Lalka dla odważnych
Snuli domysły, dlaczego porzucił sklep (na szczęście dobrze prosperujący pod opieką i zarządem przyjaciela „tego wariata” – Ignacego Rzeckiego) i wyjechał na wojnę turecką, biorąc gotówkę po zmarłej żonie.. Prócz tego opowiadał o trudach i cierpieniach przeżytych na wojnie, wśród których najtrudniejsza do zniesienia była samotność i tęsknota za ojczyzną: „- Nie masz pojęcia, co ja wycierpiałem, oddalony od wszystkich, niepewny, czy już kogo zobaczę, tak strasznie samotny. Izabela Łęcka była elegancką kobietą, wychowaną w komfortowych zobowiązaniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć. Rozdział VI W jaki metodę nowi Ci pojawiają się nad starymi horyzontami.. Gdy wrócił do sklepu, zastał baronową Krzeszowską, oglądającą neseserki. W Wielką Niedzielę Stanisław pojechał do hrabiny, u której zastał wielu gości. Najbardziej niepokoił subiekta fakt, iż przyjaciel coraz częściej przebywał w kręgach arystokracji, co irytowało kupieckie środowiska, rozczarowane wielkopańską postawą Stanisława. Wyczyny Stanisława systematycznie ją zaskakiwały. Rozdział XVI „Ona” i „On” – i ci inni. Zaszedł jeszcze do sklepu, gdzie okazało się, że inkasent Oberman zgubił ponad czterysta rubli, które należały do firmy Wokulskiego. W końcu postanowił, że sam pójdzie do sądu w czasie licytacji i tam na własne oczy skonfrontuje pogłoski z prawdą. Wydedukował sobie, że Wokulski niewątpliwie nie zrobiłby takiego głupstwa i nie stracił tylu kasy w złym interesie.
Rzecki zrozumiał wówczas, jak przyjaciel lekką ręką wydaje ciężko zarobione pieniądze, żeby wyłącznie się przypodobać Łęckiej. Poprosił również, żeby przyjaciel zbierał od osób komorne (bez podwyżki czynszu) i pilnował, żeby płacili w terminie. Subiekt zaproponował Szumanowi spacer. - Zatem żadna osoba nie zdecyduje się na próbę?!. Stach i po tym nieszczęściu milczał, niemniej jednak osowiał jeszcze bardziej. Z zewnątrz trzypiętrowy budynek nie przedstawiał się najlepiej. Po zapytaniu o lokatorów, otrzymał informację, że połowa z nich płaci czynsz, a połowa nie. Podczas podróży wysłał zawiadomienie o swym przyjeździe do Suzina, i prosił, żeby przyjaciel czekał na niego na dworcu w Paryżu. Wokulski zgodził się na tę propozycję. Była dumna z sposobów nieskrępowanego flirtowania i ze swej opinii salonowej lalki. Pomimo woli usłyszał prawdę o sobie: według ukochanej, choćby był już stary, to jednakże na męża się nadawał… W trakcie rozmowy Wokulski dowiedział się o zgubieniu przez narzeczoną medalionu z próbką metalu z pracowni Geista (ofiarowując podarunek, bohater w imię miłości wyrzekał się sławy, ten dar miał wartość symboliczną) w niedwuznacznej sytuacji z kuzynem. Po powrocie dzień mylił mu się z nocą, stracił rachubę czasu. Nie zainteresował go wręcz fakt, iż Żyd złamał obietnicę pozostawienia w sklepie jego pracowników. Rozdział XVI Pamiętnik starego subiekta. Gdy sklep został przejęty poprzez Henryka Szlangbauma, pan Rzecki nie widział już dla siebie miejsca pośród nowych subiektów. W rozmowie ze starym subiektem młody wynalazca przedstawił indywidualne zdanie o bezczynności arystokracji , a ponadto zapewnił o ogromnym szacunku, którym darzył Wokulskiego.
[42432] [42433] [42434] [42435] [42436] [42437] [42438] [42439] [42440] [42441] [42442] [42443] [42444] [42445] [42446] [42447] [42448] [42449] [42450] [42451] [42452] [42453] [42454] [42455] [42456] [42457] [42458] [42459] [42460] [42461] [42462] [42463] [42464] [42465] [42466] [42467] [42468] [42469] [42470] [42471] [42472] [42473] [42474] [42475] [42476] [42477] [42478] [42479] [42480] [42481] [42482] [42483] [42484] [42485] [42486]