Lalka dla odważnych
W sklepie prócz starego subiekta pracowało jeszcze trzech mężczyzn. Około 1840 roku ojciec pana Ignacego zaczął opadać z sił i wkrótce umarł. Stary Mincel był fanatykiem pracy: nawet w niedzielę przesiadywał w sklepie. Toteż mój kapitał nieustannie wzrastający był w ciągłym ruchu. Ignacy wziął klucze i obaj udali się do sklepu. Izabela Łęcka była elegancką kobietą, wychowaną w komfortowych warunkach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć.. Skierował własne kroki ulicą Karową w kierunku Wisły. Nazajutrz, gdy przyszedł do niego pan Maruszewicz, od razu dobili targu i klacz stała się jego własnością – zapłacił za nią osiemset rubli. Wahała się między podziwem dla jego niespożytej energii, odwagi i zapału, a z drugiej strony pogardą dla jego kupieckiej profesji. Bardzo zbliżył się do jej ojca, wszyscy ludzie na około go zachwalali, a najbardziej prezesowa. Wokulski przyjął takie uwarunkowania. Gdy poszedł do mecenasa, zastał tam Żyda Szlangbauma. Z wywodów ojca Łęcka nie mogła pojąć, w jaki metodę, gdy od trzydziestu tysięcy dają dziesięć procent, on otrzymał od Wokulskiego aż trzydzieści 5.
W pamięci utkwił mu priorytetowo pewien epizod związany z poznaniem Stacha: gdy kiedyś, na zaproszenie kipera, zszedł do jego piwnicy, 1-szy raz ujrzał tam Wokulskiego z ojcem (wydającym wszelkie pieniądze na proces, twierdząc, że odzyska wspaniała po dziadku). W 1861 roku Ignacy zabrał Wokulskiego do siebie i tym samym Wokulski zaczął pracę u Mincla. Stach zaczął uczęszczać na uniwersytet jako wolny słuchacz, pracował dniami i nocami, w międzyczasie udzielając korepetycji, dużo czytając i nadal się ucząc. Zgodny chór natomiast osłabnął, gdy pan Leon zaczął tłomaczyć, że należy nareszcie wypróbować owej gotowości do czynu. żadna osoba?. Tak również uczynił. Uprzednio zapytał pana Klejna, wynajmującego tam lokal mieszkalny, o drogę. Matka lokatorki była smutna widząc, jak jej córka w oczekiwaniu na powrót męża, powoli traci życie. Wokulski zgodził się na tę propozycję. W liście od Rzeckiego bohater dowiedział się o poznanej przez subiekta pani Stawskiej. Podczas poznawania mieszkańców budynku, jego uwagę zwróciła pani Helena. Dowiedział się, że przyjaciel sprzedał sklep Szlangbaumom , a dodatkowo o tym, że kobiety i mężczyźni śmieją się ze Stacha, który według nich na siłę wpycha się do salonów. Z kolei zasadniczy bohater przeżywał kolejne rozterki miłosne – nie dostał zaproszenia na bal u księcia, jeszcze większą dezorientację wywołało w nim nadejście spóźnionego bileciku na dzień przed przyjęciem, co było wyrazem lekceważenia jego osoby. Rozdział XII Pogodzeni małżonkowie. Poza tym mniej więcej dwunastu tysięcy rubli przeznaczył na gratyfikacje dla inkasentów, woźnych, parobków i furmanów, a Węgiełkowi wyprawił huczne wesele, dał kilkaset rubli w prezencie i trzymał do chrztu urodzoną w tym okresie córeczkę furmana Wysokiego (ponieważ dano jej imię Izabela, złożył dla dziewczynki pięćset rubli jako posag). Gdy do subiekta przyszedł list od Węgiełka, pan Ignacy dowiedział się o wybuchu w zasławskim zamku, z czego doktor Szuman wysnuł hipotezę o śmierci Wokulskiego w ruinach.
[45801] [45802] [45803] [45804] [45805] [45806] [45807] [45808] [45809] [45810] [45811] [45812] [45813] [45814] [45815] [45816] [45817] [45818] [45819] [45820] [45821] [45822] [45823] [45824] [45825] [45826] [45827] [45828] [45829] [45830] [45831] [45832] [45833] [45834] [45835] [45836] [45837] [45838] [45839] [45840] [45841] [45842] [45843] [45844] [45845] [45846] [45847] [45848] [45849] [45850] [45851] [45852] [45853] [45854] [45855]