do bohatera list z prośbą, by przyszedł i uregulował jego długi u Żydów. Wzruszony Rzecki w imieniu Wokulskiego umorzył im czynsz do października i na pożegnanie obiecał pani Stawskiej, że odszuka jej małżonka. Chciał kupić statki z galanterią, a Polak miał być jego tłumaczem. Okazało się, że Starski to tonący w długach bankrut, widzący jedyne wybawienie w bogatej narzeczonej. Na zakończenie opowieści Stanisław zapytał Izabelę: „Obudzisz się ty, moja królewno?”, a kobieta wymijająco odpowiedziała: „Nie wiem, ma możliwość”. Po doniesieniach przyjaciela o listownym szkalowaniu kobiety, Wokulski wysłał Rzeckiego z propozycją. Któregoś dnia pan Ignacy poinformował przyjaciela o ważnej nowinie: Ludwik Stawski żył pod przybranym nazwiskiem w Algierze, wskutek czego jego żona zrezygnowała z założenia sklepu i, by uniknąć dalszego wstydu - zastanawiała się nad wyjazdem pod Częstochowę. Tak również się stało. W trakcie wizyty Węgiełka, zamierzającego założyć fabrykę, Stanisław dowiedział się o trudnej historii małżeństwa i urazie do żony w skutek jej wcześniejszej znajomości ze Starskim (wyznał, iż to on 1szy ja „zbałamucił”). Rozdział XVI Pamiętnik starego subiekta.
[23873] [23874] [23875] [23876] [23877] [23878] [23879] [23880] [23881] [23882] [23883] [23884] [23885] [23886] [23887] [23888] [23889] [23890] [23891] [23892] [23893] [23894] [23895] [23896] [23897] [23898] [23899] [23900] [23901] [23902] [23903] [23904] [23905] [23906] [23907] [23908] [23909] [23910] [23911] [23912] [23913] [23914] [23915] [23916] [23917] [23918] [23919] [23920] [23921] [23922] [23923] [23924] [23925] [23926] [23927]