Lalka dla odważnych
Sprzedał kalosze kontrahentowi, choć ten za bardzo ich nie potrzebował. Podkreślił, iż wszystko robił uczciwie i że jego pieniądze nie są naznaczone oszustwem: „- Nie bój się - ciągnął Wokulski.. Od czasu, gdy dowiedziała się od hrabiny Karolowej o złej sytuacji ojca, o jego bankructwie, długach wekslowych oraz licytacji kamienicy była bardzo wystraszona.”. W kwietniowe popołudnie panna Izabela czytała powieść Zoli „Une page d'amour”, lecz nie mogła się skupić na treści, ponieważ wciąż myślała o serwisie i srebrach, które były u jubilera, czekając na nowego nabywcę: „Panna Izabela czuje ściśnięcie serca za serwisem i srebrami, lecz doznaje niejakiej ulgi na myśl o kweście i nowej toalecie. Nie patrzyła na scenę, która w tej chwili skupiała uwagę wszystkich, niemniej jednak gdzieś przed siebie, nie wiadomo gdzie i na co. " Tyżeś to czy nie ty?.. Uczuć indywidualnych nie nazwałby miłością i w ogóle nie był niezbity, czy dla oznaczenia ich istnieje w ludzkim języku odpowiedni wyraz. Pani Meliton, w młodości nauczycielka, a na dzień obecny swatka, miała ciężkie życie. Wraz z panią Meliton zaplanował nonszalancki spacer po Łazienkach. Rozmawiali o etykiecie: Stanisław wygłosił opinię, iż nie preferuje być niewolnikiem zasad, gdyż widział towarzystwo, gdzie o nich zapominano. Stach zaczął uczęszczać na uniwersytet jako wolny słuchacz, pracował dniami i nocami, w międzyczasie udzielając korepetycji, dużo czytając i nadal się ucząc.
- Ja - odpowiedział jakiś niemalże obcy mi głos. Spojrzałem. Po powrocie wyznał przyjacielowi, że do Hopfera już nie wróci, ponieważ jest uczonym i ma na to papiery od petersburskich towarzystw naukowych. Po zapytaniu o lokatorów, otrzymał informację, że połowa z nich płaci czynsz, a połowa nie. Kobietawyraźnie przypadła mu do gustu i rozumiał, jak bardzo trudno jest jej żyć, niewiedząc, czy jej mąż żyje. Gdy Wokulski obsłużył już dziwnych gości (pułkownika oferującego oferty wykładu po Paryżu, pana Escabeau sprzedającego karabiny , a ponadto proszącą o pożyczkę baronową malującą portrety), ponownie wyszedł z hotelu podziwiać wspaniałą architekturę Paryża. Schował podarunek z złoty medalion, który zawiesił na szyi jako szkaplerz. Wiedział już, że panienka wychodzi za Dalskiego z litości i wyrachowania, a tak naprawdę kocha tego drugiego. W trakcie drogi baron jak w każdym momencie był zauroczony narzeczoną, Starski znowu miał względy u pani Wąsowskiej, a Ochocki powoził zaprzęgiem i cały czas umizgiwał się do Izabeli. Zdenerwowała się jednak zdaniem Zasławskiej, która negatywnie wypowiedziała się o traktowaniu poprzez nią Stanisława. Od czasu do czasu zastanawiał się jednakże nad jej skłonnością do odwzajemniania sympatii adorującym ją mężczyznom. Podzielił się ze swym dobroczyńcą pragnieniem ślubu z Marianną. Wokulski, pochłonięty tylko świadomością, że ukochana przyjęła oświadczyny i gotów „umrzeć u nóg panny”, w przypływie wspaniałomyślności zniszczył sfałszowany i hańbiący Maruszewicza weksel, co potraktowano w środowisku jako wyraz bezsilności kupca (a przecież uratował niegodziwca przed więzieniem). W tym okresie wykonał wiele dobroczynnych gestów, między innymi swoim byłym subiektom, Lisieckiemu i Klejnowi, zapisał po cztery tysiące rubli tytułem zadośćuczynienia szkodom, jakich doznali, gdy sprzedał sklep Szlangbaumowi. Rozdział XV Dusza w letargu. Nie miał siły poinformować o ty czekającą na wiadomości Helenę.
[6107] [6108] [6109] [6110] [6111] [6112] [6113] [6114] [6115] [6116] [6117] [6118] [6119] [6120] [6121] [6122] [6123] [6124] [6125] [6126] [6127] [6128] [6129] [6130] [6131] [6132] [6133] [6134] [6135] [6136] [6137] [6138] [6139] [6140] [6141] [6142] [6143] [6144] [6145] [6146] [6147] [6148] [6149] [6150] [6151] [6152] [6153] [6154] [6155] [6156] [6157] [6158] [6159] [6160] [6161]