Lalka dla odważnych
Snuli domysły, dlaczego porzucił sklep (na szczęście dobrze prosperujący pod opieką i zarządem przyjaciela „tego wariata” – Ignacego Rzeckiego) i wyjechał na wojnę turecką, biorąc gotówkę po zmarłej żonie. Milionów mu się zachciało czy kiego diabła!”. Rozpoczął się codzienny ruch w sklepie. Nigdy zbyt daleko nie oddalał się myślami od swych wyuczonych obowiązków. Powoli zbudziła się w nim głucha tęsknota do tych krajobrazów, więc postanowił, natychmiast po powrocie Wokulskiego, wyjechać gdzieś na całe lato”.”. Nie dziw, że pan Tomasz po śmierci wielkiego króla przez dwa miesiące nosił na kapeluszu krepę”. Gardziła nim, pomimo iż prócz kilkusekundowego spotkania, nie znała go lepiej: „- Nic znasz tych ludzi [pokroju Wokulskiego], a ja widziałam ich przy pracy.. Rozdział IX Kładki, na których spotykają się ludzie różnorakich światów. W towarzystwo arystokratyczne wprowadził go pan Łęcki, przedstawiając śmietankę towarzyską Warszawy. Poślubiła człowieka, który ją bił i był alkoholikiem. W drodze Ochocki opowiedział trochę o sobie. Przed zobaczeniem zwierzęcia Wokulski uregulował jeszcze dług barona u dyrektora stajni za opiekę i schronienie dla konia, prosząc równocześnie, by na wyścigi wyprowadzano go bezimiennie.
Parę dni przed wyścigiem koni Stanisława odwiedził brytyjski hrabia, poznany na sesji handlowej w książęcym pałacu. Po paru dniach do Wokulskiego przeszedł Maruszewicz prosząc, w imieniu barona Krzeszowskiego, o pożyczkę pieniężną w zamian dając weksel. Wyczyny Stanisława nieustająco ją zaskakiwały. Choć Rzecki był bardzo zły, Stanisław znalazł rozwiązanie. Po wejściu do lokalu bohater zabrał się do rachunków i postanowił, że złoży wizytę baronowi Krzeszowskiemu. Gość wszedł bardzo wzburzony i zdenerwowany faktem, że Żyd kupił jego kamienicę za kwotę dużo niższą, niż była warta. Z rozmowy przez Łęcką z kuzynem w języku angielskim, Stanisław zorientował się, iż nie zamierza wyjechać z nim do Paryża. Żądała jej natychmiastowego wyrzucenia, na co Rzecki, mając dość słuchania tych bzdur, wyszedł, zabierając ze sobą Wirskiego. Wzruszony Rzecki w imieniu Wokulskiego umorzył im czynsz do października i na pożegnanie obiecał pani Stawskiej, że odszuka jej małżonka. Już w trakcie drogi do majątku spotkał Ochockiego, próżniaka Starskiego z wdową Wąsowską, narzeczoną barona (był świadkiem bardzo czułego powitania narzeczeństwa) oraz dodatkowo rezolutną blondynkę Felicję Janowską. Po namowach starszego przyjaciela, wieczór spędził w towarzystwie pani Stawskiej. Rozmowa z nią była kolejnym bodźcem wyrywającym go z otępienia. Rozdział XII Pogodzeni małżonkowie. Na wieść o nowych długach męża i podejrzewając jego rychłego powrotu – zleciła Maruszewiczowi kupno nowych kapci i szlafroka. W gorączce uniesienia i wzburzenia Stanisław na najbliższej stacji poprosił konduktora, ażeby ten przyniósł mu fikcyjny telegram wzywający do natychmiastowego powrotu do Warszawy. .
[36148] [36149] [36150] [36151] [36152] [36153] [36154] [36155] [36156] [36157] [36158] [36159] [36160] [36161] [36162] [36163] [36164] [36165] [36166] [36167] [36168] [36169] [36170] [36171] [36172] [36173] [36174] [36175] [36176] [36177] [36178] [36179] [36180] [36181] [36182] [36183] [36184] [36185] [36186] [36187] [36188] [36189] [36190] [36191] [36192] [36193] [36194] [36195] [36196] [36197] [36198] [36199] [36200] [36201] [36202]