Lalka dla odważnych
W sklepie prócz starego subiekta pracowało jeszcze trzech facetów. głupstwo całe życie, którego początku nie pamiętamy, a końca nie znamy.. Z lokalu mieszkalnego wychodził rzadko. Choćby był to sklep kolonialno-galanteryjno-mydlarski, to jego wnętrze było ponure. W 1846 roku handel w sklepie nieco osłabł, wówczas to w końcu pełnoprawnym subiektem został Ignacy Rzecki. Cały sekret polega na tym, żem miał bogatego wspólnika i że kontentowałem się cztery i 5 razy mniejszym profitem niż inni. Półki uginały się pod ilością luksusowych towarów. Sytuacji nie poprawiał fakt, iż hrabina bez ustanku wypominała dziewczynie, iż ta nie wyszła dotychczas za mąż i w ten metodę nie pomogła ojcu: „Marszałek nie jest wprawdzie Adonisem, no - niemniej jednak. Po obiedzie panna Łęcka otrzymała drugi list od ciotki (hrabina przepraszała za ofertę w sprawie sreber , a ponadto donosiła, iż Wokulski zaofiarował kolejną sumę wspomagającą jej działalność dobroczynną – zobowiązał się pokryć koszty odrestaurowania i wystroju grobu w kościele)... Zrobiła na nim szczególne złudzenie. " Tyżeś to czy nie ty?.
W towarzystwo arystokratyczne wprowadził go pan Łęcki, przedstawiając śmietankę towarzyską Warszawy. Najbardziej niepokoił subiekta fakt, iż przyjaciel coraz w większości wypadków przebywał w kręgach arystokracji, co irytowało kupieckie środowiska, rozczarowane wielkopańską postawą Stanisława. Stanisław poczuł się szczęśliwy… Rozdział XIV Dziewicze marzenie. Nie potrafiła zrozumieć, jak potrafił zjednywać sobie osób. Nazajutrz poszedł do fryzjera, założył garnitur frakowy i pojechał do Łęckich. Wokulski po przeczytaniu kartek, wpadł na pomysł rozwiązania sytuacji. Nazajutrz wezwał furmana Wysockiego i zapytał, czy przy jego mieszkaniu nie posiada wolnego pokoju do wynajęcia dla uczciwej szwaczki. Gość wszedł bardzo wzburzony i zdenerwowany faktem, że Żyd kupił jego kamienicę za kwotę dużo niższą, niż była warta. Pół roku po śmierci Jana Mincla Stach ożenił się z wdową (Rzecki nie potrafił wyjaśnić, jak do tego doszło). Miał mu w tym pomóc pan Iumart, wykształcony pracownik Rosjanina, władający czterema językami. Z powodu tych chorych myśli coraz w większości sytuacji smutki topił w alkoholu. W czasie Wielkiego Postu do Warszawy przyjechał słynny skrzypek Molinari. Po powrocie do mieszkania bohater, wskutek doznanego szoku i zdegustowania, popadł w apatię, ponownie nawiedzały go przywidzenia. Rozmowa z nią była dalszym bodźcem wyrywającym go z otępienia. Tak również się stało. Gdy sklep został przejęty przez Henryka Szlangbauma, pan Rzecki nie widział już dla siebie miejsca w gronie nowych subiektów.
[9064] [9065] [9066] [9067] [9068] [9069] [9070] [9071] [9072] [9073] [9074] [9075] [9076] [9077] [9078] [9079] [9080] [9081] [9082] [9083] [9084] [9085] [9086] [9087] [9088] [9089] [9090] [9091] [9092] [9093] [9094] [9095] [9096] [9097] [9098] [9099] [9100] [9101] [9102] [9103] [9104] [9105] [9106] [9107] [9108] [9109] [9110] [9111] [9112] [9113] [9114] [9115] [9116] [9117] [9118]